Zoeken in deze blog

Posts tonen met het label yogi. Alle posts tonen
Posts tonen met het label yogi. Alle posts tonen

zondag 21 juni 2026

MIJMERINGEN

31 oktober 2021

Er komt een moment waarop een mens voelt: nu moet het op papier. Niet omdat het moet, maar omdat het leven zelf vraagt om vorm. Vandaag is zo’n dag.

Ik zit hier, in mijn appartement aan het Saint Louisplein in Oudenbosch, met uitzicht op de kapel die elke ochtend in het licht staat alsof zij mij groet. En terwijl ik hier schrijf, voel ik de lange lijn van mijn leven achter mij: van een alkoofje in de Eendrachtstraat in Rotterdam tot de eilanden Texel en Voorne-Putten waar mijn wortels blijken te liggen. Mijn verhaal is breed, gelaagd, soms pijnlijk, soms wonderlijk — en altijd echt.

Maar hoe begin je aan een boek over innerlijk en esoterisch leven? Waar leg je de eerste steen?

Ik heb zoveel lijntjes, zoveel materiaal, zoveel ervaringen die als draden door mijn leven lopen. En telkens vraag ik mij af: Voor wie schrijf ik dit? Voor mijn nageslacht? Voor mijn leerlingen? Voor de ziel die dit leest? Of schrijf ik het om ruimte te maken in mezelf, om verwerkte zaken een plek te geven?

Misschien is het antwoord eenvoudiger dan ik dacht: Ik schrijf omdat het tijd is.

De vele verhalen die in mij leven

Er zijn zoveel hoofdstukken die geschreven willen worden:

  • mijn jeugd in Rotterdam

  • de complexe, stille dans tussen mijn moeder en mij

  • het bijzondere verhaal van mijn vader, onze Oosterse voorouders, en de ontdekking dat onze wortels op Texel liggen

  • mijn healinggaven, die zich al vroeg lieten zien

  • de voorspellingen van de donkere man — Soham Baba — en het diepe weten dat ik bij hem had kunnen blijven, maar dat liefde soms betekent dat je iemand laat gaan

  • de Hervormde gemeenschap waarover niet gesproken mocht worden

  • de Oosterse handelsmensen in Oudeschild, onze voorvader en moeder

  • de vele rollen die ik heb gedragen in de maatschappij

En dan zie ik mijn tante Nel voor het raam zitten, rechts naast de regenpijp waar ik geboren ben — een beeld dat als een anker in mijn geheugen staat.

Misschien moet ik daar beginnen.

Bij de geboorte. Bij het eerste licht dat mijn ogen zag.

Mijn leven in rolpatronen

Want uiteindelijk bestaat een leven uit vele rollen die elkaar opvolgen, overlappen, botsen, helen:

  • het kind

  • de dochter

  • de schoondochter

  • de echtgenoot

  • de werkneemster

  • de therapeut

  • de yogavrouw

  • de moeder

  • de grootmoeder

  • het familielid

  • de buurvrouw

  • de vrijwilligster

  • hervormd, Oosters, katholiek — een mozaïek van tradities

Dit boek wordt geen opsmuk, geen versiering, geen mooi verhaal. Het wordt gewoon mijn verhaal.

Mijn kinderen en kleinkinderen zullen ooit hun eigen verhaal schrijven, hun eigen lijnen trekken, hun eigen pijn en schoonheid ontdekken. Jammer dat ik er dan niet meer zal zijn om het te lezen — want ik zou zo graag willen weten hoeveel van mij in hen voortleeft.

Maar vandaag begin ik. Hier. Met jullie. Aan jullie allen die dit lezen...Heb een fijn leven en een groet van mij...Om Shanti, Kamala

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------









 



         





Is twijfelen een goeie eigenschap???

2014
Om shanti:  Lieve allemaal

Hoe om te gaan met twijfelaars......
   
