Handen op je fontanel tijdens het krijgen van de Bindi/ rode tilak - “Hands on your fontanel while receiving the Bindi/red tilak.”

8 juli 2026

Om shanti Lieve lezers

Voorwoord :

Ik wil jullie, die dit lezen, meenemen naar een ashram. Niet zomaar een plek, maar de Brahmrishi Ashram in Krimpen aan den IJssel:NL — een ruimte waar stilte, devotie en eeuwenoude tradities samenkomen.

                                                                                                     Swami Dineshwaranand ji Maharaj (3 juli 2026)

Wie daar binnenstapt, kan op een bepaald moment een rode stip op het voorhoofd krijgen. Een klein teken, precies tussen de wenkbrauwen, dat voor velen die niet vertrouwd zijn met yogische rituelen eenvoudig voelt als iets wat je ondergaat. Maar achter die stip schuilt een wereld. Een wereld van traditie, energie, symboliek en innerlijke ervaring. 

In de volgende tekst neem ik jullie mee in hoe ik dit ritueel ervaarde die dag, wat ik er nu van af weet, en hoe een eenvoudige rode stip voor mij uitgroeide tot een moment van hartbewustzijn — gedragen door de openheid van degene die hem gaf. 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

De Twee Poorten van het Hoofd — De Werkelijkheid achter de Rode Stip

De rode stip — de tilak, de Bindi — lijkt voor buitenstaanders een eenvoudig ritueel. Een klein teken op het voorhoofd, een druppel kleur, een symbolisch gebaar. Maar wie leeft met aandacht voor het subtiele lichaam, weet dat dit moment nooit zomaar een moment is. Wanneer een acharya dus in dit geval Brijesh (de man in de witte kleding op de foto) de stip aanbrengt, raakt hij een van de meest gevoelige en heilige punten van het energetisch systeem: het Ajna‑chakra.

Het Ajna is de frontale poort van bewustzijn. De plek waar intentie wordt geboren, waar focus zich verzamelt, waar innerlijke leiding zich toont. Het is het centrum van richting, van helderheid, van het stille weten dat achter de gedachten ligt. Maar het Ajna staat nooit alleen. Zoals elke poort in het subtiele lichaam heeft het een tegenpool, een spiegelende kracht die de energie in balans houdt.

Die tegenpool ligt niet op de fontanel, zoals veel mensen denken, maar achter op het hoofd — op de plek die in verschillende tradities bekendstaat als het bindu, de brahmarandhra‑achterzijde, of het occidentale punt. Dit is de achterpoort van het Ajna, de plek waar innerlijk zicht, herinnering en subtiele stabiliteit samenkomen.

Waarom leggen sommige mensen hun hand achter op het hoofd tijdens het verkrijgen van de tilak

Tijdens mijn bezoek aan de ashram in Krimpen ad IJssel viel het me op dat de mensen die vóór mij zaten hun hand achter op hun hoofd legden terwijl Brijesh de tilak aanbracht. Toen hij bij mij kwam, voelde ik een zachte nieuwsgierigheid opkomen, en vroeg hem wat de betekenis was van het neerleggen van die hand op de achterkant van hun hoofd.

Hier de uitleg wanneer de hand achter op het hoofd rust tijdens het verkrijgen van de tilak.

• de achterpoort van het Ajna wordt gesloten
• energie kan niet naar achteren wegvloeien
• er ontstaat een subtiele cirkel tussen voorhoofd en achterhoofd
• de transmissie van de stip wordt gestabiliseerd
• het Ajna komt in evenwicht met het bindu‑punt

In sommige yogalijnen wordt dit gezien als een vorm van innerlijke alchemie: 
“De hand achter het hoofd houdt de aandacht binnen het lichaam, zodat de tilak niet alleen een zegening is, maar een activatie.” Het is een techniek die de energie naar binnen brengt, die het Ajna verankert in het subtiele veld van het hoofd, die de transmissie transformeert tot een innerlijke cirkel van bewustzijn.

