zaterdag 21 november 2026

2026 nov....Raya yoga step 2....Ahimsa is the choice to place love above hardness.

 Om Shanti... dear friends,


Preface

Sometimes, when we think of violence, we think of large-scale events. Wars. Conflicts. Harsh words exchanged between people. Yet the more I study the philosophy of yoga, the more I discover that violence can be much more subtle.

It can be found in the way we speak to ourselves when we make a mistake.
It can be found in the harshness with which we judge ourselves.
It can be found in the impatience with which we treat our bodies when they are tired.
And sometimes it is even hidden behind our good intentions.

That is why this month I would like to reflect on the first Yama individually: Ahimsa.

Not because I fully understand it or am always conscious of it, but precisely because I continue to learn from it every single day. Like every Yama, Ahimsa is not a destination. It is a lifelong invitation.


What is Ahimsa?

The word Ahimsa is often translated as non-violence or non-harming. But to me, it means far more than that.

Ahimsa is the choice to place love above hardness.

It is becoming aware of the power of our words.

It is learning to care more gently for ourselves, for others, and for life itself.

Ahimsa does not ask for perfection.

It asks for awareness.

Not: “Am I doing this right?”

But rather:

"Am I bringing more gentleness or more pain into the world at this moment?"

That is a very different question.


The Many Faces of Violence

When we hear the word violence, we usually think of visible forms. Yet yoga invites us to look deeper.

Violence can also be:

  • constantly criticizing yourself;
  • ignoring your body when it needs rest;
  • always caring for others while forgetting yourself;
  • using words that hurt;
  • holding on to anger for years;
  • judging without truly listening.

The greatest lessons of Ahimsa often take place in the small moments of everyday life.

Not on the meditation cushion.

But right in the middle of ordinary life.


Ahimsa Begins with Yourself

Many of us are kinder to others than we are to ourselves.

We forgive a friend for their mistakes. We have understanding for another person's struggles.

But when we look at ourselves, we suddenly become strict.

The yogic tradition teaches that true non-violence begins where self-rejection ends.

Self-love is not selfishness.

Self-care is not weakness.

Treating yourself with kindness is a form of spiritual discipline.

Perhaps one of the most difficult forms.


Ahimsa in Daily Life

How can we practice this Yama in a practical way?

Not by striving for grand ideals.

But through small moments of awareness.

A kinder inner voice

For one day, simply notice how you speak to yourself.

Would you use those same words toward someone you love?

Conscious listening

Give someone five minutes of your complete attention.

No advice.

No judgment.

No solutions.

Just listen.

Respect for the body

Allow yourself to rest when your body asks for it.

Not as a reward.

But as recognition.

Softening a judgment

Whenever you notice yourself judging someone, ask:

"Do I really know the whole story?"

Very often, the answer is no.


A Simple Practice

Sit quietly for a few minutes.

Place one hand on your heart.

Breathe gently in and out.

Then ask yourself:

Where have I not been gentle with myself today?

Allow the answer to arise naturally.

Do not analyze it.

Do not try to fix it.

Simply observe.

Then consciously bring a thought of kindness to that place.

That is Ahimsa in practice.


Reflection Questions for the Coming Month

You may wish to take one of these questions into your meditation or journaling practice:

  • Where do I speak more harshly to myself than I do to others?
  • Which old judgments am I still carrying?
  • At what moments does my heart close itself?
  • Where can I allow more gentleness into my life?
  • What happens when I treat myself as I would a beloved friend?

Afterword: A Gentle Revolution

In a world where speed, achievement, and opinions seem to occupy more and more space, Ahimsa can feel like a quiet revolution.

Not the revolution of struggle.

But the revolution of awareness.

A person who becomes kinder toward themselves often becomes kinder toward others.

A person who softens within naturally brings softness into the world around them.

Perhaps the peace we long for does not begin somewhere far away.

Perhaps it begins in the way we speak to ourselves today.

At Stichting Yogastudio Laksmi, we regularly meet people who discover that yoga extends far beyond physical postures.

Together we explore, through our asanas, relaxation exercises, and OM meditation, how these ancient teachings can find their place in everyday life.

You are warmly welcome for a conversation, a cup of tea, or to share your own experiences.

Bhavandeep, chairman of Stichting Laksmi, can be reached between 17:00 PM and 18:00 PM to answer your questions.

Telephone: +31 6 15042912

For now, thank you for reading.

May God's blessings and those of the Masters rest upon you.

