Zoeken in deze blog

Posts tonen met het label yoga- nidra. Alle posts tonen
Posts tonen met het label yoga- nidra. Alle posts tonen

maandag 1 juni 2026

De vier niveaus van stilte — een weg naar binnen /Swami Veda Bharati

 juni 2026

Om Shanti....Lieve lezers


Er zijn ontmoetingen die je levenslang bijblijven. Voor mij was dat Swami Veda Bharati die ik voor het eerst zag tijdens een Yoga Nidra‑weekend in 1998 in Capelle ad IJssel. In de pauze kwam er iemand van zijn staf naar mij toe en vertelde mij dat Swami Veda Bharati onder de indruk van mij was en verzocht mij door dat staflid om naar zijn plaats te gaan voor een onderhoud....dit is wat Swami Veda Bharati tegen mij zei:

“Wil je voor een paar maanden naar India komen, zodat ik je kan observeren?”

Het was alsof hij iets zag wat ik zelf nog niet kende. Door omstandigheden kon ik toen niet gaan, maar jaren later bracht het leven mij alsnog vaak naar India — en naar de stilte waarover hij sprak. Nu, zoveel jaren later, voel ik dat het tijd is om iets van ZIJN onderricht door te geven aan jullie als dank aan hem.

Swami Veda sprak vaak over vier niveaus van stilte, volgens hem was het geen dogma, geen systeem, maar een innerlijke weg die steeds subtieler wordt. Een weg die voor beginners toegankelijk is, en voor gevorderden eindeloos verdiept.

1. Stilte van de spraak — vāg‑mauna 
Dit is de poort. Niet praten, maar vooral: de impuls om te reageren laten rusten. Je merkt hoe vaak woorden voortkomen uit onrust, gewoonte of emotie. Wanneer de tong stil wordt, begint de geest zich te tonen zoals hij werkelijk is. Dit is wat Brahmanistha, Parivrajaka, Junapithadhikari, His Holiness 1008 Shri Shri Soham Baba(Babaji) Mahamandalesvare of Juna - Akhara. (link) tegen mij zei in het jaar 2000...Kamala geen bla bla bla....

2. Stilte van de gedachten — manas‑mauna

Als de woorden verstillen, wordt de innerlijke dialoog hoorbaar. In deze fase leer je: de stroom van gedachten te vertragen de adem en aandacht tot één zachte lijn te maken. Gedachten te laten komen en gaan zonder ze vast te grijpen. De geest wordt daardoor transparanter en/of minder dwingend. Je begint te proeven dat stilte niet de afwezigheid van gedachten is, maar de ruimte waarin ze verschijnen.

3. Stilte van de emoties en beelden — bhāva‑mauna

Wanneer de gedachten rustiger worden, komen vaak subtielere bewegingen op: herinneringen, beelden, emoties, oude patronen. Dit is de fase waarin je niet meer reageert op wat opkomt. De innerlijke rimpelingen lossen op in een bredere aanwezigheid. Swami Veda Bharati noemde dit “de laatste bewegingen van het ego‑gevoel”. Hier wordt stilte zachter, dieper, vriendelijker.

4. Stilte van het bewustzijn zelf — mahā‑mauna

Dit is de stilte die niet meer gemaakt wordt. De stilte die er altijd al was. Hier wordt de adem bijna onmerkbaar valt zelfs de mantra stil...is er geen binnen en geen buiten...opent zich een ruimte die oneindig en toch intiem is. Swami Veda noemde dit “de kamer van stilte”. Het is de stilte waarin je niet meer mediteert —je bent meditatie.

Waarom deze vier niveaus belangrijk zijn

Voor beginners bieden ze een eenvoudige kaart: van buiten naar binnen, van doen naar zijn. Voor gevorderden openen ze een subtiel pad: van inspanning naar moeiteloze aanwezigheid. Voor mij persoonlijk zijn het vier vensters naar dezelfde ruimte die ik al die jaren geleden in Swami Veda’s ogen zag — een ruimte die niet van hem was, en niet van mij, maar van het bewustzijn zelf. Nu begrijp ik het wel maar ben er van overtuigd dat ik vast nog niet alle stadia's heb gerealiseerd. En stiekem tussen jou en mij, vind ik bla bla bla nog steeds af en toe leuk.

Een klein ritueel van stilte voor wie dit leest

Voor iedereen die deze woorden heeft gelezen, voor iedereen bij wie iets is gaan bewegen, voor iedereen die even wil rusten:

Ga zitten zoals je nu zit. Niets hoeft anders. Laat je ogen zacht worden, alsof je door een dunne sluier kijkt. Breng dan je aandacht naar je adem. Niet om haar te veranderen, maar om haar te ontmoeten. Adem één keer iets dieper in…en laat los. Leg één hand op je hart, en voel hoe daar een stille ruimte opent — een ruimte die er altijd al was. Fluister vanbinnen, heel zacht: “Ik keer terug naar stilte.” Laat de woorden oplossen. Laat de adem vanzelf gaan. Laat de stilte zichzelf vinden. Blijf zo drie ademhalingen zitten. Wanneer je wilt, open je je ogen weer. De stilte blijft.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Nawoord

Als deze woorden iets in je hebben aangeraakt — een herinnering, een verlangen, een vraag, of gewoon een stille herkenning — dan ben je welkom om dat met mij te delen. Je kunt me bereiken via een mail te sturen. Voor nu moge stilte je begeleiden, zoals een zachte adem die altijd bij je is.

