Lieve allemaal
Ik ken mensen die elke zondag naar de kerk gaan, vol overgave, zijn trouw, zij bidden en zingen, lopen de deur uit van de kapel en/of kerk en zeggen dan, zie zo dat was het dan weer en nu weer gewoon verder leven.
Zelfs in de kerkdienst zitten ze vaak tijdens de lezing nog over alles en wat te denken. Wat ik ook heb gemerkt dat de voorgangers het vaak zien als werk, het is natuurlijk werk in de geaardheid goedheid, met volle overtuiging, maar of hun hart echt bij God is, dat vraag ik me af.
Heb jaren en jaren mensen van de afdelingen van een verzorgingstehuis naar de kapel gebracht in dat huis, dat was voor goed voor mij toen, het was goed voor de mensen toen. Maar voor nu is het beter om dit niet meer te doen als vrijwilligerswerk vanuit de yogastudio.
Er kwam een verhaal naar mij toe, wat precies hetzelfde vertelt, als ik hierboven heb beschreven. Lees het maar eens, kan geen kwaad, toch
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Verhaal:
Er wordt verteld dat Aurangzeg tijdens zijn regering in India een keizerlijk edict uitvaardigde volgens het welk iedereen in zijn rijk al de vijf dagelijkse gebeden van de gelovige moest bijwonen. In die tijd leefde daar een wijze, - al wist niemand dat hij een wijze was -, want hij leefde in eenzaamheid.
Deze wijze ontving eveneens het keizerlijk bevel, maar hij vergat het of dacht er niet aan. De politie kwam hem halen om hem naar het gebedshuis te brengen; hij ging gewillig mee en voegde zich bij de gemeente. Toen de priester die in de gebeden voorging, zijn gebed begonnen was, duurde het niet lang of de wijze liep uit de gemeente weg.
De politie ging hem achterna en hij werd voor de rechter geleid want hij had niet alleen de wet overtreden maar ook de dienst verstoord.
Hij zeide tot de rechter: "Ik zou willen weten wat de voorganger in de gebeden verwachtte dat de gemeente zou doen'. De rechter zeide: 'De godsdienst leert, dat uw gedachten zich moeten verenigen met de gedachten van uw voorganger'. De wijze zei: 'Maar dat deed ik juist! De gedachte van de voorganger ging naar zijn huis, hij had zijn sleutels vergeten; ik kon daarom niet in het gebedshuis blijven en ging de sleutels halen'.
Tenslotte bleek dat het inderdaad zo was. Hij was een grote wijze en hij wist alles wat er omging in de geest van anderen.
Godsdienstig zijn, orthodox zijn, of vroom zijn betekent niet noodzakelijkerwijze geestelijk zijn.
Geestelijk zijn is iets heel anders dan wat men 'gebedstrouw'zou kunnen noemen.
----------------------------------------------------------------------------------------
email: yogastudiolaksmi.nl