In dit stukje van mijn leven werd ik geconfronteerd met 2 personen die alleen maar kunnen geven. 
Angstig zijn om te ontvangen en over alles en nog wat twijfelen als er iets op hun pad komt waar ze geen controle over hebben......... 

Zouden ze dan nog maar vragen stellen, maar dat doen ze ook niet. 

Ze nemen een besluit, projecteren dat op een ander en vinden het gek dat mensen dit niet prettig vinden.
Twijfelen kan soms goed zijn, het geeft je tijd om na te denken over een situatie. Altijd twijfelen of doorgaan met twijfelen is geen positieve houding. Dus met andere woorden, het omgaan met twijfelaars is lastig, zeker als het dicht bij je staat. Er is een yogi die een advies geeft om  te gaan met lastige situaties. Dit stukje tekst wil ik graag met jullie delen.  

Kamala
----------------------------------------------------------------------------------------








Niemand kan een ander iets geven dan liefde

Niemand kan een mens iets anders schenken dan liefde. Niemand kan een mens iets anders schenken dan hoop. Niemand kan een mens werkelijk iets geven behalve aandacht, aanwezigheid en tijd. Alles wat we doen, alles wat we geven, alles wat we zijn, komt uiteindelijk neer op één beweging: het optillen van de ander.

Zoals een vorkheftruck onder een zware last duikt, zo duiken wij soms in het diepe van iemands pijn, verwarring of zoektocht. Niet om het werk voor hen te doen, maar om hen een stukje op te tillen — om hen weer op het spoor te zetten dat bij hun ziel hoort, zodat zij verder kunnen lopen op hun eigen pad.

Wat gebeurt er met mij als ik dit blijf doen?

Soms komt de vraag: “Als ik dit blijf doen… als ik blijf geven, blijven optillen, blijven dragen… wat gebeurt er dan met mij?” Mijn antwoord is eenvoudig en waar: dan komt de Grote Heftruck — de Oneindige — naar jou toe. Hij komt wanneer jij leeg bent, wanneer jij moe bent, wanneer jij denkt dat je niets meer hebt om te geven. Hij komt om het vuil op te ruimen dat je onderweg hebt verzameld. Hij komt om jou op te tillen, net zoals jij anderen hebt opgetild. Is er een betere deal dan dat?

Wij zijn de pioniers van de ons pad

Wij zijn hier om dat te vieren. Wij zijn de pioniers. Wij zijn de pioniers van ons pad — van de spirituele oefening, van de innerlijke discipline, van de weg van het hart. Laten we daarom onze hoofden buigen in gebed. Niet uit onderwerping, maar uit erkenning. Laten we onze harten openen, zodat de stroom van binnenuit kan spreken. Door de oude leringen van vele tradities hebben we geleerd ons over te geven aan de innerlijke leraar — de ParamAtman, het hoogste Zelf dat in ons woont.

En wanneer er een uiterlijke Guru in je leven verschijnt, dan wordt zelfs de twijfel die je hebt over anderen door die Guru weggenomen. Hij of zij ruimt de obstakels op die je zicht vertroebelen, zodat jij weer helder kunt zien. Het hart geven opent de bron Door ons hart te geven aan een ander —oprecht, zonder agenda, zonder verwachting —ontsluiten we de bron die in ons leeft. We tillen niet alleen de ander op, maar ook onszelf. We verheffen onze ziel. We vervullen onze bestemming. Want uiteindelijk is dit de weg: geven, optillen, openen, liefhebben. Meer is er niet nodig.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Pavhari Baba: Een waar gebeurd verhaal hoe hij een leerling aannam

2014
om shanti: Lieve allemaal,

Heel vaak hoor je iemand zeggen: 
Ik ga naar MIJN therapeut, 
Ik ga naar MIJN geestelijk leraar of 
Mijn therapeut, 
Mijn dokter, 
Of ............... ik wil jou als MIJN goeroe of wil je MIJN goeroe zijn in een zachtere vorm.
Deze onzin dingen hebben met je mind te maken en niet met je hart. 
Mijn grootste wens is voor iedereen die op mijn pad komt dat die persoon gelukkig is of wordt.
Geestelijk vrij mag en kan zijn. Dat het hun lukt om met hun hartenergie in aanraking te komen en/of de rommel in hart te kunnen opruimen als er rommel zou zitten.

