Is twijfelen een goeie eigenschap???

2014

Om shanti:  Lieve allemaal

Hoe om te gaan met twijfelaars......
   
In dit stukje van mijn leven werd ik geconfronteerd met 2 personen die alleen maar kunnen geven. 
Angstig zijn om te ontvangen en over alles en nog wat twijfelen als er iets op hun pad komt waar ze geen controle over hebben......... 

Zouden ze dan nog maar vragen stellen, maar dat doen ze ook niet. 

Ze nemen een besluit, projecteren dat op een ander en vinden het gek dat mensen dit niet prettig vinden.
Twijfelen kan soms goed zijn, het geeft je tijd om na te denken over een situatie. Altijd twijfelen of doorgaan met twijfelen is geen positieve houding. Dus met andere woorden, het omgaan met twijfelaars is lastig, zeker als het dicht bij je staat. Er is een yogi die een advies geeft om  te gaan met lastige situaties. Dit stukje tekst wil ik graag met jullie delen.  

Kamala
----------------------------------------------------------------------------------------

Niemand kan een ander iets geven dan liefde

Niemand kan een mens iets anders schenken dan liefde. Niemand kan een mens iets anders schenken dan hoop. Niemand kan een mens werkelijk iets geven behalve aandacht, aanwezigheid en tijd. Alles wat we doen, alles wat we geven, alles wat we zijn, komt uiteindelijk neer op één beweging: het optillen van de ander.

Zoals een vorkheftruck onder een zware last duikt, zo duiken wij soms in het diepe van iemands pijn, verwarring of zoektocht. Niet om het werk voor hen te doen, maar om hen een stukje op te tillen — om hen weer op het spoor te zetten dat bij hun ziel hoort, zodat zij verder kunnen lopen op hun eigen pad.

Wat gebeurt er met mij als ik dit blijf doen?

Soms komt de vraag: “Als ik dit blijf doen… als ik blijf geven, blijven optillen, blijven dragen… wat gebeurt er dan met mij?” Mijn antwoord is eenvoudig en waar: dan komt de Grote Heftruck — de Oneindige — naar jou toe. Hij komt wanneer jij leeg bent, wanneer jij moe bent, wanneer jij denkt dat je niets meer hebt om te geven. Hij komt om het vuil op te ruimen dat je onderweg hebt verzameld. Hij komt om jou op te tillen, net zoals jij anderen hebt opgetild. Is er een betere deal dan dat?

Wij zijn de pioniers van de ons pad

Wij zijn hier om dat te vieren. Wij zijn de pioniers. Wij zijn de pioniers van ons pad — van de spirituele oefening, van de innerlijke discipline, van de weg van het hart. Laten we daarom onze hoofden buigen in gebed. Niet uit onderwerping, maar uit erkenning. Laten we onze harten openen, zodat de stroom van binnenuit kan spreken. Door de oude leringen van vele tradities hebben we geleerd ons over te geven aan de innerlijke leraar — de ParamAtman, het hoogste Zelf dat in ons woont.

En wanneer er een uiterlijke Guru in je leven verschijnt, dan wordt zelfs de twijfel die je hebt over anderen door die Guru weggenomen. Hij of zij ruimt de obstakels op die je zicht vertroebelen, zodat jij weer helder kunt zien. Het hart geven opent de bron Door ons hart te geven aan een ander —oprecht, zonder agenda, zonder verwachting —ontsluiten we de bron die in ons leeft. We tillen niet alleen de ander op, maar ook onszelf. We verheffen onze ziel. We vervullen onze bestemming. Want uiteindelijk is dit de weg: geven, optillen, openen, liefhebben. Meer is er niet nodig.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

www.yogastudiolaksmi.nl
Email: Kamala

Mala gebruiken bij het verwerken van verdriet

Om shanti: Lieve allemaal

Een mala als hulpmiddel

De moeder van Nimrita kenden wij al een paar jaar, maar nadat haar man was gestorven, was het te moeilijk voor haar om met haar innerlijk  en/of onze yogagroep echt bezig te zijn. 
In haar hart zat te veel pijn en verdriet.
Nu de scherpe kanten van het verlies van haar man er een beetje af zijn, kwam ze net handen en voeten te kort om zich te verankeren met haar innerlijk. 
Ze had net teveel in de buitenwereld vertoefd. Dus van binnen naar buiten geleefd.
Na een heel fijn telefoongesprek met Nimrita haar moeder, kwamen wij tot de conclusie dat een mala een fijn hulpmiddel kon zijn. 
Daarmee zou ze haar sadhana (oefeningen) kunnen versterken en was ze tevens verbonden met ons als groep. 
De avond die we uitgezocht hadden bleek achteraf een bijzondere datum te zijn. Het was de datum waarop Nimrita's moeder haar vader had leren kennen.
Met veel warmte en vriendschap plaats ik hierbij de link van de blogtekst van Nimrita over de voor hun speciale avond.