Lieve groet Kamala

donderdag 2 april 2026

2026: Het denkvermogen en de metafoor van de spiegel

2026
Om  shanti: Lieve lezers

Het denkvermogen is een spiegel — hoe drie tradities in mij begonnen te praten

Een week of 2 geleden las ik weer even  in het boek "De Wereld van het Denken"  van Hazrat Inayat Khan. Soms lees je een zin die je al kende, maar die ineens een andere deur opent. Dit keer was het:
“Voor de mysticus is het denkvermogen een spiegel.”  En precies op dat moment gebeurde er iets grappigs. Niet buiten mij, maar binnenin mij.  
Alsof drie stemmen — drie tradities waar ik in mijn leven mee verbonden ben geweest — zachtjes begonnen te praten.

De Soefi fluisterde.
De Himalaya‑monnik glimlachte.
De Brahma Rishi zei: “Ego.”

En ik dacht: Hoe verhouden deze drie zich eigenlijk tot elkaar? 
En waarom raakt deze ene zin me precies nu? 

Inayat Khan (link)de spiegel die wil zingen

Ik herinner me hoe ik rond mijn 28e jaar zijn boeken las. Hij schreef over het denken alsof het een instrument was dat je zacht moest stemmen. Niet forceren. Niet dwingen. Niet polijsten tot het glimt. Gewoon verfijnen. Zoals je een snaar aanraakt en voelt of hij klopt. Ik begreep dat toen nog niet zo. Ik probeerde stil te worden waarschijnlijk door wilskracht. Dat werkte natuurlijk niet. De spiegel werd alleen maar zenuwachtiger. Pas veel later begreep ik: stilte is iets dat je laat gebeuren. Zoals water dat vanzelf helder wordt als je het met rust laat. 

Swami Veda Bharati (link) de spiegel die niets van je vraagt

Rond mijn 35e was ik in Capelle ad IJssel waar Swami Veda Bharati  een workshop Yoga Nidra gaf. Van hem kreeg ik een oefening  die nu op mijn 77e nog steeds werkbaar is. Ik hoor zijn stem nog: “Ga zitten bij de zee. Kijk. Maar ga niet benoemen.” En soms zat ik bij de zee en zag deze dan  voor me. De wind in mijn haar. Mijn hoofd vol goede bedoelingen. Ik zag een schip. En meteen dacht ik: Waar zou het heen gaan? En ik hoorde hem in mijn hoofd: “Niet benoemen.” Ik zag een meeuw. “Meeuw.” En weer: “Niet benoemen.” Ik zag een kind met een rode emmer. “Rode emmer.” En opnieuw: “Niet benoemen.” En toen gebeurde het. Heel klein. Heel eenvoudig. Ik begon te lachen om mezelf. En precies daar werd de spiegel helder. Heel even. Heel zacht.

De Brahm Rishi Mission (link)  de spiegel en het ego dat overal tussen springt

En dan is er de Brahma Rishi Mission. Op mijn 73e kwamen ze na 40 jaar weer in mijn leven. Daar is de spiegel niet verfijnd of poëtisch. Daar is hij praktisch. Als iemand zegt: “Ik voel dit, ik denk dat, ik worstel met zus…” dan zeggen ze vaak: “Het is je ego.” Niet als verwijt. Maar als bevrijding. Ze bedoelen: Het is niet je ziel. Niet je essentie. Niet je bestemming. Niet je falen. Het is gewoon een laagje stof op de spiegel. En stof kun je wegblazen. Soms met een mantra. Soms met devotie. Soms met een lach. Maar altijd met eenvoud.

De Veda’s — de spiegel als instrument

De Veda’s — en vooral de Upanishads — zeggen het eigenlijk het meest neutraal: Het denken is een instrument. Een antahk arana. Een spiegel die helder wordt door sattva. Geen poëzie. Geen oefening. Geen prik. Gewoon de structuur:

manas (denken)

buddhi (onderscheid)

chitta (geheugen)

ahamkara (ego)

En dan de simpele conclusie: Wanneer dit geheel stil wordt, weerspiegelt het Purusha. Het is de meest filosofische versie van dezelfde waarheid.

Hoe ze samenkomen — in mij
Toen ik die zin van Inayat Khan las, voelde ik ineens: Ze zeggen allemaal hetzelfde. Maar elk op hun eigen toon. En ik heb ze alle vier nodig gehad.

De Soefi gaf me verfijning.
De Himalaya‑traditie gaf me stil kijken.
De Brahm Rishi Mission gaf me eenvoud.
De Veda’s gaven me begrip van de structuur.

En samen vormen ze precies dat wat ik in mijn eigen leven ervaar: Het denken is een spiegel. En elke traditie leert me op haar eigen manier hoe ik hem helder kan laten worden. Niet door te vechten. Niet door te analyseren. Niet door te benoemen. Niet door te verbeteren. Maar door te zien. Te laten. Te glimlachen. En soms gewoon te zitten bij de zee.

Met vriendelijk groet...Kamala

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Een oefening — zoals ik hem zelf doe

Geen methode. Geen prestatie. Geen spirituele ambitie. Gewoon dit:
1. Ga zitten. Waar dan ook. Bij de zee, in je kamer, op een bankje, op een stoepje.
2. Kijk naar wat er voor je is. Een schip. Een wolk. Een muur. Een mier.
3. Laat alles voorbijgaan zonder het te benoemen. Geen namen. Geen verhalen. Geen verklaringen.
4. Als je toch gaat benoemen — glimlach. Dat is het moment waarop de spiegel helder wordt.
5. Sluit dan je ogen. En kijk op dezelfde manier naar binnen.
6. Laat alles voorbijgaan zoals schepen op zee.
7. Sta op wanneer je voelt dat het genoeg is. Niet wanneer je denkt dat het genoeg is. Dat is alles.
8. Begin met 5 minuten en bouw het op...Als je het 3 uur vol kan houden begin je het te                                begrijpen..zeggen de Meesters.......En dat is voor nu genoeg 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------