Ben terug uit India.
.
Voelen, Overgave en de Weg van Innerlijke Begeleiding
Autobiografische reflectie – geschreven in India
In India had ik eindelijk de tijd om op mijn gemak te schrijven. De warmte, de stilte, het ritme van de dagen — alles nodigde uit om mijn aandacht naar binnen te brengen. Ik merkte dat ik opnieuw uitkwam bij een onderwerp dat in mijn yogalessen en blogs steeds terugkeert: voelen.
Voelen lijkt zo vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Voelen vraagt moed. Voelen vraagt openheid. Voelen vraagt dat je jezelf durft te laten zien aan een ander — en dat je die ander durft toe te laten in jouw innerlijke ruimte.
Wanneer je je opent, word je kwetsbaar. Je komt blokkades tegen, oude pijn, oude patronen. En toch is dat precies waar yoga over gaat: het openen van het innerlijk veld, zodat de energie vrij kan stromen en de Paramatma — de innerlijke leraar — zichtbaar wordt.
Ik heb vaak gezegd dat voelen te maken heeft met overgave. Overgave aan jezelf, in jezelf, aan die ander — ongeacht welke technieken die persoon gebruikt. Overgave aan degene die voor je gaat is een zegen, maar die zegen komt niet zomaar. Je wordt niet zomaar meegenomen door iemand die verder is op het pad.
Er moet eerst vertrouwen zijn. Dan ontstaat sympathie. En pas daarna opent zich het element liefde — de subtiele, stille liefde die ontstaat wanneer twee harten elkaar herkennen.
Hoe doe je dat? Met wie? Waar?
Dat zijn vragen die ik mezelf ook vaak heb gesteld. Hoe weet je wie je kunt volgen? Hoe weet je wie je kunt vertrouwen? Hoe weet je wanneer je je mag overgeven?
Het zou natuurlijk prachtig zijn als er een guru, yogi of meester op je pad komt. Iemand die de hogere waarden al heeft gerealiseerd. Iemand die het pad niet alleen kent, maar belichaamt. Met zo’n persoon meelopen is bijzonder — maar het vraagt tijd, moed en innerlijke rijpheid.
In mijn leven heb ik zulke mensen ontmoet. Niet altijd in de vorm die ik verwachtte. Soms waren het yogi’s, soms soefi’s, soms gewone mensen die een buitengewone helderheid hadden. En telkens opnieuw moest ik voelen: Kan ik mij openen? Kan ik vertrouwen? Kan ik me laten meenemen?
Een soefi‑meester schreef ooit een prachtig stuk over dit proces. Zijn woorden raakten me diep, omdat ze precies verwoorden wat ik zelf heb ervaren: dat overgave niet begint bij de ander, maar bij jezelf. Dat je eerst je eigen hart moet openen voordat je de hand van een ander kunt pakken.
Mijn eigen weg van overgave
Als ik terugkijk, zie ik dat mijn pad nooit een rechte lijn was. Ik heb geen guru gehad die mij stap voor stap begeleidde. Mijn pad was een mozaïek van ontmoetingen, inzichten, stiltes, pijnpunten en momenten van pure genade.
Ik leerde voelen door te vallen. Ik leerde vertrouwen door te twijfelen. Ik leerde overgave door te breken. En telkens opnieuw werd ik opgevangen door iets dat groter was dan ikzelf — door de Paramatma, die in mijn hart woont en mij zachtjes de weg wijst.
In de esoterische tradities wordt gezegd dat de innerlijke leraar pas zichtbaar wordt wanneer je bereid bent om je eigen muren af te breken. In yoga noemen we dat svādhyāya — zelfonderzoek. In de soefi‑traditie heet het fana — het oplossen van het ego. In het christendom heet het overgave aan de Liefde.
Drie woorden, één beweging: jezelf openen voor het hogere dat in je hart leeft.
De zegen van geleid worden
Wanneer je iemand ontmoet die verder is op het pad, gebeurt er iets wonderlijks. Je voelt het in je lichaam, in je adem, in je hart. Er ontstaat een subtiele verschuiving — alsof je innerlijke kompas zich opnieuw uitlijnt.