Warm regards, Kamala

------------------------------------------------------------------------------------------------

Email: Kamala

Website: www.yogastudiolaksmi.nl

zondag 1 november 2026

2026 Een yogakijk over Geweld / Geweldloosheid (Ahimsa)

 Oudenbosch 2 november 2026

Om Shanti... lieve allemaal hier mijn blog tekst over de 2e poort van Raja yoga geweld/geweldloosheid

Voorwoord

Soms denken we bij geweld aan grote gebeurtenissen. Oorlogen. Conflicten.
Harde woorden tussen mensen. 

Maar hoe vaker ik naar de yogafilosofie kijk, hoe vaker ik ontdek dat geweld ook veel subtieler kan zijn.
Het zit in de manier waarop we tegen onszelf praten wanneer we iets fout doen.
Het zit in de strengheid waarmee we onszelf beoordelen.
Het zit in het ongeduld waarmee we ons lichaam behandelen wanneer het moe is.
En soms zit het zelfs verborgen achter onze goede bedoelingen.

Daarom wil ik deze maand stilstaan bij de eerste yama afzonderlijk: Ahimsa.
Niet omdat ik haar volledig begrijp en/of er bewust van ben , maar juist omdat ik er elke dag opnieuw van leer. Zoals iedere yama is Ahimsa geen eindpunt. Het is een levenslange uitnodiging.

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Wat is Ahimsa? 
Het woord Ahimsa wordt vaak vertaald als geweldloosheid of niet-schaden. Maar in mijn beleving gaat het over meer dan dat.

  • Ahimsa is de keuze om liefde boven verharding te plaatsen.
    Om bewust te worden van de kracht van woorden.
    Om zorgvuldiger om te gaan met onszelf, met anderen en met het leven zelf.
    Ahimsa vraagt niet om perfectie.
    Ze vraagt om bewustzijn.

Niet: "Doe ik het goed?" Maar: "Breng ik op dit moment meer zachtheid of meer pijn de wereld in?" Dat is een heel andere vraag.

De vele gezichten van geweld
Wanneer we het woord geweld horen, denken we meestal aan zichtbare vormen. Maar yoga nodigt ons uit om dieper te kijken. 

Geweld kan ook zijn:

  • jezelf voortdurend bekritiseren;
  • je lichaam negeren wanneer het rust nodig heeft;
  • altijd voor anderen zorgen en jezelf vergeten;
  • woorden gebruiken die kwetsen;
  • boosheid jarenlang vasthouden;
  • oordelen zonder werkelijk te luisteren.

De grootste lessen van Ahimsa vinden vaak plaats in de kleine momenten van de dag. Niet op het meditatiekussen. Maar midden in het gewone leven. 

Ahimsa begint bij jezelf
Velen van ons zijn vriendelijker voor anderen dan voor zichzelf. We vergeven een vriend zijn fouten. We hebben begrip voor de worstelingen van een ander. Maar wanneer we naar onszelf kijken, worden we ineens streng. 

De yogatraditie leert dat echte geweldloosheid daar begint waar zelfafwijzing eindigt. Zelfliefde is geen egoïsme. Zelfzorg is geen zwakte. Jezelf met mildheid behandelen is een vorm van spirituele discipline. Misschien zelfs een van de moeilijkste. 

Ahimsa in het dagelijks leven
Hoe kunnen we deze yama concreet beoefenen? Niet door grote idealen na te streven. Maar door kleine momenten van bewustzijn. Een vriendelijkere innerlijke stem Let eens een dag op hoe je tegen jezelf praat. Zou je dezelfde woorden gebruiken tegen iemand van wie je houdt?

Bewust luisteren: Geef iemand vijf minuten volledige aandacht zonder advies, oordeel of oplossing. Alleen luisteren.
Respect voor het lichaam: Neem rust wanneer je lichaam daarom vraagt. Niet als beloning. Maar als erkenning.

Verzachten van een oordeel
Wanneer je merkt dat je iemand veroordeelt, vraag jezelf af: "Ken ik werkelijk het hele verhaal?" Vaak blijkt het antwoord nee te zijn.


Een eenvoudige oefening

Ga een paar minuten rustig zitten.
Leg een hand op je hart.
Adem rustig in en uit.
Vraag vervolgens:

Waar ben ik vandaag niet zacht geweest voor mezelf?

Laat het antwoord vanzelf opkomen.
Niet analyseren.
Niet verbeteren.
Alleen waarnemen.
Breng daarna bewust een gedachte van vriendelijkheid naar die plek.
Dat is Ahimsa in praktijk.


