Het is een blikvanger, zowel vanaf het land als vanaf de zee: de Soefitempel Murad Hassil die in 1970 in gebruik genomen is in de Katwijkse duinen. Het is een gebouw met een bijzondere geschiedenis. De naam van de tempel duidt daar al op: Murad Hassil betekent wens vervuld. Het gebouw bevindt zich ook op een bijzondere plek. Vermoedelijk stond hier in de Romeinse tijd al een tempel voor Apollo. Feit is dat de Indiase mysticus Hazrat Inayat Khan tot deze plek werd aangetrokken en er een bijzondere ervaring had in 1922. Inayat Khan gaf in dat jaar een zomerschool in Katwijk; op die manier zette hij zich in om de wijsheid van het oosterse soefisme te vertalen naar de moderne westerse cultuur. Op een middag trok hij zich terug in de duinen en kwam stralend terug. Hij vertelde niets over zijn bijzondere ervaring, behalve dat we deze plek in ere moesten houden en Murad Hassil moesten noemen: wens vervuld. Er zou een gelijknamige tempel moeten komen waar iedereen welkom zou zijn – een universele tempel, of in zijn woorden: een Universel . Wie een diepe wens had zou er op deze plek vervulling voor kunnen vinden.

Zaal

Het gebouw heeft een vierkante vorm, met een grote zaal van 13 bij 13 meter. Het vierkant stelt stabiliteit en kracht voor. Op het dak staat een goudkleurige koepel. Deze symboliseert het menselijk hart dat, gericht op de hemel, zich openstelt voor het goddelijk licht. Door de zelfdragende constructie van het dak lijkt de koepel in de ruimte te zweven. Omdat de koepel enigszins transparant is, baadt de zaal in een goudkleurig licht. Er zijn geen ramen, het licht valt getemperd binnen via glazen bakstenen in de muren. Daardoor ontstaat een meditatieve sfeer, die uitnodigt om je ‘naar binnen’ te richten, naar je hart.

Duin

Bij de bouw is indertijd veel aandacht besteed aan bescherming van het kwetsbare duingebied. Rond de vallei waar Inayat Khan zijn mystieke ervaring had loopt een meditatiepad. Bovendien is er daar in de open lucht een amfitheater dat uitkijkt op de tempel, op het symbool van het universele soefisme dat die kant van de tempel siert: een hart dat gedragen wordt door twee vleugels.
De duinpan waar Inayat Khan zijn bijzondere ervaring had is nu een stiltezone waar men kan mediteren. Verscholen in een duinpan staat op het terrein nog een tweede, later bijgebouwd onderkomen, het Wakilhuis, waarin zich een eetzaal bevindt en de wachterswoning.

Architect

Architect van het de tempel was prof. ir. Sam van Embden (1904 – 2000). Hij en diens Delftse bureau OD205 zijn vooral bekend van de stedebouwkundige plannen en gebouwen die zij hebben ontworpen voor de universiteiten in Delft, Eindhoven, Twente en in het buitenland. De tempel is zijn enige religieuze gebouw. Van Embden wist een brug te slaan tussen de traditionele en moderne architectuur. De tempel kenmerkt zich door het gebruik van sobere betonnen bouwstenen, die later aan de buitenkant zijn voorzien van een isolerende, geel afgewerkte laag. Koper en hout geven het interieur een bijzonder accent.