Zoeken in deze blog

Posts tonen met het label 2026. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 2026. Alle posts tonen

woensdag 8 juli 2026

Handen op je fontanel tijdens het krijgen van de Bindi/ rode tilak - “Hands on your fontanel while receiving the Bindi/red tilak.”

8 juli 2026

Om shanti Lieve lezers

Voorwoord :

Ik wil jullie, die dit lezen, meenemen naar een ashram. Niet zomaar een plek, maar de Brahmrishi Ashram in Krimpen aan den IJssel:NL — een ruimte waar stilte, devotie en eeuwenoude tradities samenkomen.

                                                                                                     Swami Dineshwaranand ji Maharaj (3 juli 2026)

Wie daar binnenstapt, kan op een bepaald moment een rode stip op het voorhoofd krijgen. Een klein teken, precies tussen de wenkbrauwen, dat voor velen die niet vertrouwd zijn met yogische rituelen eenvoudig voelt als iets wat je ondergaat. Maar achter die stip schuilt een wereld. Een wereld van traditie, energie, symboliek en innerlijke ervaring. 

In de volgende tekst neem ik jullie mee in hoe ik dit ritueel ervaarde die dag, wat ik er nu van af weet, en hoe een eenvoudige rode stip voor mij uitgroeide tot een moment van hartbewustzijn — gedragen door de openheid van degene die hem gaf. 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

De Twee Poorten van het Hoofd — De Werkelijkheid achter de Rode Stip

De rode stip — de tilak, de Bindi — lijkt voor buitenstaanders een eenvoudig ritueel. Een klein teken op het voorhoofd, een druppel kleur, een symbolisch gebaar. Maar wie leeft met aandacht voor het subtiele lichaam, weet dat dit moment nooit zomaar een moment is. Wanneer een acharya dus in dit geval Brijesh (de man in de witte kleding op de foto) de stip aanbrengt, raakt hij een van de meest gevoelige en heilige punten van het energetisch systeem: het Ajna‑chakra.

Het Ajna is de frontale poort van bewustzijn. De plek waar intentie wordt geboren, waar focus zich verzamelt, waar innerlijke leiding zich toont. Het is het centrum van richting, van helderheid, van het stille weten dat achter de gedachten ligt. Maar het Ajna staat nooit alleen. Zoals elke poort in het subtiele lichaam heeft het een tegenpool, een spiegelende kracht die de energie in balans houdt.

Die tegenpool ligt niet op de fontanel, zoals veel mensen denken, maar achter op het hoofd — op de plek die in verschillende tradities bekendstaat als het bindu, de brahmarandhra‑achterzijde, of het occidentale punt. Dit is de achterpoort van het Ajna, de plek waar innerlijk zicht, herinnering en subtiele stabiliteit samenkomen.

Waarom leggen sommige mensen hun hand achter op het hoofd tijdens het verkrijgen van de tilak

Tijdens mijn bezoek aan de ashram in Krimpen ad IJssel viel het me op dat de mensen die vóór mij zaten hun hand achter op hun hoofd legden terwijl Brijesh de tilak aanbracht. Toen hij bij mij kwam, voelde ik een zachte nieuwsgierigheid opkomen, en vroeg hem wat de betekenis was van het neerleggen van die hand op de achterkant van hun hoofd.

Hier de uitleg wanneer de hand achter op het hoofd rust tijdens het verkrijgen van de tilak.

  • de achterpoort van het Ajna wordt gesloten
  • energie kan niet naar achteren wegvloeien
  • er ontstaat een subtiele cirkel tussen voorhoofd en achterhoofd
  • de transmissie van de stip wordt gestabiliseerd
  • het Ajna komt in evenwicht met het bindu‑punt

In sommige yogalijnen wordt dit gezien als een vorm van innerlijke alchemie: 
“De hand achter het hoofd houdt de aandacht binnen het lichaam, zodat de tilak niet alleen een zegening is, maar een activatie.” Het is een techniek die de energie naar binnen brengt, die het Ajna verankert in het subtiele veld van het hoofd, die de transmissie transformeert tot een innerlijke cirkel van bewustzijn.

