31 oktober 2021
Er komt een moment waarop een mens voelt: nu moet het op papier. Niet omdat het moet, maar omdat het leven zelf vraagt om vorm. Vandaag is zo’n dag.
Ik zit hier, in mijn appartement aan het Saint Louisplein in Oudenbosch, met uitzicht op de kapel die elke ochtend in het licht staat alsof zij mij groet. En terwijl ik hier schrijf, voel ik de lange lijn van mijn leven achter mij: van een alkoofje in de Eendrachtstraat in Rotterdam tot de eilanden Texel en Voorne-Putten waar mijn wortels blijken te liggen. Mijn verhaal is breed, gelaagd, soms pijnlijk, soms wonderlijk — en altijd echt.
Maar hoe begin je aan een boek over innerlijk en esoterisch leven? Waar leg je de eerste steen?
Ik heb zoveel lijntjes, zoveel materiaal, zoveel ervaringen die als draden door mijn leven lopen. En telkens vraag ik mij af: Voor wie schrijf ik dit? Voor mijn nageslacht? Voor mijn leerlingen? Voor de ziel die dit leest? Of schrijf ik het om ruimte te maken in mezelf, om verwerkte zaken een plek te geven?
Misschien is het antwoord eenvoudiger dan ik dacht: Ik schrijf omdat het tijd is.
De vele verhalen die in mij leven
Er zijn zoveel hoofdstukken die geschreven willen worden:
mijn jeugd in Rotterdam
de complexe, stille dans tussen mijn moeder en mij
het bijzondere verhaal van mijn vader, onze Oosterse voorouders, en de ontdekking dat onze wortels op Texel liggen
mijn healinggaven, die zich al vroeg lieten zien
de voorspellingen van de donkere man — Soham Baba — en het diepe weten dat ik bij hem had kunnen blijven, maar dat liefde soms betekent dat je iemand laat gaan
de Hervormde gemeenschap waarover niet gesproken mocht worden
de Oosterse handelsmensen in Oudeschild, onze voorvader en moeder
de vele rollen die ik heb gedragen in de maatschappij
En dan zie ik mijn tante Nel voor het raam zitten, rechts naast de regenpijp waar ik geboren ben — een beeld dat als een anker in mijn geheugen staat.
Misschien moet ik daar beginnen.
Bij de geboorte. Bij het eerste licht dat mijn ogen zag.
Mijn leven in rolpatronen
Want uiteindelijk bestaat een leven uit vele rollen die elkaar opvolgen, overlappen, botsen, helen:
het kind
de dochter
de schoondochter
de echtgenoot
de werkneemster
de therapeut
de yogavrouw
de moeder
de grootmoeder
het familielid
de buurvrouw
de vrijwilligster
hervormd, Oosters, katholiek — een mozaïek van tradities
Dit boek wordt geen opsmuk, geen versiering, geen mooi verhaal. Het wordt gewoon mijn verhaal.
Mijn kinderen en kleinkinderen zullen ooit hun eigen verhaal schrijven, hun eigen lijnen trekken, hun eigen pijn en schoonheid ontdekken. Jammer dat ik er dan niet meer zal zijn om het te lezen — want ik zou zo graag willen weten hoeveel van mij in hen voortleeft.
Maar vandaag begin ik. Hier. Met jullie. Aan jullie allen die dit lezen...Heb een fijn leven en een groet van mij...Om Shanti, Kamala
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
.