Tijdens mijn voorbereidingen voor de thema avond welke vanavond plaats vind, vond ik weer het verhaal terug welke  gaat over Pavhari Baba.
Pavhari Baba was een groot heilige in zijn tijd. In dit verhaal zitten genoeg aandachtpunten welke we onder onze aandacht kunnen brengen.  Punten welke men kan vertalen naar zijn of haar eigen leven.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hieronder het verhaal van Pavhari Baba. Hij staat bekend als een grote ziel, een buitengewoon heilig man die ongeveer in 1884 in het noorden van India leefde en soms weigerde om als Guru op te treden.

Levensverhaal van Pavhari Baba


Het was zijn wens om ver weg van alle mensen te leven, teruggetrokken in een grot midden in de bossen. Hij wilde niemand tot last zijn en hoewel hij de hoogste bewustzijnstoestand had bereikt, was hij er niet toe bereid om de rol van Meester op zich te nemen. Maar zijn poging om zich terug te trekken was tevergeefs.

Net zoals de mieren de suiker altijd vinden, ook al is die nog zo goed verstopt, zo trok de nectar van rust en vrede die Pavhari Baba zo eigen was onweerstaanbaar mensen aan. Uit alle windrichtingen kwamen ze naar zijn bescheiden onderkomen en zaten aan Zijn voeten om Zijn boodschap van stilte en zwijgzaamheid te aanvaarden. Slechts uiterst zeldzaam kwam er een woord over Zijn lippen, want Hij wilde niet als een geestelijk leraar worden beschouwd.  

Op een zekere dag werd Pavhari Baba door een cobra gebeten. In de wijde omgeving was er niemand die Hem kon helpen, maar Zijn zuiverheid en Zijn onschuld, die Hem uitsluitend God deden zien in alles en iedereen, verleenden Hem een verklaarbare immuniteit tegen het dodelijke gif. Hij overleefde het. 

Toen hij 's-avonds bezoek kreeg van een klein groepje aanhangers en zij er achter kwamen wat er was gebeurd, waren ze allemaal diep geschokt. De heilige echter, wiens hart overliep van liefde voor God en Zijn hele schepping, zei slechts: "De slang was een boodschapper van Mijn Geliefde". 
Een dief, die vele bezoekers iedere dag zag komen en gaan door het dichte woud, werd nieuwsgierig en vermoedde dat er een boel geld en waardevolle dingen in de grot van de heilige verborgen lagen.

Op een dag toen de Yogi alleen was en in Zijn meditatie de eenheid met God beleefde, een toestand waarin Hij niets vernam van wat er in Zijn omgeving gebeurde, sloop de dief naderbij. 
Hij maakte gebruik van de gelegenheid en doorzocht de grot, op zoek naar geld. Zijn teleurstelling was groot, toen hij erachter kwam dat er helemaal niets te halen viel. Een tweetal pannetjes en wat ander kookgerei, door de heilige af en toe gebruikt om voor zijn bezoekers te koken, bleek diens enige aardse bezit te zijn. Snel raapte de dief die spulletjes bij elkaar en maakte zich uit de voeten.                                                                                                                                                                                                                                                                                                
Kort daarop keerde de yogi tot normaal waakbewustzijn terug en ontdekte wat er was gebeurd.
Zijn "geliefde" had hem bezocht en hij, dwaas was er niet geweest om hem welkom te heten en te eten te geven. Iemand had zichtbaar meer behoefte aan zijn kookgerei dan hemzelf. Hij wist toch niet wat hij met al die spullen moest beginnen. God gaf en God nam, maar hij het zichzelf niet vergeven dat Hij in gelukzaligheid had verkeerd en daarom God niet had verwelkomd.  
Snel pakte hij de overgebleven voorwerpen, wat eten en een paar gevlochten matten, samen in een lap stof, zwaaide de bundel over Zijn schouders en ging zo snel mogelijk op weg om "Zijn" geliefde in te halen.

