Soms komt er een moment waarop je voelt: ik moet even terug naar een wereld die mijn hart kent.
Een wereld waarin de energie zacht is, de mensen open, en de stilte gevuld met devotie.
Daarom reden Amar Prem, haar kleine meisje en ik naar Houten — om een knuffel te ontvangen van Moeder Amma. Niet om iets te geven.
Niet om iets te doen.
Maar om even te stekkeren: passief, ontvankelijk, gedragen worden in plaats van dragen.
Het laatste jaar had ik veel — misschien te veel — tijd doorgebracht in een wereld die verder van mij afstaat.
Een wereld die mijn hart soms op hol zette, alsof er een kudde paarden doorheen stormde.
En eind mei was ik zo moe dat ik Babaji in India om hulp vroeg.
Hij zei dat hij me energie zou sturen zodat ik verder kon met mijn taak.
Maar de behoefte aan een fysieke knuffel bleef bestaan. En daar was Moeder Amma.
In Nederland nog wel.
In Houten.
Een kans die ik niet wilde laten liggen.
Naar een Yogi of Saint ga je om te ontvangen
Babaji leerde mij ooit iets heel eenvoudigs: “Als je naar een Saint gaat, moet je niets brengen. Je gaat om te ontvangen.”
Geen projectie.
Geen verwachtingen.
Geen innerlijke agenda.
Je opent jezelf zodat de energie van de ander je kan bereiken — fysiek, mentaal, spiritueel. Dat was mijn intentie.
De reis naar Houten
Op de parkeerplaats stapten drie dames uit een auto naast ons.“Zijn jullie al eens naar Moeder Amma geweest?” vroegen ze.
“Neen,” antwoordden wij.
“Ooooh geweldig! Jullie gaan van alles beleven!”
Of dat voor mij zo was… dat weet ik niet.
Want eerlijk gezegd was ik de hele dag bezig met Babaji — en met iemand uit Nederland die in mijn hart rondliep. Maar goed, dat is het mooie van spirituele bijeenkomsten: je komt ergens voor één ding, en je krijgt soms iets heel anders.
De organisatie en de sfeer
HoutenDe organisatie was perfect.
Het liep op rolletjes.
Alle vrijwilligers waren vriendelijk, behulpzaam en toch precies in hun taak. Eerst kreeg je een ticket voor de knuffel.
Dan wachten in een andere zaal tot jouw nummer op het bord verscheen.
Dan naar een speciale rij.
Schoenen uit.
Tas weg.
Op je knieën naar het podium zodat Amma niet te veel hoeft te bewegen.
En ja… daar zit humor in. Want toen ik later iemand vertelde dat je op je knieën naar Amma gaat, zei die persoon: “Pfff… op je knieën? Doe normaal!” Onbekend maakt onbemind, denk ik dan maar.
En eerlijk: ik heb in India dingen gedaan die véél vreemder waren dan dit.
Mijn moment bij Moeder Amma
Amar Prem en Guusje gingen mij voor.
Ik vond het prachtig om te zien hoe zij hun knuffels ontvingen.
Amar Prem zei dat de vlammen uit heel haar lichaam kwamen — Toen was ik aan de beurt. Ik zat op mijn knieën.
Ik legde mijn bloemenslinger over haar hoofd.
Ze trok me tegen zich aan.
Ze fluisterde meerdere keren iets in mijn oor.
Maar mijn Hindi is niet van dien aard dat ik begreep wat ze zei. En toen gebeurde het. Een lied — een oud lied dat ik eerder had genoemd — kwam als golven in mij omhoog.
Niet één minuut.
Niet één dag.
Niet één week.
Maar nu, twee weken later, klinkt het nog steeds als een mantra door mijn hele systeem. De vraag is natuurlijk:
Als het geen projectie is… wie zingt het dan voor mij? En dat, lieve mensen, is een heel fijn gevoel.
Over naïviteit en groei
Toen ik Babaji in 2000 fysiek ontmoette, was ik naïef.
Hij was gewend aan miljoenen mensen.
Aan bijeenkomsten die wij ons niet kunnen voorstellen.
En ik kwam uit een dorp met 800 inwoners. Maar na vele reizen door India, na de Maha Kumbh Mela in Allahabad in 2013 — waar 40 miljoen mensen kwamen — ben ik niet meer zo naïef. Houten was een kleinigheid.
Een bijeenkomst die ik nu veel beter kon inschatten dan vroeger. En ik heb genoten van de Westerse mensen die zich alternatief uitdossen.
Wat ik zag maakte mij mild.
Ik hoorde Babaji en andere Yogi’s in mijn hoofd zeggen: “Doe normaal en kleed je netjes aan.” Ach… alles is een groeiproces.
Onze blauwdruk
Verder is het goed om te weten dat ieder mens bij zijn of haar geboorte een blauwdruk mee.
Daarin staat wat jouw taak is in dit leven. Op mijn blauwdruk staat niet dat ik 35 miljoen mensen moet knuffelen, ziekenhuizen moet bouwen of scholen moet oprichten.
Wat een taak… ga er maar aan staan.
Maar op Mother Amma's blauwdruk staat het wél.
En ze volgt haar roeping. Het is bijzonder om te beseffen dat je één van die 35 miljoen mensen bent die op haar pad staan. En stel dat je niet in blauwdrukken gelooft…
Dan blijft er nog steeds iets heel menselijks over:
Het verlangen om iemand een knuffel te geven. Als niemand zou komen om die knuffel te ontvangen, zou dat ook vreemd zijn, toch? In die zin heb ik — samen met die andere miljoenen — haar wens werkelijkheid gemaakt.
Wat Amma doet
Hoe je het ook bekijkt:
Ze gaat uren, dagen, weken door met knuffelen.
Ze geeft eten aan mensen die ze niet kent.
Ze verlicht het leed van velen.
Maar het mooiste wat ze geeft is Hoop. Hoop dat liefde bestaat.
Universele liefde. En dat is een groot geschenk.
Dankbaarheid
Vluchtelingenwerk
Ik ben blij dat ik geweest ben.
Dat ik deze ervaring op mijn conto kan bijschrijven.
Neen, ik word geen volgeling van Moeder Amma.
Ik blijf van Babaji houden.
Ik ga verder met mijn taak — en met het knuffelen van de mensen die ik ontmoet bij Vluchtelingenwerk VVN, Maar ik ben dankbaar dat ik even mocht stekkeren. voor nu dank je voor even bij elkaar te zijn via deze blogtekst. Lieve groet...Kamala
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
www.yogastudiolaksmi.nl
Email: Kamala
.JPG)