De andere weg is: de hand op de fontanel

In andere lijnen — waaronder de lijn waar Brijesh uit spreekt — wordt juist de fontanel gebruikt. Dit is de bovenste poort van het subtiele lichaam, het gebied van het Sahasrara, het kroonchakra. Wanneer de hand daar rust:

• stroomt de energie omhoog
• de transmissie wordt verbonden met het hogere bewustzijn
• de stip wordt een zegen die het Ajna koppelt aan de kosmische intelligentie
• het ritueel wordt een opwaartse beweging van devotie

Dit is de weg van de klassieke yoga, de weg van de opwaartse stroom, de weg van verbinding met het hogere zelf.

Twee systemen — beide juist

Beide systemen bestaan. Beide hebben logica. Beide hebben traditie. Beide dienen een ander doel. De ene weg brengt de energie omhoog. De andere brengt de energie naar binnen. De ene opent de bovenpoort. De andere sluit de achterpoort. De ene verbindt met het kosmische. De andere stabiliseert het subtiele. En precies daarin ligt de schoonheid van het yogische veld: er is geen “goed” of “fout”, alleen verschillende wegen naar bewustzijn.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 Nawoord — De Stip die mijn Hart Raakte

Toen de rode stip mijn voorhoofd raakte, merkte ik al snel dat er geen beweging omhoog, naar binnen of naar achteren ontstond In ieder geval was ik daar op dat moment niet bewust van.. Geen activatie van het Ajna, geen subtiele stroom door het Bindu‑punt.

Wat ik voelde was openheid.

De openheid van Brijesh, die niet alleen een stip gaf maar zichzelf gaf door deze handeling….. Hij gaf vanuit zijn openheid, zijn warmte  — en daardoor kon ik hem in alle openheid in mijn hart  ontvangen. In dat ene moment werd de tilak geen energetisch ritueel, maar een stille ontmoeting, een veld van bhava dat zich tussen ons opende. Ik ontving niet de stip. Ik ontving de gever. En precies daarin lag de zegen: dat een klein rood teken een drager kan worden van hartbewustzijn, wanneer degene die het aanbrengt werkelijk aanwezig is.    Wat fijn dat wij die dit hebben gelezen even qua energie bij elkaar waren....Moge de zegen van de Meesters ook op jullie rusten....Lieve groet Kamala

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

P.s.: Hieronder nog wat reflectievragen voor jullie om te beantwoorden als jullie daar zin in hebben... en een video

- Wat raakt jou het meest in het verhaal van de rode stip — het ritueel, of de ontmoeting erachter? - Kun jij een moment herinneren waarop een klein gebaar van iemand jou onverwacht opende - Waar in jouw lichaam voel jij verbinding wanneer iemand jou met aandacht benadert? - Wat betekent “openheid” voor jou in het dagelijks leven? - Hoe zou jij vandaag één klein gebaar kunnen maken dat voor iemand anders als een stille zegen voelt?

     video in het Engels en Nederlands

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Email: Kamala
www.yogastudiolaksmi.nl
Brahm Rishi Ashram Nederland

Een kijk op enneagram-men

2015

Om shanti: Lieve allemaal

Steeds meer en meer ga ik beseffen hoe moeilijk het is om een leraar te zijn en mijn respect voor de Meesters in mijn leven neemt van dag tot dag toe. 

Het hoofd van de geestelijke dienst in het verzorgingstehuis van Surplus de 7-schakels in Zevenbergen, vertelde mij eens dat haar leraar Enneagram-men gebruikte om inzichten te verkrijgen. 
Nu kunnen Enneagram-men zeker structuur en inzicht geven hoe men kan functioneren in de maatschappij......
Wij kregen er een gesprekje over onder andere met de vraag hoe ik er naar keek.  Mijn antwoord was toen maar ook nu nog is,  dat het naar mijn idee een goeie techniek is, maar het brengt je niet door de deur naar binnen daar waar  het innerlijk leven zich afspeelt.