Toen de dief de Yogi aan zag komen, ging de dief nog harder hollen, totdat hij volledig buiten adem was en hij zich gedwongen zag te stoppen en om uit te blazen. Op dat moment kwam de grote en krachtig gebouwde heilige recht voor hem staan. De dief was er van overtuigd dat hem nu een harde les wachtte, maar in plaats daarvan gebeurde er het vreemdste wat hem ooit in zijn leven was overkomen.
Pavhari Baba zette de bundel voor de voeten van de dief, knielde voor hem neer, groette hem met gevouwen handen en zei met tranen in zijn ogen. O Heer, vergeef uw onwetende zoon, die in zijn Eigen gelukzaligheid toefde toen U hem kwam bezoeken. Wat moet ik doen met dit aardse bezit?
U bent  een aantal dingen vergeten mee te nemen, Vader. Ook deze dingen behoren U toe. Vergeef Uw onwaardige zoon. Met die woorden nam Pavhari Baba afscheid en keerde terug naar Zijn kluizenaarsverblijf terug.

De dief bleef alleen achter, overweldigd door zoveel liefde. Hij, een door de maatschappij verachte, een zondaar, mocht dit blijk van grenzeloze liefde van de kant van een groot heilige ontvangen. In zijn hele leven had niemand hem zoveel begrip en liefde getoond, zelfs niet zijn ouders of zijn vrouw. 
Deze ontmoeting werd het keerpunt in zijn leven. Nog op datzelfde moment besloot hij het leven als dief op te geven. Hij wilde zich niet langer verstoppen, niet langer in angst en schaamte leven. Zorgvuldig bundelde hij alle voorwerpen samen en keerde terug naar het kluizenaarsverblijf van de Yogi.

Pavhari baba ontving de "verloren zoon" met een begrijpende glimlach, waarachter al Zijn liefde schuilging. De dief werd een trouwe metgezel van de heilige en na jaren samen doorgebracht te hebben werd hij zelf iemand die zijn medemens bijstond in diens zoeken naar licht in deze wereld vol duisternis en pijn.

Vraag: 
Is een spiritueel leidsman of een goeroe dan niet toch een grote hulp voor de zoeker naar waarheid????? 
Antwoord: Ja dat is hij---maar alleen in het begin. Alleen het begin kan wel 12-15 jaar duren.
Zoals het populaire gezegde in India luidt. Een guru is iemand die de spirituele aspirant met God bekendmaakt. Daarna keert Hij hem de rug toe en vervolgt zijn eigen weg.

Met andere woorden een goeroe is als een richtingaanwijzer die de weg naar de hemel toont, hij is als een vinger naar de maan, maar het is aan de disciple/leerling om zelf het doel te bereiken. 
Wat ik zelf hier aan toe wil voegen is dit: Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. God gebruikt mensen om iets duidelijk te maken. Voor nu een warme groet....Kamala
------------------------------------------------------------------------------------



Genezing door energie???? - mijn pad hiermee

1987

Om Shanti: Lieve lezers

Dit is een levensreis die niet alleen diep persoonlijk en spiritueel is, maar ook een bron van inspiratie voor anderen kan zijn. Dit is de reden dat ik dit verhaal online zet. Met liefde gedeeld. Kamala


De Energie die Door Mij Heen Leeft 

 
Heal God trough your glance, your presence, your touch and your atmosphere (kamala) 

Als jong meisje van zeventien jaar oud legde ik mijn hand op mijn moeder wanneer de pijn van haar borstkanker te zwaar werd. Zij vroeg er soms om, omdat de pijn weg ging zodra mijn hand haar huid raakte. Het was een ervaring die ik toen niet kon begrijpen, maar die zich diep in mij heeft verankerd. De verbondenheid tussen ons, de stille stroom die via mijn hand haar lichaam bereikte — het was alsof iets groters dan ikzelf door mij heen werkte. Die herinnering draag ik nog altijd in mijn ziel.