Reflectievragen voor de komende maand

Misschien wil je een van deze vragen meenemen in je meditatie of dagboek:

  • Waar spreek ik harder tegen mezelf dan tegen anderen?
  • Welke oude oordelen draag ik nog met me mee?
  • Op welke momenten sluit mijn hart zich af?
  • Waar mag ik meer zachtheid toelaten?
  • Wat gebeurt er wanneer ik mezelf behandel als een geliefde vriend? 

Nawoord: een zachte revolutie

In een wereld waarin snelheid, prestaties en meningen steeds meer ruimte lijken in te nemen, voelt Ahimsa soms als een kleine revolutie.

Niet de revolutie van strijd.
Maar de revolutie van bewustzijn.
Een mens die vriendelijk wordt voor zichzelf, wordt vaak ook vriendelijker voor anderen.
Een mens die zacht wordt van binnen, brengt zachtheid naar buiten.
Misschien begint de vrede waar we zo naar verlangen niet ergens ver weg.
Misschien begint zij in de manier waarop wij vandaag tegen onszelf spreken.

In onze  Stichting Yogastudio Laksmi ontmoeten we regelmatig mensen die ontdekken dat yoga veel verder gaat dan houdingen alleen.
Samen onderzoeken we naast onze asana's en ontspanningsoefeningen en OM-meditatie hoe deze oude wijsheden een plaats kunnen krijgen in het gewone dagelijkse leven.

Je bent van harte welkom voor een gesprek, een kopje thee of het delen van jouw eigen ervaringen.
Bhavandeep, voorzitter van Stichting Laksmi, is bereikbaar tussen 17.00 en 18.00 uur om jullie vragen te beantwoorden. Telefoonnummer +31 6 15042912

Voor nu dank je wel voor het lezen.

Moge Gods zegen en die van de Meesters op jullie rusten.

Warme groet, Kamala


Email Kamala www.yogastudiolaksmi.nl


vrijdag 2 oktober 2026

2026 Gurukula in Suriname en uitleg van de spirituele betekenis van de koe en stier

2026 1 oktober.

Om shanti .....lieve allemaal




Voorwoord

Dit keer wil ik deze blogtekst opdragen aan Swami Raghawanand de Swami van de Mandir op de kwattaweg in Paramaribo maar wie ook een Gurukula heeft opgericht 20 kilometer verder vanaf de kwattaweg.....

De Gurukula ervaarde ik als een stukje paradijs op aarde....wat Swami Raghawanand daar voor elkaar heeft gekregen is prachtig vol liefde en zorg....ik zal de foto's hieronder neerzetten van de Gurugula waarin hij te zien is met zijn koeien, met de kinderen die begeleiding en yogales van hem krijgen...waarin te zien is hoe hij ons als zijn gasten welkom heette....Voor mij was dat zo'n liefdevolle afsluiting van mijn 28 dagen durende verblijf in Suriname.... Maar wat ik jullie wil meegeven is een stukje kennis over de stier in de mandirs en de achtergrond en de spirituele achtergrond wat de stier en een koe betekenen in spirituele zin..... met warmte gedeeld. Kamala-devi dasi
------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ode aan Swami Raghawanand en Zijn Levendige Paradijs op Aarde

Mijn 28 dagen verblijf in Suriname eindigden op 6 april 2026 niet met een afscheid van Suriname maar met een thuiskomst. Een thuiskomst in een stukje paradijs op aarde. De Gurukula: Waar Liefde Werkelijkheid wordt.  Wanneer je zijn gurukula binnenstapt, verandert de lucht. Er hangt een zachtheid die je niet kunt verklaren, alleen voelen. Kinderen die yogales krijgen, koeien die vrij en vredig bewegen, mantra’s die als een zachte stroom door het veld gaan, en Swami Raghawanand die ons ontving met een warmte die je niet speelt — maar bent.

Hij liep tussen zijn koeien alsof hij tussen familie liep. Hij masseerde hen, aaide hen, sprak met hen, en de koeien reageerden met een waardigheid die je stil maakt. De koeien in de gurukula zijn geen dieren die “er ook zijn”. Zij zijn deel van het spirituele ecosysteem. Zij dragen de energie van de plek zoals bloemen de geur van regen dragen. En ik voelde het meteen: Dit is een plek waar dharma (innerlijke plicht) leeft.