Kamala

 de moeder van Nimrita

Harvinder met onze "yogapoes" Dotje genaamd

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

www.yogastudiolaksmi.nl
email: Kamala

Pavhari Baba: Een waar gebeurd verhaal hoe hij een leerling aannam

2014

om shanti: Lieve allemaal,

Heel vaak hoor je iemand zeggen: 
Ik ga naar MIJN therapeut, 
Ik ga naar MIJN geestelijk leraar of 
Mijn therapeut, 
Mijn dokter, 
Of ............... ik wil jou als MIJN goeroe of wil je MIJN goeroe zijn in een zachtere vorm.
Deze onzin dingen hebben met je mind te maken en niet met je hart. 
Mijn grootste wens is voor iedereen die op mijn pad komt dat die persoon gelukkig is of wordt.
Geestelijk vrij mag en kan zijn. Dat het hun lukt om met hun hartenergie in aanraking te komen en/of de rommel in hart te kunnen opruimen als er rommel zou zitten.

Tijdens mijn voorbereidingen voor de thema avond welke vanavond plaats vind, vond ik weer het verhaal terug welke  gaat over Pavhari Baba.
Pavhari Baba was een groot heilige in zijn tijd. In dit verhaal zitten genoeg aandachtpunten welke we onder onze aandacht kunnen brengen.  Punten welke men kan vertalen naar zijn of haar eigen leven.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hieronder het verhaal van Pavhari Baba. Hij staat bekend als een grote ziel, een buitengewoon heilig man die ongeveer in 1884 in het noorden van India leefde en soms weigerde om als Guru op te treden.

Levensverhaal van Pavhari Baba

Het was zijn wens om ver weg van alle mensen te leven, teruggetrokken in een grot midden in de bossen. Hij wilde niemand tot last zijn en hoewel hij de hoogste bewustzijnstoestand had bereikt, was hij er niet toe bereid om de rol van Meester op zich te nemen. Maar zijn poging om zich terug te trekken was tevergeefs.

Net zoals de mieren de suiker altijd vinden, ook al is die nog zo goed verstopt, zo trok de nectar van rust en vrede die Pavhari Baba zo eigen was onweerstaanbaar mensen aan. Uit alle windrichtingen kwamen ze naar zijn bescheiden onderkomen en zaten aan Zijn voeten om Zijn boodschap van stilte en zwijgzaamheid te aanvaarden. Slechts uiterst zeldzaam kwam er een woord over Zijn lippen, want Hij wilde niet als een geestelijk leraar worden beschouwd.  

Op een zekere dag werd Pavhari Baba door een cobra gebeten. In de wijde omgeving was er niemand die Hem kon helpen, maar Zijn zuiverheid en Zijn onschuld, die Hem uitsluitend God deden zien in alles en iedereen, verleenden Hem een verklaarbare immuniteit tegen het dodelijke gif. Hij overleefde het. 

Toen hij 's-avonds bezoek kreeg van een klein groepje aanhangers en zij er achter kwamen wat er was gebeurd, waren ze allemaal diep geschokt. De heilige echter, wiens hart overliep van liefde voor God en Zijn hele schepping, zei slechts: "De slang was een boodschapper van Mijn Geliefde". 

Een dief, die vele bezoekers iedere dag zag komen en gaan door het dichte woud, werd nieuwsgierig en vermoedde dat er een boel geld en waardevolle dingen in de grot van de heilige verborgen lagen.