Rond mijn achtentwintigste begon ik te beseffen wat mijn aanwezigheid bij mensen teweegbracht. Het was alsof ik voortdurend ‘aan’ stond, zonder dat ik daar bewust voor koos. Soms voelde het als te intens, te open, te veel. Daarom koos ik ervoor om onder de radar te leven. Niet om mij te verbergen, maar om ruimte te scheppen voor wie ik werkelijk was — zonder te hoeven uitleggen, zonder te hoeven bewijzen. In die stilte vond ik mijn eigen bedding, mijn eigen waarheid.

De roeping die mij wekte

Ik was vijfendertig toen er een vrouw uit Klundert naar mij toe kwam, eenvoudigweg omdat zij voelde dat ze bij míj moest zijn. In een kleine zijkamer bij mijn vader thuis — niets meer dan een opklapbedje en een plankje aan de muur — legde ik intuïtief mijn handen op haar, waarom? Het hoofd van de NVGN (Nederlandse Vereniging voor Natuurgeneeswijzen) had een jaar daarvoor gezegd....Spring, ga ervoor...je hebt het helemaal in je. Ik had toen geen methode, geen plan, geen opleidingen. Alleen afstemming, alleen aanwezigheid. Diezelfde nacht nadat deze vrouw geweest was werd ik wakker geschud tenminste zo voelde het. In een droom, of misschien eerder een visioen Er verscheen een gezicht van een Oosterse man. Zijn gezicht streng, zijn stem scherp als een pijl:

“Waar ben jij in godsnaam mee bezig? Je moet op haar thymus werken!”

Ik schrok overeind, mijn hart bonzend in mijn borst. Thymus? Ik had toen geen idee wat dat was. Computers bestonden nog niet in mijn wereld, dus ik ging naar de bibliotheek. Tussen de boeken, in de stilte van dat gebouw, begon mijn zoektocht.

Dat moment — die schok, die stem, die opdracht — werd het begin van mijn leerperiode. Een deur die ik niet zelf had geopend, maar die voor mij werd opengezet. Ja ik ben gaan leren, ben verpleegkundige A geworden...Ben beëdigd geworden als natuurgeneeskundige bij de Ring en bij de VNT. Heb veel bijscholingen gedaan. Ben beëdigd medisch-shiatsu therapeute geworden met bijscholingen chemo, do-in etc. Ben meerdere malen in een Ayurvedisch resort geweest waar het hoofd van de kliniek mij onder haar hoede nam en mij veel heeft geleerd. Ben 12 jaar als vrijwilliger in een verzorgingstehuis bezig geweest. Ik heb op mijn 35e jaar een Yogastudio opgezet en op mijn 50e jaar een Stichting voor Gezondheid, Kennisontwikkeling en Spiritualiteit opgezet.

Jaren later, toen het gezicht uit mijn visioen opnieuw naar boven kwam tijdens een bezoek aan de Soefitempel in Katwijk aan Zee, kreeg de man in  het visioen een naam: Ali Khan. Hij bleek een groot Soefigenezer, een musicus, een meester uit de Indiase Soefi‑lijn te zijn geweest. En precies toen voelde ik: dit is het ontbrekende stuk. Alles viel op zijn plaats. Het visioen bleek geen illusie te zijn geweest.

De droom. De stem. De schok. De roeping die mij wekte. Het klopte gewoon.

