2025 11 juni
Om Shanti, lieve allemaal
De foto hierboven is van een kennis van mij die een boek over mij maakte toen ik ongeveer 50 jaar oud was (nu 25 jaar geleden) en had besloten mijn huis in te richten als een soort ashram. Er komt soms een moment in het leven waarop een mens niet langer geleid wordt door bezit, verwachtingen of maatschappelijke zekerheden, maar door een innerlijke roep die sterker is dan alles wat van buitenaf komt.
Voor mij kwam dat moment toen ik achtendertig jaar oud was. Ik stond op een kruispunt: ofwel bleef ik leven zoals de wereld het van mij verwachtte, ofwel koos ik voor de weg die mijn ziel al jaren zachtjes aanwees. Ik koos voor het laatste. In die periode ontdeed ik mij van alles wat te veel was. Niet uit afkeer van materie, maar uit liefde voor geestelijke ruimte. Ik hield alleen datgene over wat werkelijk nodig was om in de samenleving te functioneren: een auto om mij te verplaatsen, een telefoon om bereikbaar te zijn, een computer om te kunnen werken. De rest mocht gaan. Het was alsof ik mijn leven opnieuw vormde, niet van buiten naar binnen, maar van binnen naar buiten.
Vanaf dat moment droeg ik geen sieraden meer. Niet omdat ik hun schoonheid niet kon waarderen, maar omdat ik voelde dat ze mij zouden binden aan een wereld die niet de mijne was. De vrijheid die ontstond was ongekend. Geen kluis, geen zorgen, geen afleiding. Alleen aanwezigheid. Mensen die tegenover mij zaten, zagen mij — niet wat ik droeg. Dat was een bevrijding die tot op de dag van vandaag voortduurt.
Wanneer mensen mij vroegen: “Heeft u een huis? Een caravan? Een boot? Dit? Dat?” kon ik eenvoudigweg ‘nee’ zeggen. Niet uit armoede, maar uit keuze. Want voor mij zou het onderhouden van al die dingen een obstakel zijn geweest. Tijd, energie, geld — alles zou wegstromen naar het materiële, terwijl mijn taak elders lag. Die taak, waarvan ik dacht dat zij dertig jaar zou duren, heeft zich inmiddels vijfenveertig jaar uitgestrekt. En nog steeds is zij niet voltooid. Het universum bepaalt de duur, niet ik.
In al die jaren is mijn blik op de maatschappij niet veranderd. Ik heb geleerd dat zuinigheid geen beperking is, maar een les in vertrouwen. Wanneer je niet leunt op bezit, leer je leunen op het universum. De plek waar je wordt neergezet, is jouw plek. De middelen die je ontvangt, zijn precies de middelen die je nodig hebt. Niet meer, niet minder. Daarom zeg ik: wees geestelijk vrij.
Het gaat niet om niets bezitten. Het gaat erom dat bezit jou niet bezit. Je hoeft niets op te geven wat je hebt opgebouwd. Maar word geen slaaf van dingen — en zeker niet van mensen. Laat je hart openstaan. Laat je huis een doorgang zijn, geen fort. Durf keuzes te maken die niet door angst maar door waarheid worden gedragen. En vergeet niet: het huis waarin je woont is vaak niet van jou, maar van de bank. De stenen komen uit de aarde, en de aarde is ons gegeven door het universum. Alles wat wij bezitten, is tijdelijk in onze handen. De vraag is niet wat je hebt, maar wat je teruggeeft.
Een mysticus zei eens: Geef 10% van je liefde, 10% van je goederen, 10% van alles wat door jou heen stroomt, terug aan het universum.
Niet omdat het moet, maar omdat geven de natuurlijke beweging is van een vrij hart.
--------------------------------------------------------------------------------
Nawoord:
Een kijk op Rijkdom en Welzijn gezien door een yogi uit India
Wat we in de wereld nodig hebben, is niet alleen 'welvaartscreatie'. We moeten welzijn creëren. Rijkdom is slechts een van de instrumenten voor het menselijk welzijn, niet het geheel. Rijkdom betekent het buiten aangenaam maken voor onszelf. Maar op dit moment doen mensen alsof het een religie is, in het streven naar het creëren van welvaart en zeggen dat we de planeet waarop we leven vernietigen. Of je nu een veiligheidsspeld maakt of een computer bouwt of een auto of een geweldige machine, wat je ook doet, je haalt het uit onze planeet aarde. Ergens moeten we beslissen hoeveel we moeten graven en hoeveel de planeet kan opnemen.
Als we hier niet verstandig over zijn, kunnen we in onze ideeën over het creëren van rijkdom de planeet volledig vernietigen - wat we op veel manieren al doen. We moeten begrijpen wat ons idee van rijkdom is. Gaat het alleen maar om meer gebouwen, meer machines, meer auto's, meer van alles? Meer en meer is de dood. In de meest welvarende samenlevingen ter wereld, bijvoorbeeld in de Verenigde Staten van Amerika, gebruikt een aanzienlijk percentage van de bevolking regelmatig antidepressiva. Als je maar één bepaald medicijn van de markt haalt, wordt bijna de helft van de natie gek. Dat is geen welzijn. Over het algemeen heeft een Amerikaanse burger alles waar iemand van zou dromen. Er is rijkdom, maar geen welzijn. Wat ga je met deze rijkdom doen?
Als ik naar het Westen ga en hen vraag: "Waarom mediteer je niet?", is de algemene uitspraak overal: "Maar we moeten rekeningen betalen." Ik zei: "Als je hele leven draait om het betalen van rekeningen, waarom zou je dan die rekeningen genereren? Je kunt jezelf inperken en comfortabeler leven. Om al die rekeningen te betalen ben je gewoon eindeloos aan het werken. Wat heeft het voor zin?"
"Nee, de hele samenleving doet het." Het maakt niet uit. Ze worden bestuurd door iemand anders. Als je enig verstand hebt, moet je zelf rijden tot de mate dat je je op je gemak voelt. Er is misschien iemand die duizend dingen op een dag kan doen zonder te lijden of gestrest te zijn. Misschien kun je maar drie dingen op een dag doen. Het is oké. Je hoeft niet te proberen te doen wat een ander doet. Dit is het grootste probleem. We proberen dingen te doen zoals iemand anders.
Als het gaat om situaties in de buitenwereld, zijn geen twee mensen met hetzelfde niveau van bekwaamheid gekomen. Je buurman heeft misschien een huis met 100 slaapkamers. Misschien vindt hij het leuk om in een hotel te wonen! Voor jezelf moet je beslissen hoeveel. Proberen dingen te doen zoals iemand anders is de verkeerde manier om het leven te benaderen. We moeten beslissen hoeveel van wat we in ons leven moeten doen - hoeveel buitenactiviteit, innerlijk welzijn en sociaal welzijn ons leven op een evenwichtige manier zouden moeteen houden zonder ons en de sfeer om ons heen te ruïneren.
Einde verhaal....Dank je wel voor het lezen....Kamala
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
www.yogastudiolaksmi.nl
email Kamala