Op een dag toen de Yogi alleen was en in Zijn meditatie de eenheid met God beleefde, een toestand waarin Hij niets vernam van wat er in Zijn omgeving gebeurde, sloop de dief naderbij. 
Hij maakte gebruik van de gelegenheid en doorzocht de grot, op zoek naar geld. Zijn teleurstelling was groot, toen hij erachter kwam dat er helemaal niets te halen viel. Een tweetal pannetjes en wat ander kookgerei, door de heilige af en toe gebruikt om voor zijn bezoekers te koken, bleek diens enige aardse bezit te zijn. Snel raapte de dief die spulletjes bij elkaar en maakte zich uit de voeten.                                                                                                                                                                                                                                                                                                

Kort daarop keerde de yogi tot normaal waakbewustzijn terug en ontdekte wat er was gebeurd.

Zijn "geliefde" had hem bezocht en hij, dwaas was er niet geweest om hem welkom te heten en te eten te geven. Iemand had zichtbaar meer behoefte aan zijn kookgerei dan hemzelf. Hij wist toch niet wat hij met al die spullen moest beginnen. God gaf en God nam, maar hij het zichzelf niet vergeven dat Hij in gelukzaligheid had verkeerd en daarom God niet had verwelkomd.  
Snel pakte hij de overgebleven voorwerpen, wat eten en een paar gevlochten matten, samen in een lap stof, zwaaide de bundel over Zijn schouders en ging zo snel mogelijk op weg om "Zijn" geliefde in te halen.

Toen de dief de Yogi aan zag komen, ging de dief nog harder hollen, totdat hij volledig buiten adem was en hij zich gedwongen zag te stoppen en om uit te blazen. Op dat moment kwam de grote en krachtig gebouwde heilige recht voor hem staan. De dief was er van overtuigd dat hem nu een harde les wachtte, maar in plaats daarvan gebeurde er het vreemdste wat hem ooit in zijn leven was overkomen.
Pavhari Baba zette de bundel voor de voeten van de dief, knielde voor hem neer, groette hem met gevouwen handen en zei met tranen in zijn ogen. O Heer, vergeef uw onwetende zoon, die in zijn Eigen gelukzaligheid toefde toen U hem kwam bezoeken. Wat moet ik doen met dit aardse bezit?
U bent  een aantal dingen vergeten mee te nemen, Vader. Ook deze dingen behoren U toe. Vergeef Uw onwaardige zoon. Met die woorden nam Pavhari Baba afscheid en keerde terug naar Zijn kluizenaarsverblijf terug.

De dief bleef alleen achter, overweldigd door zoveel liefde. Hij, een door de maatschappij verachte, een zondaar, mocht dit blijk van grenzeloze liefde van de kant van een groot heilige ontvangen. In zijn hele leven had niemand hem zoveel begrip en liefde getoond, zelfs niet zijn ouders of zijn vrouw. 
Deze ontmoeting werd het keerpunt in zijn leven. Nog op datzelfde moment besloot hij het leven als dief op te geven. Hij wilde zich niet langer verstoppen, niet langer in angst en schaamte leven. Zorgvuldig bundelde hij alle voorwerpen samen en keerde terug naar het kluizenaarsverblijf van de Yogi.

Pavhari baba ontving de "verloren zoon" met een begrijpende glimlach, waarachter al Zijn liefde schuilging. De dief werd een trouwe metgezel van de heilige en na jaren samen doorgebracht te hebben werd hij zelf iemand die zijn medemens bijstond in diens zoeken naar licht in deze wereld vol duisternis en pijn.

Vraag: 
Is een spiritueel leidsman of een goeroe dan niet toch een grote hulp voor de zoeker naar waarheid????? 
Antwoord: Ja dat is hij---maar alleen in het begin. Alleen het begin kan wel 12-15 jaar duren.
Zoals het populaire gezegde in India luidt. Een guru is iemand die de spirituele aspirant met God bekendmaakt. Daarna keert Hij hem de rug toe en vervolgt zijn eigen weg.

Met andere woorden een goeroe is als een richtingaanwijzer die de weg naar de hemel toont, hij is als een vinger naar de maan, maar het is aan de disciple/leerling om zelf het doel te bereiken. 
Wat ik zelf hier aan toe wil voegen is dit: Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. God gebruikt mensen om iets duidelijk te maken. Voor nu een warme groet....Kamala
------------------------------------------------------------------------------------

www.yogastudiolaksmi.nl
email: Kamala

Een kijk op enneagram-men

2015

Om shanti: Lieve allemaal

Steeds meer en meer ga ik beseffen hoe moeilijk het is om een leraar te zijn en mijn respect voor de Meesters in mijn leven neemt van dag tot dag toe. 