Plaatjes die gecreëerd zijn moeten worden opgegeven als je met innerlijk leven in aanraking wil komen 

Volgens mijn inzichten moet er zodra je aan het plafond zit met je ervaringen in de uiterlijke wereld  een deur opengaan naar de innerlijke wereld en dan moeten die zelfgemaakte plaatjes of ook wel begrenzingen opgeheven worden........

Ooit heb ik in een bijeenkomst aangegeven.....dat God geen diploma's geeft en ook geen plaatjes.....ja je wordt wel getest.......en ja reken er maar op dat je dan weet of de test wel of niet geslaagd is, daar kan geen plaatje en/of enneagram je bij helpen. 

Het bij elkaar zijn van leraar/leerling, ouder/kind, als spiritueel familielid of twee zielen verenigd door Gods liefde, is noodzakelijk..... zeker als de verhouding buitenwereld/innerlijke wereld onevenredig is. Dit bij elkaar zijn moet gebaseerd zijn op liefde, vertrouwen, onvoorwaardelijk zijn, want als deze basis er niet zou zijn, waarom zou je dan verder willen groeien, waarom zou een Meester tijd en aandacht aan iemand willen schenken. Waarom zou een ouder blijven investeren als een kind zijn eigen weg wil gaan.....waarom zou de Goddelijke wereld 2 mensen bij elkaar zetten als er geen hoop op groei is......... 

Toeval??  bestaat dat????

Kreeg terwijl ik deze blog tekst aan het schrijven was een mail binnen met de woorden van een gerealiseerd Yogi.   
Deze Yogi heeft het niet over plaatjes, maar over boundaries. Hieronder staat de door mij gelezen tekst. Voor nu een warme groet van mij Kamala

------------------------------------------------------------------------------------

In wezen betekent yoga: de wetenschap van het uitwissen van grenzen. Van het eenvoudigste wezen tot de mens: in hun meest basale staat is hun hele leven gericht op het vastleggen van grenzen.

Je ziet een hond overal plassen, niet omdat hij een probleem heeft met zijn blaas, maar omdat hij zijn territorium afbakent. Zo creëert ieder wezen — ook de mens — voortdurend zijn eigen grenzen.

In een ashram proberen we juist die grenzen te laten vervagen. Maar zelfs daar zie je dat mensen toch weer hun eigen kleine territorium afbakenen, anders voelen ze zich dakloos. De meeste mensen kunnen helaas niet eenvoudigweg in dit universum leven. Ze willen in een hokje wonen. In een zelfgebouwde gevangenis. Ze durven niet te leven in de uitgestrektheid van het kosmos, die volledig beschikbaar is om te ervaren en te bewonen.

Wanneer je een grens creëert, moet je die eerst definiëren, en vervolgens verdedigen. En als de grens groter wordt, moet je zelfs een leger bouwen. Yoga betekent: een mens op alle mogelijke manieren voorbereiden om zijn grenzen langzaam uit te wissen, zodat hij eenvoudigweg kan zijn.

Begrijp dit goed: als je een grens creëert, moet je die definiëren, verdedigen, bevechten. Elke natie heeft een leger, niet voor de lol, maar omdat een grens verdedigd moet worden — anders wordt hij doorbroken. Die grens wordt belangrijk voor jou. Je moet hem beschermen, ervoor vechten, ervoor sterven. Yoga betekent vrij worden van dat alles — het uitwissen van grenzen.

Als je hier zit, zit je gewoon in dit universum. Je hebt geen eigen grens nodig. Geen zogenaamde “eigen ruimte”. Er bestaat überhaupt geen “jouw ruimte”. Je denkt dat het van jou is, maar dat is een illusie.

Het fysieke lichaam hééft een grens — dat is geen probleem, dat is simpelweg de aard van het fysieke. Maar die fysieke grens is doorgedrongen tot je psyche. Nu wil je geest een grens. Je emoties willen een grens. Omdat je zoveel hebt geïnvesteerd in het bouwen van grenzen, is dat wat grenzeloos is in jou buiten je bereik geraakt. Dat is alles. Omdat je je tijd, energie en intelligentie stopt in het bouwen van je eigen grens, glipt het grenzeloze uit je ervaring.

