Een week of 2 geleden las ik weer even in het boek "De Wereld van het Denken" van Hazrat Inayat Khan. Soms lees je een zin die je al kende, maar die ineens een andere deur opent. Dit keer was het:
“Voor de mysticus is het denkvermogen een spiegel.” En precies op dat moment gebeurde er iets grappigs. Niet buiten mij, maar binnenin mij. Alsof drie stemmen — drie tradities waar ik in mijn leven mee verbonden ben geweest — zachtjes begonnen te praten.
De Soefi fluisterde.
De Himalaya‑monnik glimlachte.
De Brahma Rishi zei: “Ego.”
En ik dacht: Hoe verhouden deze drie zich eigenlijk tot elkaar? En waarom raakt deze ene zin me precies nu?
Inayat Khan (link)— de spiegel die wil zingen
Ik herinner me hoe ik rond mijn 28e jaar zijn boeken las. Hij schreef over het denken alsof het een instrument was dat je zacht moest stemmen. Niet forceren. Niet dwingen. Niet polijsten tot het glimt. Gewoon verfijnen. Zoals je een snaar aanraakt en voelt of hij klopt. Ik begreep dat toen nog niet zo. Ik probeerde stil te worden waarschijnlijk door wilskracht. Dat werkte natuurlijk niet. De spiegel werd alleen maar zenuwachtiger. Pas veel later begreep ik: stilte is iets dat je laat gebeuren. Zoals water dat vanzelf helder wordt als je het met rust laat.
Swami Veda Bharati (link) — de spiegel die niets van je vraagt
Rond mijn 35e was ik in Capelle ad IJssel waar Swami Veda Bharati een workshop Yoga Nidra gaf. Van hem kreeg ik een oefening die nu op mijn 77e nog steeds werkbaar is. Ik hoor zijn stem nog: “Ga zitten bij de zee. Kijk. Maar ga niet benoemen.” En soms zat ik bij de zee en zag deze dan voor me. De wind in mijn haar. Mijn hoofd vol goede bedoelingen. Ik zag een schip. En meteen dacht ik: Waar zou het heen gaan? En ik hoorde hem in mijn hoofd: “Niet benoemen.” Ik zag een meeuw. “Meeuw.” En weer: “Niet benoemen.” Ik zag een kind met een rode emmer. “Rode emmer.” En opnieuw: “Niet benoemen.” En toen gebeurde het. Heel klein. Heel eenvoudig. Ik begon te lachen om mezelf. En precies daar werd de spiegel helder. Heel even. Heel zacht.
De Brahm Rishi Mission (link) — de spiegel en het ego dat overal tussen springt
En dan is er de Brahma Rishi Mission. Op mijn 73e kwamen ze na 40 jaar weer in mijn leven. Daar is de spiegel niet verfijnd of poëtisch. Daar is hij praktisch. Als iemand zegt: “Ik voel dit, ik denk dat, ik worstel met zus…” dan zeggen ze vaak: “Het is je ego.” Niet als verwijt. Maar als bevrijding. Ze bedoelen: Het is niet je ziel. Niet je essentie. Niet je bestemming. Niet je falen. Het is gewoon een laagje stof op de spiegel. En stof kun je wegblazen. Soms met een mantra. Soms met devotie. Soms met een lach. Maar altijd met eenvoud.
De Veda’s — de spiegel als instrument
De Veda’s — en vooral de Upanishads — zeggen het eigenlijk het meest neutraal: Het denken is een instrument. Een antahk arana. Een spiegel die helder wordt door sattva. Geen poëzie. Geen oefening. Geen prik. Gewoon de structuur:
• manas (denken)
• buddhi (onderscheid)
• chitta (geheugen)
• ahamkara (ego)
En dan de simpele conclusie: Wanneer dit geheel stil wordt, weerspiegelt het Purusha. Het is de meest filosofische versie van dezelfde waarheid.
Hoe ze samenkomen — in mij
Toen ik die zin van Inayat Khan las, voelde ik ineens: Ze zeggen allemaal hetzelfde. Maar elk op hun eigen toon. En ik heb ze alle vier nodig gehad.
• De Soefi gaf me verfijning.
• De Himalaya‑traditie gaf me stil kijken.
• De Brahm Rishi Mission gaf me eenvoud.
• De Veda’s gaven me begrip van de structuur.
En samen vormen ze precies dat wat ik in mijn eigen leven ervaar: Het denken is een spiegel. En elke traditie leert me op haar eigen manier hoe ik hem helder kan laten worden. Niet door te vechten. Niet door te analyseren. Niet door te benoemen. Niet door te verbeteren. Maar door te zien. Te laten. Te glimlachen. En soms gewoon te zitten bij de zee.
Met vriendelijk groet...Kamala
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Een oefening — zoals ik hem zelf doe
Geen methode. Geen prestatie. Geen spirituele ambitie. Gewoon dit:
1. Ga zitten. Waar dan ook. Bij de zee, in je kamer, op een bankje, op een stoepje.
2. Kijk naar wat er voor je is. Een schip. Een wolk. Een muur. Een mier.
3. Laat alles voorbijgaan zonder het te benoemen. Geen namen. Geen verhalen. Geen verklaringen.
4. Als je toch gaat benoemen — glimlach. Dat is het moment waarop de spiegel helder wordt.
5. Sluit dan je ogen. En kijk op dezelfde manier naar binnen.
6. Laat alles voorbijgaan zoals schepen op zee.
7. Sta op wanneer je voelt dat het genoeg is. Niet wanneer je denkt dat het genoeg is. Dat is alles.
8. Begin met 5 minuten en bouw het op...Als je het 3 uur vol kan houden begin je het te begrijpen..zeggen de Meesters.......En dat is voor nu genoeg
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