Het hoofd van de geestelijke dienst in het verzorgingstehuis van Surplus de 7-schakels in Zevenbergen, vertelde mij eens dat haar leraar Enneagram-men gebruikte om inzichten te verkrijgen. 
Nu kunnen Enneagram-men zeker structuur en inzicht geven hoe men kan functioneren in de maatschappij......
Wij kregen er een gesprekje over onder andere met de vraag hoe ik er naar keek.  Mijn antwoord was toen maar ook nu nog is,  dat het naar mijn idee een goeie techniek is, maar het brengt je niet door de deur naar binnen daar waar  het innerlijk leven zich afspeelt.

Plaatjes die gecreëerd zijn moeten worden opgegeven als je met innerlijk leven in aanraking wil komen 

Volgens mijn inzichten moet er zodra je aan het plafond zit met je ervaringen in de uiterlijke wereld  een deur opengaan naar de innerlijke wereld en dan moeten die zelfgemaakte plaatjes of ook wel begrenzingen opgeheven worden........

Ooit heb ik in een bijeenkomst aangegeven.....dat God geen diploma's geeft en ook geen plaatjes.....ja je wordt wel getest.......en ja reken er maar op dat je dan weet of de test wel of niet geslaagd is, daar kan geen plaatje en/of enneagram je bij helpen. 

Het bij elkaar zijn van leraar/leerling, ouder/kind, als spiritueel familielid of twee zielen verenigd door Gods liefde, is noodzakelijk..... zeker als de verhouding buitenwereld/innerlijke wereld onevenredig is. Dit bij elkaar zijn moet gebaseerd zijn op liefde, vertrouwen, onvoorwaardelijk zijn, want als deze basis er niet zou zijn, waarom zou je dan verder willen groeien, waarom zou een Meester tijd en aandacht aan iemand willen schenken. Waarom zou een ouder blijven investeren als een kind zijn eigen weg wil gaan.....waarom zou de Goddelijke wereld 2 mensen bij elkaar zetten als er geen hoop op groei is......... 

Toeval??  bestaat dat????

Kreeg terwijl ik deze blog tekst aan het schrijven was een mail binnen met de woorden van een gerealiseerd Yogi.   
Deze Yogi heeft het niet over plaatjes, maar over boundaries. Hieronder staat de door mij gelezen tekst. Voor nu een warme groet van mij Kamala

------------------------------------------------------------------------------------

In wezen betekent yoga: de wetenschap van het uitwissen van grenzen. Van het eenvoudigste wezen tot de mens: in hun meest basale staat is hun hele leven gericht op het vastleggen van grenzen.

Je ziet een hond overal plassen, niet omdat hij een probleem heeft met zijn blaas, maar omdat hij zijn territorium afbakent. Zo creëert ieder wezen — ook de mens — voortdurend zijn eigen grenzen.

In een ashram proberen we juist die grenzen te laten vervagen. Maar zelfs daar zie je dat mensen toch weer hun eigen kleine territorium afbakenen, anders voelen ze zich dakloos. De meeste mensen kunnen helaas niet eenvoudigweg in dit universum leven. Ze willen in een hokje wonen. In een zelfgebouwde gevangenis. Ze durven niet te leven in de uitgestrektheid van het kosmos, die volledig beschikbaar is om te ervaren en te bewonen.

Wanneer je een grens creëert, moet je die eerst definiëren, en vervolgens verdedigen. En als de grens groter wordt, moet je zelfs een leger bouwen. Yoga betekent: een mens op alle mogelijke manieren voorbereiden om zijn grenzen langzaam uit te wissen, zodat hij eenvoudigweg kan zijn.

Begrijp dit goed: als je een grens creëert, moet je die definiëren, verdedigen, bevechten. Elke natie heeft een leger, niet voor de lol, maar omdat een grens verdedigd moet worden — anders wordt hij doorbroken. Die grens wordt belangrijk voor jou. Je moet hem beschermen, ervoor vechten, ervoor sterven. Yoga betekent vrij worden van dat alles — het uitwissen van grenzen.