Wanneer we spreken over Adiyogi, noemen we hem een yogi omdat hij zijn innerlijke grenzen heeft doorbroken of uitgewist. Het is jouw eigen doen, jouw eigen karma, dat jou afgescheiden laat voelen van het universum. Je voelt je eenzaam in iets dat zo levend en zo inclusief is.

Adiyogi was de eerste die dit deed — daarom noemen we hem Adi‑yogi, de eerste yogi. Wanneer we hem neerzetten, zal dat zijn energie zijn. Als mensen daar komen zitten, zal hun leven langzaam bewegen richting het uitwissen van grenzen en het reizen naar het grenzeloze. Dat is het enige doel. Er is nooit een ander doel geweest in wat we doen.

Het idee dat het leven kan evolueren komt van hem. En die evolutie hoeft niet beperkt te blijven tot de fysieke vorm — een mens kan bewust evolueren. Dat is de meest bevrijdende mogelijkheid die hij heeft geopend.

De hele wetenschap van yoga is van hem afkomstig. Het is mijn streven dat zo’n groot wezen erkend wordt voor de fenomenale bijdrage die hij heeft geleverd. Sta naast mij in het vervullen hiervan, want dit zal een krachtig middel zijn om het menselijk bewustzijn te verhogen. Einde bericht

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

www.yogastudiolaksmi.nl
Email: Kamala

De vier niveaus van stilte — een weg naar binnen /Swami Veda Bharati

 juni 2026

Om Shanti....Lieve lezers

Er zijn ontmoetingen die je levenslang bijblijven. Voor mij was dat Swami Veda Bharati die ik voor het eerst zag tijdens een Yoga Nidra‑weekend in 1998 in Capelle ad IJssel. In de pauze kwam er iemand van zijn staf naar mij toe en vertelde mij dat Swami Veda Bharati onder de indruk van mij was en verzocht mij door dat staflid om naar zijn plaats te gaan voor een onderhoud....dit is wat Swami Veda Bharati tegen mij zei:

“Wil je voor een paar maanden naar India komen, zodat ik je kan observeren?”

Het was alsof hij iets zag wat ik zelf nog niet kende. Door omstandigheden kon ik toen niet gaan, maar jaren later bracht het leven mij alsnog vaak naar India — en naar de stilte waarover hij sprak. Nu, zoveel jaren later, voel ik dat het tijd is om iets van ZIJN onderricht door te geven aan jullie als dank aan hem.

Swami Veda sprak vaak over vier niveaus van stilte, volgens hem was het geen dogma, geen systeem, maar een innerlijke weg die steeds subtieler wordt. Een weg die voor beginners toegankelijk is, en voor gevorderden eindeloos verdiept.

1. Stilte van de spraak — vāg‑mauna 
Dit is de poort. Niet praten, maar vooral: de impuls om te reageren laten rusten. Je merkt hoe vaak woorden voortkomen uit onrust, gewoonte of emotie. Wanneer de tong stil wordt, begint de geest zich te tonen zoals hij werkelijk is. Dit is wat Brahmanistha, Parivrajaka, Junapithadhikari, His Holiness 1008 Shri Shri Soham Baba(Babaji) Mahamandalesvare of Juna - Akhara. (link) tegen mij zei in het jaar 2000...Kamala geen bla bla bla....

2. Stilte van de gedachten — manas‑mauna

Als de woorden verstillen, wordt de innerlijke dialoog hoorbaar. In deze fase leer je: de stroom van gedachten te vertragen de adem en aandacht tot één zachte lijn te maken. Gedachten te laten komen en gaan zonder ze vast te grijpen. De geest wordt daardoor transparanter en/of minder dwingend. Je begint te proeven dat stilte niet de afwezigheid van gedachten is, maar de ruimte waarin ze verschijnen.

3. Stilte van de emoties en beelden — bhāva‑mauna

Wanneer de gedachten rustiger worden, komen vaak subtielere bewegingen op: herinneringen, beelden, emoties, oude patronen. Dit is de fase waarin je niet meer reageert op wat opkomt. De innerlijke rimpelingen lossen op in een bredere aanwezigheid. Swami Veda Bharati noemde dit “de laatste bewegingen van het ego‑gevoel”. Hier wordt stilte zachter, dieper, vriendelijker.