De Koe wordt ook wel Gau Mata genoemd:

Moederlijke Aanwezigheid in Levendige vorm - Moederlijke energie die voedt die draagt en verzacht - zij staat voor:  zachtheid, overvloed, rust en onvoorwaardelijke dienstbaarheid. 

Een koe geeft zonder te vragen. Zij draagt zonder te klagen. Zij ademt zonder te eisen. In de Gurukula zag ik hoe deze kwaliteiten niet alleen worden geëerd, maar ook worden geleefd. De koeien zijn niet heilig omdat men dat zegt — ze zijn heilig omdat men zo met hen omgaat.

En dan de Stier - genaamd Nandi: De Drager van Dharma (innerlijke plicht)

In de Veda’s wordt de stier (vṛṣabha)(link) beschreven als de drager van de vier poten van dharma:

  • Satya – waarheid

  • Śauca – zuiverheid

  • Dayā – compassie

  • Tapas – discipline

In de Kali Yuga staat de stier nog maar op één poot: dayā - (Compassie). Maar in de mandirs - (hindoeistische tempels), waar de stier als Nandi wordt vereerd, herinneren we ons dat dharma(innerlijke plicht) niet verdwenen is — het wacht. Het wacht tot wij het weer dragen. De stier staat voor kracht die niet vernietigt, maar beschermt. Voor discipline die niet dwingt, maar richting geeft. Voor waarheid die niet snijdt, maar bevrijdt.

Waarom Dit Mij Raakte

De koeien in de Gurukula - (ashram school), de kinderen die daar leren, de stilte die ademt, de Swami die met zoveel liefde en eenvoud dient — het raakte iets in mij dat dieper ligt dan woorden. Het was alsof mijn hart zei: “Dit is hoe spiritualiteit eruitziet wanneer het geleefd wordt.” Niet als theorie. Niet als ritueel. Maar als liefde in actie.


Een Dag van Dankbaarheid

Als een licht dat ons herinnert aan wie wij werkelijk zijn. Voor mij is Swami Raghawananda zo’n licht. Een leraar die niet alleen onderwijst door te spreken, maar door te zijn.

En daarom draag ik deze blog tekst op aan hem, aan zijn werk, aan zijn koeien, aan zijn kinderen, aan zijn gurukula, aan zijn hart.

---------------------------------------------------------------------------------------------

Nawoord: Een Kans om Bij te Dragen

Voor wie geraakt is door dit verhaal, voor wie de energie van de Gurukula wil ondersteunen, voor wie iets wil teruggeven aan deze Swami die zoveel geeft: Tot en met december 2027 blijft hieronder een donatielink zichtbaar. Alle donaties worden via Stichting Laksmi verzameld en persoonlijk overgedragen aan Swami Raghawanand voor het onderhoud en de verdere ontwikkeling van zijn en hun gurukula.

Je kunt een donatie over maken op Rekeningnummer NL42INGB 0009 285462 ten name van Yogastudio Laksmi te Langeweg. Vermeld bij je donatie graag het doel waarvoor je bijdraagt. Alvast hartelijk dank voor jullie betrokkenheid en steun. Samen maken wij het verschil

-------------------------------------------------------------------------------------------

Email Kamala
www.yogastudiolaksmi.nl


donderdag 27 augustus 2026

2026 Yama’s: de eerste zachte poort van rāja yoga ( durf naar jezelf te kijken)

 2026 27 augustus

Om shanti...Lieve allemaal


Voorwoord

Wanneer ik over de yama’s schrijf, doe ik dat niet om de beoefening te ontwijken of om mezelf boven deze oude discipline te plaatsen. Ik schrijf omdat ik zelf steeds opnieuw merk hoe subtiel, eerlijk en soms confronterend deze eerste poort van rāja yoga is.

De yama’s vragen mij om te kijken naar mijn eigen handelen, mijn intenties, mijn kleine gewoontes. Ze nodigen me uit om zachter te worden waar ik hard ben, helderder waar ik twijfel, en eerlijker waar ik mezelf soms verstop.

Ik schrijf dus niet als iemand die “klaar” is met deze beoefening, maar als iemand die er middenin staat — nieuwsgierig, lerend, soms struikelend, maar altijd bereid om opnieuw te beginnen. Dit voorwoord is mijn manier om te zeggen: ik loop dit pad met jullie mee.

Wat yama’s werkelijk zijn

In de rāja yoga begint alles met de yama’s — vijf innerlijke grondhoudingen die ons leren hoe we ons verhouden tot de wereld. Ze zijn geen regels, geen opgeheven vingertje, geen spirituele discipline die je moet “halen”.