De andere weg is: de hand op de fontanel

In andere lijnen — waaronder de lijn waar Brijesh uit spreekt — wordt juist de fontanel gebruikt. Dit is de bovenste poort van het subtiele lichaam, het gebied van het Sahasrara, het kroonchakra. Wanneer de hand daar rust:

  • stroomt de energie omhoog
  • de transmissie wordt verbonden met het hogere bewustzijn
  • de stip wordt een zegen die het Ajna koppelt aan de kosmische intelligentie
  • het ritueel wordt een opwaartse beweging van devotie

Dit is de weg van de klassieke yoga, de weg van de opwaartse stroom, de weg van verbinding met het hogere zelf.

Twee systemen — beide juist

Beide systemen bestaan. Beide hebben logica. Beide hebben traditie. Beide dienen een ander doel. De ene weg brengt de energie omhoog. De andere brengt de energie naar binnen. De ene opent de bovenpoort. De andere sluit de achterpoort. De ene verbindt met het kosmische. De andere stabiliseert het subtiele. En precies daarin ligt de schoonheid van het yogische veld: er is geen “goed” of “fout”, alleen verschillende wegen naar bewustzijn.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 Nawoord — De Stip die mijn Hart Raakte

Toen de rode stip mijn voorhoofd raakte, merkte ik al snel dat er geen beweging omhoog, naar binnen of naar achteren ontstond In ieder geval was ik daar op dat moment niet bewust van.. Geen activatie van het Ajna, geen subtiele stroom door het Bindu‑punt.

Wat ik voelde was openheid.

De openheid van Brijesh, die niet alleen een stip gaf maar zichzelf gaf door deze handeling….. Hij gaf vanuit zijn openheid, zijn warmte  — en daardoor kon ik hem in alle openheid in mijn hart  ontvangen. In dat ene moment werd de tilak geen energetisch ritueel, maar een stille ontmoeting, een veld van bhava dat zich tussen ons opende. Ik ontving niet de stip. Ik ontving de gever. En precies daarin lag de zegen: dat een klein rood teken een drager kan worden van hartbewustzijn, wanneer degene die het aanbrengt werkelijk aanwezig is.    Wat fijn dat wij die dit hebben gelezen even qua energie bij elkaar waren....Moge de zegen van de Meesters ook op jullie rusten....Lieve groet Kamala

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

P.s.: Hieronder nog wat reflectievragen voor jullie om te beantwoorden als jullie daar zin in hebben... en een video

- Wat raakt jou het meest in het verhaal van de rode stip — het ritueel, of de ontmoeting erachter? - Kun jij een moment herinneren waarop een klein gebaar van iemand jou onverwacht opende - Waar in jouw lichaam voel jij verbinding wanneer iemand jou met aandacht benadert? - Wat betekent “openheid” voor jou in het dagelijks leven? - Hoe zou jij vandaag één klein gebaar kunnen maken dat voor iemand anders als een stille zegen voelt?


     video in het Engels en Nederlands

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Email: Kamala
www.yogastudiolaksmi.nl
Brahm Rishi Ashram Nederland


donderdag 2 april 2026

2026: Het denkvermogen en de metafoor van de spiegel

2026
Om  shanti: Lieve lezers

Het denkvermogen is een spiegel — hoe drie tradities in mij begonnen te praten

Een week of 2 geleden las ik weer even  in het boek "De Wereld van het Denken"  van Hazrat Inayat Khan. Soms lees je een zin die je al kende, maar die ineens een andere deur opent. Dit keer was het:
“Voor de mysticus is het denkvermogen een spiegel.”  En precies op dat moment gebeurde er iets grappigs. Niet buiten mij, maar binnenin mij.  
Alsof drie stemmen — drie tradities waar ik in mijn leven mee verbonden ben geweest — zachtjes begonnen te praten.

De Soefi fluisterde.
De Himalaya‑monnik glimlachte.
De Brahma Rishi zei: “Ego.”

En ik dacht: Hoe verhouden deze drie zich eigenlijk tot elkaar? 
En waarom raakt deze ene zin me precies nu? 

Inayat Khan (link)de spiegel die wil zingen

Ik herinner me hoe ik rond mijn 28e jaar zijn boeken las. Hij schreef over het denken alsof het een instrument was dat je zacht moest stemmen. Niet forceren. Niet dwingen. Niet polijsten tot het glimt. Gewoon verfijnen. Zoals je een snaar aanraakt en voelt of hij klopt. Ik begreep dat toen nog niet zo. Ik probeerde stil te worden waarschijnlijk door wilskracht. Dat werkte natuurlijk niet. De spiegel werd alleen maar zenuwachtiger. Pas veel later begreep ik: stilte is iets dat je laat gebeuren. Zoals water dat vanzelf helder wordt als je het met rust laat. 

