Om shanti.....Lieve allemaal...
In deze blog tekst wil ik jullie op een andere manier uitleggen waarom in stilte zijn en zitten zo belangrijk is......dus vertellen hoe een Sankalpa één van de grootste Meesters in je eigen leven is....en dat "die Meester" al in jou aanwezig is.....fijn dat we even in deze blog tekst bij elkaar kunnen zijn....Kamala
Er zijn momenten in een mensenleven waarop je denkt dat je precies weet wie je bent en waar je heen gaat. Ik had dat tot mijn 30e jaar ook. Ik kon toen jarenlang heel goed overleven, doorgaan, aanpassen, dragen. Totdat ik merkte dat er onder al die lagen iets zat waar ik niet bij kon komen. Een fluistering . Een aanwezigheid die bleef aandringen om niet naar buiten te kijken maar naar binnen.
Ik heb dat gevoel toen lang genegeerd. Niet bewust — gewoon omdat ik dacht dat het leven nu eenmaal zo werkte. Tot ik op een dag merkte dat ik er niet meer om dat diepe gevoel heen kon. Er kwam een Bardo ...of wel op zijn Nederlands gezegd een totale ommekeer in mij gewoon van het ene moment op het andere......Stilte.....en toen van binnenuit iets of iemand die heel luid en duidelijk zei:
“Ben je er klaar voor om te luisteren?” Dat was mijn eerste echte ontmoeting met Sankalpa.
Hoe Sankalpa zich aan mij liet zien
Jaren daarna dacht ik dat een Sankalpa iets was dat je moest formuleren, iets dat je bedacht, iets dat je mooi opschreef in een schriftje dat je vervolgens nooit meer opensloeg. Maar toen ik werkelijk ging luisteren, ontdekte ik dat een Sankalpa niet van mijn denken kwam. Niet van mijn persoonlijkheid, niet van mijn verlangens, niet van mijn plannen. Het kwam van die stille plek in mij die ouder is dan mijn naam, ouder dan mijn geschiedenis, ouder dan mijn overtuigingen. Het voelde niet als een opdracht. Het was het ene aha-moment na de andere...nu weet ik dat het thuiskomen in jezelf is. En eerlijk: het was ook confronterend, want als je eenmaal hoort wat waar is, kun je niet meer doen alsof je het niet weet.
Er waren drie krachten die mij hielpen
Toen ik begon te leven vanuit mijn Sankalpa, merkte ik dat ik drie innerlijke krachten nodig had — niet als theorie, maar als dagelijkse metgezellen:
Iccha — de zachte wil die me elke ochtend opnieuw vroeg: “Ben je bereid?”
Jñāna — het stille weten dat me hielp onderscheid te maken tussen mijn oude patronen en mijn essentie
Kriyā — de actie, soms klein, soms ongemakkelijk, maar altijd precies genoeg
Deze drie krachten hebben me door periodes gedragen waarin ik soms liever onder een deken was gekropen dan trouw te blijven aan mijn innerlijke belofte. Maar elke keer dat ik terugviel, merkte ik dat mijn Sankalpa niet boos werd. Het wachtte gewoon. Zoals een oude vriend die weet dat je toch terugkomt.
De voordelen die ik ontdekte
Het mooiste aan Sankalpa is dat het je leven niet ingewikkelder maakt, maar eenvoudiger. Niet makkelijker — dat is iets anders — maar wel helderder.
Ik hoefde minder te twijfelen. Ik hoefde minder te compenseren. Ik hoefde minder te pleasen. Ik hoefde minder te bewijzen.
Mijn keuzes werden zachter én krachtiger tegelijk. Alsof mijn leven eindelijk in één richting begon te stromen. En ja, mijn omgeving merkte het. Sommigen kwamen dichterbij. Anderen verdwenen. Maar dat voelde niet meer als verlies — eerder als ruimte.
De uitdagingen (want die zijn er altijd)
Een Sankalpa is geen spirituele parfum die je opspuit. Het is eerder een innerlijke schoonmaak. En geloof me: ik heb kamers in mezelf gevonden waarvan ik niet wist dat ze bestonden. De grootste uitdaging was eerlijkheid. Niet naar anderen — dat kon ik altijd al — maar naar mezelf. Want een Sankalpa vraagt dat je stopt met jezelf gerust te stellen met halve waarheden.
Het vraagt dat je luistert. Dat je durft. Dat je doet. En soms dat je opnieuw begint.
Hoe mijn Sankalpa zich uiteindelijk liet uitspreken
Mijn Sankalpa kwam niet als een zin. Niet als een mantra. Niet als een poëtische uitspraak die je op een tegeltje kunt zetten. Het kwam als een gevoel. Een richting. Een innerlijke houding. Pas later kreeg het woorden erbij. En die woorden waren eenvoudiger dan ik ooit had verwacht. Niet groots. Niet verheven. Maar waar. En dat is precies wat een Sankalpa is: een waarheid die je niet bedenkt, maar herkent.
De drie fasen zoals ik ze heb ervaren mede door mijn yogapad
De Veda's (de boeken over het Yogasysteem). Mystiek vanuit de Soefi gemeenschap van Inayath Khan en uit het Boeddhisme het boek concentratie en meditatie en natuurlijk uit het Christendom ik heb ze alle vier doorleefd — soms in één dag, soms in één jaar:
Śravaṇa — het moment waarop ik eindelijk bereid was te horen wat ik al wist
Manana — het moment waarop ik stopte met discussiëren en begon te ontvangen
Nididhyāsana — het moment waarop ik het ging leven, ook als het spannend was
En eerlijk: ik beweeg nog steeds door deze vier fasen heen. Het is geen lineair proces. Het is een dans.
Epiloog — Voor wie verder wil luisteren
Misschien herken je iets van mijn verhaal in jezelf. Misschien voel je ook dat er ergens in jou een fluistering is die al langer wacht. Niet luid, niet dwingend, maar aanwezig — zoals een zachte hand op je schouder. Het mooie is: je hoeft niets te forceren. Je hoeft geen perfecte meditatiehouding te hebben, geen ingewikkelde mantra’s te kennen, geen spirituele prestaties te leveren.
Stilzitten is genoeg. Zonder iets te benoemen. Zonder iets te willen bereiken. Zonder jezelf te verbeteren. Gewoon zitten. Ademen. Luisteren.
En als er niets komt, is dat ook luisteren. Sankalpa is geduldig. Het vindt je vanzelf wanneer jij er klaar voor bent.
Nawoord — Handgrepen voor jouw eigen pad
Voor wie voelt dat dit resoneert, hier enkele eenvoudige handgrepen die je kunt gebruiken in je eigen leven:
Maak elke dag een klein moment van stilte Vijf minuten is genoeg.
Laat je persoonlijkheid even rusten Je hoeft niets te bedenken of te formuleren.
Schrijf op wat je raakt Niet als opdracht, maar als herkenning.
Wees mild wanneer je afdwaalt Iedereen dwaalt af. Dat is de beoefening.
Deel je proces met iemand die je vertrouwt Soms helpt het om jezelf hardop te horen
.jpg)