4. Stilte van het bewustzijn zelf — mahā‑mauna

Dit is de stilte die niet meer gemaakt wordt. De stilte die er altijd al was. Hier wordt de adem bijna onmerkbaar valt zelfs de mantra stil...is er geen binnen en geen buiten...opent zich een ruimte die oneindig en toch intiem is. Swami Veda noemde dit “de kamer van stilte”. Het is de stilte waarin je niet meer mediteert —je bent meditatie.

Waarom deze vier niveaus belangrijk zijn

Voor beginners bieden ze een eenvoudige kaart: van buiten naar binnen, van doen naar zijn. Voor gevorderden openen ze een subtiel pad: van inspanning naar moeiteloze aanwezigheid. Voor mij persoonlijk zijn het vier vensters naar dezelfde ruimte die ik al die jaren geleden in Swami Veda’s ogen zag — een ruimte die niet van hem was, en niet van mij, maar van het bewustzijn zelf. Nu begrijp ik het wel maar ben er van overtuigd dat ik vast nog niet alle stadia's heb gerealiseerd. En stiekem tussen jou en mij, vind ik bla bla bla nog steeds af en toe leuk.

Een klein ritueel van stilte voor wie dit leest

Voor iedereen die deze woorden heeft gelezen, voor iedereen bij wie iets is gaan bewegen, voor iedereen die even wil rusten:

Ga zitten zoals je nu zit. Niets hoeft anders. Laat je ogen zacht worden, alsof je door een dunne sluier kijkt. Breng dan je aandacht naar je adem. Niet om haar te veranderen, maar om haar te ontmoeten. Adem één keer iets dieper in…en laat los. Leg één hand op je hart, en voel hoe daar een stille ruimte opent — een ruimte die er altijd al was. Fluister vanbinnen, heel zacht: “Ik keer terug naar stilte.” Laat de woorden oplossen. Laat de adem vanzelf gaan. Laat de stilte zichzelf vinden. Blijf zo drie ademhalingen zitten. Wanneer je wilt, open je je ogen weer. De stilte blijft.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Nawoord

Als deze woorden iets in je hebben aangeraakt — een herinnering, een verlangen, een vraag, of gewoon een stille herkenning — dan ben je welkom om dat met mij te delen. Je kunt me bereiken via een mail te sturen. Voor nu moge stilte je begeleiden, zoals een zachte adem die altijd bij je is.

Lieve groet Kamala

2026: Sankalpa - Ben jij er klaar voor om naar je innerlijke leraar te luisteren!!!!!

Om  shanti.....Lieve allemaal...

In deze blog tekst wil ik jullie op een andere manier uitleggen waarom in stilte zijn en zitten zo belangrijk is......dus vertellen hoe een Sankalpa één van de grootste Meesters in je eigen leven is....en dat "die Meester" al in jou aanwezig is.....fijn dat we even in deze blog tekst bij elkaar kunnen zijn....Kamala

Er zijn momenten in een mensenleven waarop je denkt dat je precies weet wie je bent en waar je heen gaat. Ik had dat tot mijn 30e jaar ook. Ik kon toen jarenlang heel goed overleven, doorgaan, aanpassen, dragen. Totdat ik merkte dat er onder al die lagen iets zat waar ik niet bij kon komen. Een fluistering . Een aanwezigheid die bleef aandringen om niet naar buiten te kijken maar naar binnen.

Ik heb dat gevoel toen lang genegeerd. Niet bewust — gewoon omdat ik dacht dat het leven nu eenmaal zo werkte. Tot ik op een dag merkte dat ik er niet meer om dat diepe gevoel heen kon. Er kwam een Bardo ...of wel op zijn Nederlands gezegd een totale ommekeer in mij gewoon van het ene moment op het andere......Stilte.....en toen van binnenuit iets of iemand die heel luid en duidelijk zei:

“Ben je er klaar voor om te luisteren?” Dat was mijn eerste echte ontmoeting met Sankalpa.

