Soms begint een taak niet op het moment dat jij denkt dat zij begint. Soms opent een innerlijk leven zich niet in één keer, maar in een reeks van stille verschuivingen, zachte duwtjes, onverwachte visioenen. Voor mij begon het veertig jaar geleden — een tijd waarin ik nog niet wist dat mijn stappen geleid werden, maar waarin de leiding al lang aanwezig was. Ik had toen al een blog tekst geschreven over het overstijgen van familiebanden, een noodzakelijke stap om verder te kunnen lopen. Maar de innerlijke sturing hield daar niet op. Zij ging verder, dieper, subtieler.
Het visioen dat alles opende
Op een nacht gebeurde het. Ik zag geen beelden, geen figuren, geen stemmen. Ik zag letters.
Eerst de letter e. Toen de s. Daarna de o. De t. De e, r, i, s, c, h, e… Een spatie. En toen opnieuw letters die zich vormden tot een woord: g, e, m, e, e, n, s, c, h, a, p. Daar stonden ze. Twee woorden. Niets meer, niets minder....... Esoterische Gemeenschap.......
Ik schrok wakker, zat daarna rechtop in mijn bed, alsof iemand mij had aangeraakt. Esoterische gemeenschap? Wat moest ik daarmee? Wat betekende het? Wie hoorde daarbij? Wat was mijn rol?
De zoektocht naar betekenis
In de jaren die volgden heb ik deze vraag aan velen gesteld. Aan yogadocenten, Vedanta-leraren, mensen uit kerkgemeenschappen. Iedereen gaf woorden, maar niemand gaf een antwoord dat vanuit realisatie kwam. Het bleef kennis uit het hoofd, niet uit het hart. En dus liet ik de uiterlijke wereld los. Ik wist: het antwoord zou niet van buiten komen. Maar de vraag bleef bestaan. Wie maakt deel uit van zo’n gemeenschap? Is het vertrouwen op dat wat geen vorm heeft? Is het vertrouwen op een hogere leiding?
Mijn antwoord werd langzaam: ja. Want er is geen andere keuze wanneer het innerlijk leven je roept. Nu, in mijn 68e jaar, 35 jaar na dat visioen, begin ik het te begrijpen. Maar soms komt de vraag nog steeds zachtjes boven drijven: Ben ik lid van een esoterische gemeenschap, of sta ik onder bescherming van een esoterische gemeenschap?
De Meesters die elkaar kennen zonder woorden
Ik weet dat er hoog gerealiseerde Meesters en Yogi’s zijn die in de Himalaya samenkomen. Zij mediteren, zij doen kriya’s, zij werken voor de wereld via de leerlingen die zij aanraken. En ik heb jullie al verteld over Brahmanistha, Parivrajaka, Junapithadhikari, His Holiness 1008 Shri Shri Soham Baba — Babaji — Mahamandalesvare van Juna Akhara, hoofd van de naked baba’s, mysticus uit India. Hij kwam in mijn leven. Of ik in het zijne. En vlak voordat wij fysiek uit elkaar gingen, zei hij:
“Kamala, wij Yogi’s praten met elkaar zonder elkaar fysiek te zien.”
En dát is precies wat er gebeurt in een esoterische gemeenschap. Je herkent elkaar niet met de ogen, maar met het innerlijk. Soms moet je elkaar een tijd zien om verder te komen. Soms moet je elkaar loslaten om verder te komen. En ja — ik sta onder een prachtige bescherming.
Mijn taak: een brug tussen Oost en West
Mijn taak is helder geworden: Mijn taak is om een brug te slaan tussen het Oosten en het Westen.
Een brug tussen denken en voelen. Tussen uiterlijke wereld en innerlijke wereld. Tussen hoofd en hart. Mensen meenemen van het wereldse naar het wezenlijke. Niet “van de wereld te zijn” naar “in de wereld te staan”.
De testen op het pad
Maar weet: iedereen wordt getest. Ik, en de mensen die op mijn pad gezet worden. Soms slagen we. Soms niet. En als we vallen, dan is er dat oude Nederlandse gezegde: Na vallen weer opstaan. Met opgeheven hoofd verder lopen. Want niemand is ooit zonder leiding. Niemand is ooit zonder bescherming.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Nawoord — Voor jou die dit leest
Lieve lezer,
Als jij tot hier bent gekomen met lezen, dan is er iets in jou dat resoneert met dit verhaal. Misschien herken jij de roep van binnen. Misschien voel jij een zachte trilling van herkenning. Misschien weet jij al langer dat het leven meer is dan de zichtbare wereld. Dit verhaal is niet alleen mijn verhaal. Het is ook een spiegel. Een uitnodiging. Een herinnering. De esoterische gemeenschap waarover ik spreek, is geen groep met namen of bijeenkomsten. Het is een veld. Een bewustzijn. Een subtiele verbinding tussen mensen die luisteren naar hun innerlijke leiding. Misschien ben jij ook zo iemand.
Vragen om mee te nemen in jouw hart
Wanneer in jouw leven voelde jij dat er iets of iemand jou leidde, zonder dat je het kon verklaren.
Heb jij momenten gekend waarop je wist dat je beschermd werd, zelfs als je het niet kon bewijzen.
Welke innerlijke roep heb jij genegeerd, en welke heb jij gevolgd.
Durf jij te vertrouwen op dat wat geen vorm heeft, maar wel richting geeft.
Welke mensen kwamen op jouw pad op precies het juiste moment — en waarom.
Wat betekent het voor jou om een brug te zijn tussen jouw hoofd en jouw hart.
Welke test in jouw leven heeft jou het meest gevormd, en hoe ben jij daarna opgestaan.
Voel jij ergens diep vanbinnen dat jij deel uitmaakt van een groter veld, een stille gemeenschap van bewuste zielen.
Laat deze vragen in je hart rusten. Ze openen zich wanneer jij er klaar voor bent.
Tot slot Moge dit verhaal je niet alleen raken, maar ook herinneren. Herinneren aan wie jij bent. Herinneren aan waar jij vandaan komt. Herinneren aan de leiding die altijd aanwezig is, zelfs wanneer jij denkt dat je alleen loopt. Sta op, lieve lezer. Wandel verder. Je bent nooit zonder bescherming. Nooit zonder leiding. Nooit zonder licht. Moge de zegen van God en de Meesters op jou rusten — voor nu, voor altijd, voor alle levens die nog komen. Kamala
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