Als je hier zit, zit je gewoon in dit universum. Je hebt geen eigen grens nodig. Geen zogenaamde “eigen ruimte”. Er bestaat überhaupt geen “jouw ruimte”. Je denkt dat het van jou is, maar dat is een illusie.

Het fysieke lichaam hééft een grens — dat is geen probleem, dat is simpelweg de aard van het fysieke. Maar die fysieke grens is doorgedrongen tot je psyche. Nu wil je geest een grens. Je emoties willen een grens. Omdat je zoveel hebt geïnvesteerd in het bouwen van grenzen, is dat wat grenzeloos is in jou buiten je bereik geraakt. Dat is alles. Omdat je je tijd, energie en intelligentie stopt in het bouwen van je eigen grens, glipt het grenzeloze uit je ervaring.

Wanneer we spreken over Adiyogi, noemen we hem een yogi omdat hij zijn innerlijke grenzen heeft doorbroken of uitgewist. Het is jouw eigen doen, jouw eigen karma, dat jou afgescheiden laat voelen van het universum. Je voelt je eenzaam in iets dat zo levend en zo inclusief is.

Adiyogi was de eerste die dit deed — daarom noemen we hem Adi‑yogi, de eerste yogi. Wanneer we hem neerzetten, zal dat zijn energie zijn. Als mensen daar komen zitten, zal hun leven langzaam bewegen richting het uitwissen van grenzen en het reizen naar het grenzeloze. Dat is het enige doel. Er is nooit een ander doel geweest in wat we doen.

Het idee dat het leven kan evolueren komt van hem. En die evolutie hoeft niet beperkt te blijven tot de fysieke vorm — een mens kan bewust evolueren. Dat is de meest bevrijdende mogelijkheid die hij heeft geopend.

De hele wetenschap van yoga is van hem afkomstig. Het is mijn streven dat zo’n groot wezen erkend wordt voor de fenomenale bijdrage die hij heeft geleverd. Sta naast mij in het vervullen hiervan, want dit zal een krachtig middel zijn om het menselijk bewustzijn te verhogen. Einde bericht

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

www.yogastudiolaksmi.nl
Email: Kamala

Stilte ervaren en in Stilte leven...het is mogelijk

2026

Om shanti: Lieve lezers

Voorwoord

Er komt een moment in het leven waarop wij terugkijken en zien hoe elke fase, elke keuze, elke ja en elke val ons heeft gevormd. Mijn weg is er één geweest van openheid: ja zeggen tegen het leven, ja zeggen tegen ervaringen, ja zeggen tegen de prijs die elke keuze met zich meebrengt. Door dat ja‑zeggen ontdekte ik dat ik mijn stilte moest invullen en dat het niet leeg is, maar vol leven. En dat echte stilte vraagt om onderscheidingsvermogen, omdat men anders een open veld wordt voor de projecties van anderen.

Wat ik hieronder deel is mijn kijk op de ontwikkeling van ons als mens: van het blanco blad welke wij zijn bij onze geboorte tot de fase van het terugvinden van onze innerlijke stilte en helderheid. Het is voor mij geen theorie, maar doorleefde ervaring. Ik deel het met jullie omdat het misschien herkenning biedt, omdat het woorden geeft aan processen die vaak stil blijven, en omdat het helpt begrijpen waar wij zelf staan.  Veel leesplezier Kamala(Srimati Kamala-devi dasi)

---

Het leven als een blanco blad

Wanneer men geboren wordt, zijn wij in feite een blanco blad. Het is de taak van onze ouders, grootouders en later onze leraren om dat lege vel te vullen met indrukken, ervaringen en overtuigingen. In de puberteit komt dan vanzelf de fase waarin men begint af te vragen wat waar is en wat niet. Wij gaan dan tegen alles in om onszelf uit te vinden.

In het voortgezet onderwijs leren wij vervolgens dat regels, wetten en praktische vaardigheden nodig zijn om later in ons leven er vorm aan te geven. Daarna volgt de periode van partners, gezinnen, werk of een religieus leven. Het is een tijd van drukte, verplichtingen en voortdurende beweging. Er lijkt geen ruimte te zijn, want men moet van alles.