Hoe Sankalpa zich aan mij liet zien 

Jaren daarna dacht ik dat een Sankalpa iets was dat je moest formuleren, iets dat je bedacht, iets dat je mooi opschreef in een schriftje dat je vervolgens nooit meer opensloeg. Maar toen ik werkelijk ging luisteren, ontdekte ik dat een Sankalpa niet van mijn denken kwam. Niet van mijn persoonlijkheid, niet van mijn verlangens, niet van mijn plannen. Het kwam van die stille plek in mij die ouder is dan mijn naam, ouder dan mijn geschiedenis, ouder dan mijn overtuigingen. Het voelde niet als een opdracht. Het was het ene aha-moment na de andere...nu weet ik dat het thuiskomen in jezelf is. En eerlijk: het was ook confronterend, want als je eenmaal hoort wat waar is, kun je niet meer doen alsof je het niet weet.

Er waren drie krachten die mij hielpen 

Toen ik begon te leven vanuit mijn Sankalpa, merkte ik dat ik drie innerlijke krachten nodig had — niet als theorie, maar als dagelijkse metgezellen:

• Iccha — de zachte wil die me elke ochtend opnieuw vroeg: “Ben je bereid?”

• Jñāna — het stille weten dat me hielp onderscheid te maken tussen mijn oude patronen en mijn essentie

• Kriyā — de actie, soms klein, soms ongemakkelijk, maar altijd precies genoeg

Deze drie krachten hebben me door periodes gedragen waarin ik soms liever onder een deken was gekropen dan trouw te blijven aan mijn innerlijke belofte. Maar elke keer dat ik terugviel, merkte ik dat mijn Sankalpa niet boos werd. Het wachtte gewoon. Zoals een oude vriend die weet dat je toch terugkomt.

De voordelen die ik ontdekte

Het mooiste aan Sankalpa is dat het je leven niet ingewikkelder maakt, maar eenvoudiger. Niet makkelijker — dat is iets anders — maar wel helderder.

• Ik hoefde minder te twijfelen. Ik hoefde minder te compenseren. Ik hoefde minder te pleasen. Ik hoefde minder te bewijzen.

Mijn keuzes werden zachter én krachtiger tegelijk. Alsof mijn leven eindelijk in één richting begon te stromen. En ja, mijn omgeving merkte het. Sommigen kwamen dichterbij. Anderen verdwenen. Maar dat voelde niet meer als verlies — eerder als ruimte.

De uitdagingen (want die zijn er altijd)

Een Sankalpa is geen spirituele parfum die je opspuit. Het is eerder een innerlijke schoonmaak. En geloof me: ik heb kamers in mezelf gevonden waarvan ik niet wist dat ze bestonden. De grootste uitdaging was eerlijkheid. Niet naar anderen — dat kon ik altijd al — maar naar mezelf. Want een Sankalpa vraagt dat je stopt met jezelf gerust te stellen met halve waarheden.

Het vraagt dat je luistert. Dat je durft. Dat je doet. En soms dat je opnieuw begint.

Hoe mijn Sankalpa zich uiteindelijk liet uitspreken

Mijn Sankalpa kwam niet als een zin. Niet als een mantra. Niet als een poëtische uitspraak die je op een tegeltje kunt zetten. Het kwam als een gevoel. Een richting. Een innerlijke houding. Pas later kreeg het woorden erbij. En die woorden waren eenvoudiger dan ik ooit had verwacht. Niet groots. Niet verheven. Maar waar. En dat is precies wat een Sankalpa is: een waarheid die je niet bedenkt, maar herkent.