 Mijn pad leidde me verder:

Ik werd door Swami Veda Bharati (niet zomaar iemand..) van de Himalaya‑gemeenschap uitgenodigd om een paar maanden naar India te komen, zodat hij maar daar kon observeren.

Ik ontving ook inwijdingen binnen de Soefibeweging, kreeg de naam Siri Arti Kaur vanuit de Sikh‑traditie en een initiatie bij de ISKCON en daarmee de naam Srimati Kamala-devi dasi Later werd ik benoemd tot bestuurslid van de Soefibeweging door oud‑minister Witteveen. Ik ontmoette Yogi’s, en uiteindelijk kwam de donkere voorspelde Yogi in mijn leven: Mahamandalashwar van de Juna Akhara uit India. Zijn naam is Soham Baba. Het waren geen titels die ik zocht, maar zegeningen die mij vonden — precies op het moment dat ik er klaar voor was.

Toen ik rond mijn vijftigste een ontmoeting had met deze Mahamandalashwar van de Juna Akhara—genaamd Soham Baba, een Spiritueel Meester van het hoogste kaliber—gebeurde iets wat me diep raakte.
Hij pakte mijn hand, keek verwonderd en zei dat hij nog nooit zóveel energie in iemands hand had gevoeld. Hij vertelde me dat ik mensen kon genezen, alleen door naar ze te kijken. Zo eenvoudig en zo groots. Het gaf woorden aan iets wat ik sinds mijn jeugd al wist, maar nooit echt durfde te benoemen.


                                                                                                                                                             Mijn energie is geen kunstje. Geen methode.
Het is een gave die me soms fluisterend leidt. en soms stormachtig opent. Ik voel het in ruimtes, in mensen, in momenten van stilte. Soms tintelt mijn huid. Soms stroomt mijn adem anders. En soms voel ik andermans emoties als golven door mijn eigen veld. Dat is niet altijd gemakkelijk, maar wel ontzettend zuiverend.

Energie volgens oude geschriften

Door de eeuwen heen is energie omschreven als de essentie van leven zelf: Deze energie is te ervaren, te voeden en te verfijnen—door ademhaling, ritueel, intentie en pure aanwezigheid. In elk van deze tradities is energie niet slechts iets functioneels, maar iets wat in diepe afstemming tot leven komt. 

Belangrijk Slotwoord

Wat ik heb mogen ervaren is geen pad dat ik heb gekozen, maar een stroom die mij heeft gekozen. 
Mijn energie is een gids, een genezer, een stille kracht die haar werk doet met precisie en liefde.      Soms zichtbaar, vaak voelbaar. Door de jaren heen heb ik geleerd te leven in afstemming met haar ritme. Ja, ik heb mijn medische en alternatieve diploma’s behaald. Ze waren belangrijk voor mijn ontwikkeling en vormden een brug tussen Oosterse en Westerse kennis. 

Maar wat ik van leraren als Ali Khan en Soham Baba heb ontvangen, staat los van opleidingen. Het werkt op een ander niveau — een energetisch, intuïtief , goddelijk veld dat niet uit boeken komt en niet te herleiden is tot methodes of technieken.
Het is geen vaardigheid die ik ‘gebruik’, maar een stroom die door mij heen werkt.” 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

www.yogastudiolaksmi.nl
Email: kamala




dinsdag 16 januari 2024

Tra taka meditatie: meditatie bij verslechtering van je ogen

Om shanti, lieve allemaal

Tra taka meditatie is een oude methode om het gezichtsvermogen te verbeteren.


Het oog in het bijzonder functioneert door het element vuur.

Het is door vuur (licht) dat we kunnen zien, en het is dit element dat het oog laat functioneren. 

Vuur produceert twee energieën, namelijk licht en warmte.

Het is door licht dat vorm zich manifesteert, en door warmte manifesteert die vorm zich. 

Vorm en warmte samen creëren de uitstraling van een object.