Toch komt voor veel mensen meestal rond hun vijftigste jaar een omslagpunt. Dan ontstaat de vraag: waar ben ik eigenlijk? Wie ben ik? Is er stilte nodig? Moet ik dingen gaan verminderen om ruimte te creëren? In die fase komen meditatie en oefeningen in aandacht om de hoek kijken. En dan maar hopen dat je iemand ontmoet die werkelijk weet wat stilte is, en die je kan leren hoe je de kleine stiltemomenten – bijvoorbeeld tussen twee ademhalingen in – kunt verdiepen en/of langer maken.

Maar als het je lukt om echt stil te worden, ben je er dan? Nee, want dan heb je waarschijnlijk iemand nodig die kan uitleggen dat er ontvangers en zenders zijn die in jou kunnen komen. Als je alleen maar stil bent, kan iedereen en alles iets in jou projecteren. 

De eerste fase is dus je denken welke gedachten maakt onder controle te krijgen. 

Dat is een langzaam traject dat ongeveer twaalf jaar kan duren – niet vreemd, want ook de schooltijd van je vierde tot je twintigste jaar duurt zestien jaar. De snelle variant duurt misschien zes jaar.

Maar wat komt daarna? Heb je mantra’s of lezingen nodig om de stilte die je bent — dat heldere water dat alles spiegelt — te doorbreken wanneer gedachten weer opkomen? Voor mij is het antwoord ja. Niet omdat stilte zelf wegvalt, maar omdat het denken vanzelf weer beweegt boven de stilte. En dan hebben we de verantwoordelijkheid om mensen die nog in de fase van discipline en oefening zitten te helpen begrijpen waar ze mee bezig zijn. In die fase kunnen mantra’s en lezingen een verfijnde manier zijn om op een positieve manier goeie energie  te geven aan het denken dat toch weer opkomt.

Het religieuze pad speelt zich naar mijn gevoel vooral af in de denkfase, in de mind. Want als je nog niet stil kunt worden, kun je in elk geval je negatieve of onrustige gedachten leren omzetten naar een positiever veld. Dat is op zichzelf al een belangrijke stap, toch!!!

---

Nawoord

Wat ik in mijn eigen leven heb ervaren, is dat stilte pas echt betekenis krijgt wanneer je ontdekt dat ze leeft. Stilte is geen leegte, maar een veld vol beweging, vol informatie, vol subtiele lagen. En juist daarom is onderscheidingsvermogen zo belangrijk: om te weten wat van jou is en wat niet, wat waarheid is en wat projectie is, wat jouw innerlijke stem is en wat de echo van anderen is.

Mijn pad is gevormd door ja te zeggen, te vallen, op te staan en opnieuw te leren. Door die ja’s heb ik geleerd dat alles een prijs heeft. Ook de keuzes die vrijheid brengen. Ook de keuzes die je weghalen van een spirituele structuur en terugbrengen naar je eigen cultuur, je eigen taal, je eigen mensen. Het is de prijs van trouw blijven aan jezelf.

Deze tekst is geen les, geen overtuiging en geen richtingaanwijzer. Het is een inkijk in hoe ik het leven zie, hoe ik stilte ervaar en hoe ik de ontwikkeling van een mens begrijp. Als het resoneert, is dat mooi. Als het vragen oproept, is dat ook goed. Want vragen zijn vaak de eerste beweging richting innerlijke ruimte.  Om je op weg te helpen....als je dat wilt natuurlijk....heb ik een paar reflectievragen hieronder gezet......  Kamala

---

Reflectievragen

• Waar in jouw leven merk je dat je nog leeft vanuit het “blanco blad” dat anderen hebben ingevuld? 
• Welke fase herken je het meest: het opbouwen, het druk‑zijn, of het verlangen naar stilte? 
• Wat betekent stilte voor jou: leegte, rust, of een levend veld? 
• Welke projecties van anderen herken je in jezelf? 
• Wat is een ja geweest in jouw leven dat een prijs had, maar je uiteindelijk verder bracht? 
• Waar verlang je naar meer onderscheidingsvermogen? 
• Welke overtuigingen of verplichtingen zou je willen verminderen om ruimte te creëren? 
• Wat zou er gebeuren als je één dag lang alleen maar zou luisteren naar jouw eigen innerlijke grondtoon?

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

www.yogastudiolaksmi.nl

Email: Kamala

Tra taka meditatie: meditatie bij verslechtering van je ogen

Om shanti, lieve allemaal

Tra taka meditatie is een oude methode om het gezichtsvermogen te verbeteren.