De drie fasen zoals ik ze heb ervaren mede door mijn yogapad

De Veda's (de boeken over het Yogasysteem). Mystiek vanuit de Soefi gemeenschap van Inayath Khan en uit het Boeddhisme het boek concentratie en meditatie en natuurlijk uit het Christendom ik heb ze alle vier doorleefd — soms in één dag, soms in één jaar:

1. Śravaṇa — het moment waarop ik eindelijk bereid was te horen wat ik al wist

2. Manana — het moment waarop ik stopte met discussiëren en begon te ontvangen

3. Nididhyāsana — het moment waarop ik het ging leven, ook als het spannend was

En eerlijk: ik beweeg nog steeds door deze vier fasen heen. Het is geen lineair proces. Het is een dans.

Epiloog — Voor wie verder wil luisteren

Misschien herken je iets van mijn verhaal in jezelf. Misschien voel je ook dat er ergens in jou een fluistering is die al langer wacht. Niet luid, niet dwingend, maar aanwezig — zoals een zachte hand op je schouder. Het mooie is: je hoeft niets te forceren. Je hoeft geen perfecte meditatiehouding te hebben, geen ingewikkelde mantra’s te kennen, geen spirituele prestaties te leveren.

Stilzitten is genoeg. Zonder iets te benoemen. Zonder iets te willen bereiken. Zonder jezelf te verbeteren. Gewoon zitten. Ademen. Luisteren.

En als er niets komt, is dat ook luisteren. Sankalpa is geduldig. Het vindt je vanzelf wanneer jij er klaar voor bent.

Nawoord — Handgrepen voor jouw eigen pad 

Voor wie voelt dat dit resoneert, hier enkele eenvoudige handgrepen die je kunt gebruiken in je eigen leven:

• Maak elke dag een klein moment van stilte Vijf minuten is genoeg.

• Laat je persoonlijkheid even rusten Je hoeft niets te bedenken of te formuleren.

• Schrijf op wat je raakt Niet als opdracht, maar als herkenning.

• Wees mild wanneer je afdwaalt Iedereen dwaalt af. Dat is de beoefening.

• Deel je proces met iemand die je vertrouwt Soms helpt het om jezelf hardop te horen

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------- www.yogastudiolaksmi.nl Email: Kamala

Mijn nieuwe kijk op de eed van Hippocrates

Om shanti

Lieve allemaal

Bij mijn opleiding tot verpleegkundige-A en mijn beëdiging als natuurgeneeskundige en medisch shiatsu therapeute bij de VNT en bij de Ring kreeg ik onderstaande brief met daarin de eed van Hippocrates.  Toen dacht ik dat ik het begreep en heb geen belofte uitgesproken maar gezweerd op de voorgelezen eed.

Nu is het belangrijk dat als je vragen hebt waar je antwoord op wilt hebben je stil moet zijn en in jezelf moet duiken om het antwoord te vinden....., of als er iemand in je nabijheid is die hoger opgeleid of gerealiseerd is in kennis , om die vraag aan die persoon te stellen.

Of deze mensen bereid zijn om je vraag serieus te nemen en/of bereid zijn je te ontvangen is een ander verhaal. Als men ja zegt is het duidelijk, als men neen zegt is het duidelijk en de derde mogelijkheid is dat geen bericht ook bericht is, toch en is het ook duidelijk.

Nu terugkomend op deze eed die ik afgelegd heb.....

Ik zit hem nu na jaren en jaren weer te lezen en vond er stukjes in welke in mijn begin jaren niet aan de orde waren of mij er niet van bewust was .....Het blijkt nu een meditatie waard te zijn....

Hieronder zal ik de brief met de eed van Hippocrates erin die ik in het verleden kreeg, voordat de eed werd afgenomen hieronder plaatsen. Misschien is de inhoud van deze eed U bekend......maar voor degene die het niet kennen is het fijn om het eens te lezen.

Moge de zegen van de Meesters op ons alle rusten.   Lieve groet Kamala

-------------------------------------------------------------------------------------

Kamala(oprichtster van Yogastudio Laksmi, Stichting voor Gezondheid, Kennisontwikkeling en Spiritualiteit. Wil je meer over de achtergrond hiervan weten kijk dan op www.yogastudiolaksmi.nl

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

mail Kamala

youtube

facebook

foto's

www.yogastudiolaksmi.nl  (nieuw)

www.laksmi.nl                (oud)