Maar die persoon kan je alleen meenemen als jij bereid bent om te volgen. En volgen is geen zwakte. Volgen is een daad van kracht. Volgen is erkennen dat je niet alles alleen hoeft te doen.
Overgave is de grootste zegen die je kunt ontvangen. En de grootste gave die je kunt geven.
Wat India mij liet zien
In India voelde ik opnieuw hoe belangrijk het is om te blijven voelen. Om te blijven openen. Om te blijven vertrouwen.
Voelen is de poort. Overgave is de sleutel. Liefde is de weg.
En de innerlijke leraar — de Paramatma — is altijd bij je. Hij leidt je, hij corrigeert je, hij beschermt je, hij opent deuren die jij niet kunt openen. Maar alleen wanneer jij bereid bent om te luisteren.
---------------------------------------------------------------------------------------VAN ASPIRANT DOORGROEIEN NAAR LEERLING ZIJN IN DE SOEFIBEWEGING
Voordat je je inwijding in de soefi-gemeenschap aanvaard of krijgt, gaan er eerst jaren van voorbereiding aan vooraf.
In de fase waarin je aspirant bent, wordt er van beide kanten gekeken of er genoeg vertrouwen, sympathie, doorzettingsvermogen is.
MEN MOET VEEL TIJD MET ELKAAR DOORBRENGEN
In deze fase moet je eigenlijk heel veel bij elkaar zijn.
Het is heel moeilijk om parttime iemand naar waarde in te schatten.
Ook is het zo dat als er te weinig contact is je eigen rede het over gaat nemen. In een latere fase is het niet meer nodig om elkaar te zien dan spreek je met elkaar op energetisch level.
HIER EEN STUKJE LEVENSVERHAAL VAN EEN SOEFIMEESTER TOEN HIJ AANGENOMEN WERD ALS LEERLING DOOR ZIJN MOERSHID
Nadat ik ingewijd was door mijn geestelijk leraar in India, vertelde deze soefi-master, was ik zo begerig als iemand maar zijn kan en dat met de reden om zoveel als ik maar kon in mij op te nemen en te begrijpen. DAG in en DAG uit was ik in de tegenwoordigheid van mijn Moershied, maar geen enkele keer sprak hij over geestelijke zaken. soms sprak hij over kruiden en planten, andere keren over melk en boter.
Ik ging 6 maanden elke dag naar hem toe om te zien of ik iets te horen zou krijgen over geestelijke zaken.
Na 6 maanden sprak mijn leraar eens met mij over de twee kanten van de persoonlijkheid, de uiterlijke en de innerlijke kant en ik was geweldig enthousiast, zodra hij begon haalde ik mijn potlood en aantekenboek tevoorschijn.
Maar toen ik dit deed, veranderde mijn leermeester van onderwerp en begon over andere dingen te spreken.
Ik begreep wat de bedoeling was, het wilde in de eerste plaats zeggen dat wat het hart onderwijst in het hart moet worden opgenomen. Het hart is het juiste aantekenboek daarvoor.
Als het in een ander aantekenboek wordt opgeschreven zal het in iemands zak blijven zitten, maar wanneer het in het hart opgeschreven is, zal het in de ziel blijven.
Bovendien moet men de les geduld leren, de les van wachten, want alle kennis komt wanneer er de tijd rijp voor is.
Ik vroeg mij af of het eigenlijk wel de moeite waard was om een lange reis te maken naar een ver oord en dan elke dag, zes maanden lang, niets anders te horen dan over bomen en boter. En mijn diepste zelf antwoordde: Ja, meer dan de moeite waard, want er is niets op de hele wereld dat kostbaarder is dan de tegenwoordigheid van een leraar.
Zijn leer mag niet in theorieën worden gegeven, maar deze is te vinden in zijn atmosfeer. Dat is een levende leer, die waarlijk opheft. Einde verhaal. Dank voor het lezen....Kamala
-------------------------------------------------------------------------------------------------