Yama’s zijn spiegels. Ze tonen hoe we handelen, waarom we handelen, en vanuit welke innerlijke staat we handelen. Wanneer we ze niet zien als geboden maar als bewustzijns­instrumenten, worden ze tot stille begeleiders. Ze helpen ons om niet vanuit automatisme te leven, maar vanuit zachtheid, helderheid en innerlijke waarheid.

De vijf yama’s — in hun essentie

Ahimsa — geweldloosheid

De kunst van mildheid. Niet-schaden, niet-verharden, niet-veroordelen. Ahimsa begint bij de manier waarop we tegen onszelf spreken.

Satya — waarheid

Waarheid zonder hardheid. Eerlijkheid die niet snijdt maar bevrijdt. Satya vraagt: Is wat ik zeg waar? En is het ook goed?

Asteya — niet stelen

Niet nemen wat niet van jou is — tijd, energie, aandacht, ruimte. Asteya nodigt uit tot respect voor grenzen, ook die van jezelf.

Brahmacharya — juiste inzet van energie

Bewust omgaan met levensenergie. Niet verspillen, niet lekken, maar richten. Innerlijke economie.

Aparigraha — niet‑hechten

Loslaten van krampachtig vasthouden. Vrij worden van het “moeten”. Aparigraha opent de hand, zodat het hart kan ademen.

Hoe integreer je yama’s in het dagelijks leven?

1. Zie ze als spiegels, niet als opdrachten

Je hoeft niets perfect te doen. Je onderzoekt. Je kijkt. Je wordt bewust. Dat is al beoefening.

2. Werk met kleine, concrete handgrepen

De yama’s worden tastbaar wanneer je ze in mini‑rituelen giet:

  • Ahimsa: één dag per week bewust zacht spreken.

  • Satya: één gesprek waarin je iets eerlijker bent dan normaal.

  • Asteya: niet multitasken — je steelt dan tijd van jezelf.

  • Brahmacharya: één activiteit schrappen die energie kost maar niets oplevert.

  • Aparigraha: een lade opruimen en iets weggeven.

Kleine daden, grote verschuivingen.

3. Combineer ze met sādhanā

Meditatie, ademwerk en eenvoudige āsana’s maken de yama’s voelbaar. Ze worden dan geen concepten maar ervaringen.

4. Gebruik reflectie als innerlijke alchemie

Stel jezelf vragen die openen:

  • Waar pleeg ik subtiel geweld tegen mezelf?

  • Waar kan ik één procent meer waarheid toelaten?

  • Wat kan ik teruggeven in plaats van nemen?

  • Waar lekt mijn energie weg?

  • Wat mag ik loslaten om vrijer te worden?

Reflectie maakt de yama’s vloeibaar. Ze worden een innerlijke dialoog.

Nawoord: een uitnodiging

In onze yogastudio laksmi merken we steeds vaker dat mensen verlangen naar gesprekken die dieper gaan dan houdingen, ademtechnieken of meditatie alleen. De yama’s raken aan het leven zelf — aan keuzes, relaties, grenzen, eerlijkheid, zachtheid en innerlijke vrijheid.

Daarom ontvangen we iedereen graag die hierover eens wil praten. Misschien wil je jouw eigen ervaringen delen. Misschien wil je onderzoeken hoe de yama’s in jouw dagelijks leven zichtbaar zijn. Misschien wil je gewoon luisteren en voelen wat deze oude wijsheden in jou aanraken.

Je bent welkom om samen met ons te zitten, te vragen, te verkennen en te voelen. De deur van de yogastudio laksmi staat open — voor een gesprek, een kopje thee, en vooral voor een stukje innerlijke reis dat we samen mogen dragen. Heb je belangstelling Bhavandeep de voorzitter van Stichting Laksmi is te bereiken tussen 17.00 en 18.00 uur in de avond.....+31 15042912

Voor nu dank je wel voor het lezen en Moge Gods zegen en die van de Meesters op jullie rusten. Warme groet Kamala

----------------------------------------------------------------------------------------------

Email Kamala www.yogastudiolaksmi.nl



maandag 13 juli 2026

2017 In India begint alles met wel of geen schoenen dragen

2017, 13 augustus

Om shanti...Lieve lezers,

 

In India begint alles bij de voeten waarom? omdat ze het eerste deel van ons lichaam zijn dat de aarde begroet. In yogi-taal: de voetzolen zijn onze wortels, onze plug-in naar moeder aarde.