Het oog in het bijzonder functioneert door het element vuur.

Het is door vuur (licht) dat we kunnen zien, en het is dit element dat het oog laat functioneren. 

Vuur produceert twee energieën, namelijk licht en warmte.

Het is door licht dat vorm zich manifesteert, en door warmte manifesteert die vorm zich. 

Vorm en warmte samen creëren de uitstraling van een object.

Dit is het Adhi Bhautika niveau van controle over het zicht. 

Voorbij het elementaire niveau van controle is er de Adhi Daivika controller, die voor het gezichtsvermogen de zonnegod Surya is.

Het is door de controle van de zon dat het element vuur in staat is om zijn energieën te produceren. 

Het andere niveau van visuele controle komt van het zelf, of de Adhyatmika purusha.

Het is de individuele ziel met zijn actieve bewustzijn die functioneert door het instrument van het oog. 

Verlies van gezichtsvermogen kan worden getraceerd naar een van deze drie niveaus.

In de meeste gevallen is het als gevolg van een verstoring in het adhibhautika-niveau dat iemands gezichtsvermogen verzwakt.

Dus wanneer men tra taka meditatie uitvoert, herstelt hij dit niveau van bestaan in zijn juiste staat van functioneren door de elementaire energieën te absorberen die nodig zijn om dat orgaan te laten functioneren.

Zoals hierboven vermeld, wordt het oog aangedreven door het vuurelement.

Meditatie op de vlam van een kaars

Door te mediteren op de vlam van een kaars absorberen de ogen de warmte en het licht van de kaarsvlam (door het zicht) en wordt de vorm en vorm van het ooginstrument in zijn natuurlijke staat hersteld. 

Het is het beste als men deze meditatie 15 minuten per dag begint te beoefenen en deze geleidelijk verhoogt.

Men moet afwisselen tussen staren naar de externe vlam en zich concentreren op een interne vlam in het oog.

Staar naar de vlam van de kaars zonder te knipperen totdat er water uit je oog begint te komen, 

sluit dan je ogen en probeer dezelfde vlam binnenin voor een gelijke tijdsduur te visualiseren. 

Blijf op deze manier afwisselen. 

Welke olie is goed voor om een kaarsvlam te maken en te gebruiken tijdens het uitvoeren van een Trataka meditatie. 

• Koe ghee,
• til ka tel (sesamzaadolie),
• of iets anders?  

Als men tra taka-meditatie uitvoert op een kaarsvlam, dan is

Til ka tel (sesamzaadolie) beter dan ghee.

Eigenlijk is ricinusolie het beste voor Tra taka en het is wat werd gebruikt in oudere tijden.

Castorolie is veel beter omdat het een zeer heldere vlam creëert.

Hoe een kaarsvlam te maken 

Maak van watten een lontje, of koop lontjes, leg dat in een kommetje met olie of gesmolten ghee en dan heb je zuiver licht.

De zon als meditatie object

De echte Tra taka is bedoeld om niet op een lamp te worden uitgevoerd.

Maar op de zon op bepaalde momenten van de dag.

Op het moment van de zonsopgang en op het moment. Bij zonsondergang wordt men verondersteld de meditatie op de zon uit te voeren.

Op dat moment zijn de zonnestralen zo afgeschermd dat er geen schade aan iemands ogen zal zijn.

Wanneer men niet in staat is om Tra taka op de zon uit te voeren (vanwege wolken of timing) dan wordt men aangeraden om tra taka op een kaars uit te voeren.

Het effect van Tra taka op een vlam is niet zo krachtig als de effecten die worden ontvangen door te mediteren op de zon.

Dit is His Holiness 1008 Shri Shri SB, Mahamandalesvara of Juna Akhara...... en is de belangrijkste persoon in mijn leven geweest en nog maar nu op een ander niveau. Hier zit Babaji (toen nog erg jong) in een rivier en bij hem is zijn de Yogi's om hem te beschermen. Maar ik zou je aanraden om bij een vlam te blijven. Want als je de zonnemeditatie niet goed uitvoert kunnen je ogen kunt worden beschadigd.

------------------------------------------------------------------------------------------------

Nimrita vertelt over haar ervaringen met deze oefening

----------------------------------------------------------------------------

         mail Kamala

youtube

facebook

www.yogastudiolaksmi.nl 

foto's