Swami Veda Bharati (link) de spiegel die niets van je vraagt

Rond mijn 35e was ik in Capelle ad IJssel waar Swami Veda Bharati  een workshop Yoga Nidra gaf. Van hem kreeg ik een oefening  die nu op mijn 77e nog steeds werkbaar is. Ik hoor zijn stem nog: “Ga zitten bij de zee. Kijk. Maar ga niet benoemen.” En soms zat ik bij de zee en zag deze dan  voor me. De wind in mijn haar. Mijn hoofd vol goede bedoelingen. Ik zag een schip. En meteen dacht ik: Waar zou het heen gaan? En ik hoorde hem in mijn hoofd: “Niet benoemen.” Ik zag een meeuw. “Meeuw.” En weer: “Niet benoemen.” Ik zag een kind met een rode emmer. “Rode emmer.” En opnieuw: “Niet benoemen.” En toen gebeurde het. Heel klein. Heel eenvoudig. Ik begon te lachen om mezelf. En precies daar werd de spiegel helder. Heel even. Heel zacht.

De Brahm Rishi Mission (link)  de spiegel en het ego dat overal tussen springt

En dan is er de Brahma Rishi Mission. Op mijn 73e kwamen ze na 40 jaar weer in mijn leven. Daar is de spiegel niet verfijnd of poëtisch. Daar is hij praktisch. Als iemand zegt: “Ik voel dit, ik denk dat, ik worstel met zus…” dan zeggen ze vaak: “Het is je ego.” Niet als verwijt. Maar als bevrijding. Ze bedoelen: Het is niet je ziel. Niet je essentie. Niet je bestemming. Niet je falen. Het is gewoon een laagje stof op de spiegel. En stof kun je wegblazen. Soms met een mantra. Soms met devotie. Soms met een lach. Maar altijd met eenvoud.

De Veda’s — de spiegel als instrument

De Veda’s — en vooral de Upanishads — zeggen het eigenlijk het meest neutraal: Het denken is een instrument. Een antahk arana. Een spiegel die helder wordt door sattva. Geen poëzie. Geen oefening. Geen prik. Gewoon de structuur:

manas (denken)

buddhi (onderscheid)

chitta (geheugen)

ahamkara (ego)

En dan de simpele conclusie: Wanneer dit geheel stil wordt, weerspiegelt het Purusha. Het is de meest filosofische versie van dezelfde waarheid.

Hoe ze samenkomen — in mij
Toen ik die zin van Inayat Khan las, voelde ik ineens: Ze zeggen allemaal hetzelfde. Maar elk op hun eigen toon. En ik heb ze alle vier nodig gehad.

De Soefi gaf me verfijning.
De Himalaya‑traditie gaf me stil kijken.
De Brahm Rishi Mission gaf me eenvoud.
De Veda’s gaven me begrip van de structuur.

En samen vormen ze precies dat wat ik in mijn eigen leven ervaar: Het denken is een spiegel. En elke traditie leert me op haar eigen manier hoe ik hem helder kan laten worden. Niet door te vechten. Niet door te analyseren. Niet door te benoemen. Niet door te verbeteren. Maar door te zien. Te laten. Te glimlachen. En soms gewoon te zitten bij de zee.

Met vriendelijk groet...Kamala

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Een oefening — zoals ik hem zelf doe

Geen methode. Geen prestatie. Geen spirituele ambitie. Gewoon dit:
1. Ga zitten. Waar dan ook. Bij de zee, in je kamer, op een bankje, op een stoepje.
2. Kijk naar wat er voor je is. Een schip. Een wolk. Een muur. Een mier.
3. Laat alles voorbijgaan zonder het te benoemen. Geen namen. Geen verhalen. Geen verklaringen.
4. Als je toch gaat benoemen — glimlach. Dat is het moment waarop de spiegel helder wordt.
5. Sluit dan je ogen. En kijk op dezelfde manier naar binnen.
6. Laat alles voorbijgaan zoals schepen op zee.
7. Sta op wanneer je voelt dat het genoeg is. Niet wanneer je denkt dat het genoeg is. Dat is alles.
8. Begin met 5 minuten en bouw het op...Als je het 3 uur vol kan houden begin je het te                                begrijpen..zeggen de Meesters.......En dat is voor nu genoeg 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------