Dit is het Adhi Bhautika niveau van controle over het zicht. 

Voorbij het elementaire niveau van controle is er de Adhi Daivika controller, die voor het gezichtsvermogen de zonnegod Surya is.

Het is door de controle van de zon dat het element vuur in staat is om zijn energieën te produceren. 


Het andere niveau van visuele controle komt van het zelf, of de Adhyatmika purusha.

Het is de individuele ziel met zijn actieve bewustzijn die functioneert door het instrument van het oog. 


Verlies van gezichtsvermogen kan worden getraceerd naar een van deze drie niveaus.

In de meeste gevallen is het als gevolg van een verstoring in het adhibhautika-niveau dat iemands gezichtsvermogen verzwakt.

Dus wanneer men tra taka meditatie uitvoert, herstelt hij dit niveau van bestaan in zijn juiste staat van functioneren door de elementaire energieën te absorberen die nodig zijn om dat orgaan te laten functioneren.

Zoals hierboven vermeld, wordt het oog aangedreven door het vuurelement.


Meditatie op de vlam van een kaars

Door te mediteren op de vlam van een kaars absorberen de ogen de warmte en het licht van de kaarsvlam (door het zicht) en wordt de vorm en vorm van het ooginstrument in zijn natuurlijke staat hersteld. 



Het is het beste als men deze meditatie 15 minuten per dag begint te beoefenen en deze geleidelijk verhoogt.

Men moet afwisselen tussen staren naar de externe vlam en zich concentreren op een interne vlam in het oog.

Staar naar de vlam van de kaars zonder te knipperen totdat er water uit je oog begint te komen, 

sluit dan je ogen en probeer dezelfde vlam binnenin voor een gelijke tijdsduur te visualiseren. 

Blijf op deze manier afwisselen. 


Welke olie is goed voor om een kaarsvlam te maken en te gebruiken tijdens het uitvoeren van een Trataka meditatie. 

  • Koe ghee,
  • til ka tel (sesamzaadolie),
  • of iets anders?  

Als men tra taka-meditatie uitvoert op een kaarsvlam, dan is

Til ka tel (sesamzaadolie) beter dan ghee.

Eigenlijk is ricinusolie het beste voor Tra taka en het is wat werd gebruikt in oudere tijden.

Castorolie is veel beter omdat het een zeer heldere vlam creëert.


Hoe een kaarsvlam te maken 

Maak van watten een lontje, of koop lontjes, leg dat in een kommetje met olie of gesmolten ghee en dan heb je zuiver licht.


De zon als meditatie object

De echte Tra taka is bedoeld om niet op een lamp te worden uitgevoerd.

Maar op de zon op bepaalde momenten van de dag.

Op het moment van de zonsopgang en op het moment. Bij zonsondergang wordt men verondersteld de meditatie op de zon uit te voeren.

Op dat moment zijn de zonnestralen zo afgeschermd dat er geen schade aan iemands ogen zal zijn.

Wanneer men niet in staat is om Tra taka op de zon uit te voeren (vanwege wolken of timing) dan wordt men aangeraden om tra taka op een kaars uit te voeren.

Het effect van Tra taka op een vlam is niet zo krachtig als de effecten die worden ontvangen door te mediteren op de zon.



Dit is His Holiness 1008 Shri Shri SB, Mahamandalesvara of Juna Akhara...... en is de belangrijkste persoon in mijn leven geweest en nog maar nu op een ander niveau. Hier zit Babaji (toen nog erg jong) in een rivier en bij hem is zijn de Yogi's om hem te beschermen. Maar ik zou je aanraden om bij een vlam te blijven. Want als je de zonnemeditatie niet goed uitvoert kunnen je ogen kunt worden beschadigd.
------------------------------------------------------------------------------------------------



Nimrita vertelt over haar ervaringen met deze oefening


----------------------------------------------------------------------------

         mail Kamala