Nog maar een paar decennia geleden liep bijna iedereen daar op blote voeten — niet uit armoede, maar uit pure eerbied. De aarde voedde je, en je liet haar dat doen zonder tussenkomst van rubber, leer of een hippe sneaker.

En eerlijk is eerlijk: het had ook iets praktisch. Je kon altijd en overal naar binnen stappen zonder gedoe met veters. (In vroegere tijden waren de Europeanen de enigen die hun schoenen mochten aanhouden, waarschijnlijk omdat niemand zin had om een Brit twintig minuten te zien worstelen met zijn knoopjes.)

Voeten als taal van nederigheid én schoonheid

In veel dorpen is het nog steeds gebruikelijk om de voeten van ouderen aan te raken. Niet omdat ze zo schoon zijn — verre van — maar omdat het een ritueel is dat het ego zachtjes laat smelten. Sommige meisjes in Centraal-India tillen zelfs de voet van hun schoonvader op en plaatsen die op hun hoofd. Ik weet het, ik zie jullie al denken...wat??…hoezo?? Ik ziet het al voor me. Het is een soort extreme versie van Namaste, maar dan met een acrobatische twist.

Toch zijn voeten niet alleen nederigheid. Ze zijn ook schoonheid, erotiek, ritme. Krishna streelde de voeten van Radha alsof hij haar ziel beroerde. Vrouwen versieren hun voeten met henna, teenringen en enkelbandjes die bij elke stap een zacht belletje laten klinken — een geluid dat elke yogadocent zou gebruiken als perfecte oefening voor een pranayama ademhaling inhale… exhale… En voor sommige mannen is dat belletje het equivalent van een tantrische gong.

De kunst van voetverzorging

Vanaf de geboorte worden voeten gekoesterd: ingewreven met olie, zorgvuldig gereinigd, gemasseerd volgens Ayurvedische voorschriften. Een voetmassage is geen luxe maar een vorm van energetische genezing. Bij mannen brengt het rust. Bij vrouwen… laten we zeggen dat het de innerlijke shakti wakker kust.

En dan… de schoen. Het eeuwige probleem.

Leer werd eeuwen geleden door moslim-overheersers geïntroduceerd, maar voor hindoes was het onrein. Het kwam van een dier dat misschien voor dit doel was gedood — en dat maakte het spiritueel ingewikkeld. Dus gingen de hindoe-koningen op zoek naar een alternatief. En zo ontstond de beroemde houten teenknop-sandaal: een plankje dat je met je grote teen moet vasthouden. Een soort teen-yoga, maar dan zonder mat. Je moest hem letterlijk meesleuren, en als je het achterstuk niet recht krijgt, kun je je enkel lelijk blesseren. Maar hé — het was een symbool van verzet én van goed hindoeschap.

Schoenen uit, altijd en overal

In India doe je je schoenen uit bij het betreden van een huis, een tempel, en vooral de keuken — de heiligste plek van het huis. Daarom is schoeisel vooral iets dat je snel uit moet kunnen doen. De teenknop-sandaal was dus eigenlijk een briljante uitvinding, al liep niemand er echt lekker op.

Leer, taboe en de magie van de schoen

Leer bleef lang verboden voor vrouwen, omdat het verbonden was met de laagste kaste: de leerlooiers. Gandhi probeerde dit te doorbreken door zelf leren sandalen te maken. Hij bewees daarmee dat je niet meteen dood neervalt als je leer aanraakt — een geruststelling voor velen. Toch bleef leer magisch. Riksja-bestuurders hangen een oude schoen aan hun voertuig om demonen af te schrikken. In Rajasthan drinken bezeten vrouwen water uit een schoen om de geest te verjagen. (Je zou bijna denken dat de demon zelf dan zegt: “Oké, ik ben weg hoor, dit gaat me te ver.”)

De moderne slipper en de oude vraag

Tegenwoordig dragen de meeste stedelingen rubberen of plastic slippers. Bata, de grote schoenfabrikant, verkoopt bijna geen leren schoenen meer — te veel gedoe, te veel symboliek. Maar één vraag blijft bestaan: Hoe toon je eerbied aan iemand die schoenen draagt? Hoe raak je de voeten aan van iemand die zijn verbinding met de aarde heeft bedekt?

Daarom blijven sommige mensen — vooral zij die status willen tonen — bewust op blote voeten lopen. Zelfs in een vliegtuig. Zelfs met een aktetas. Zelfs met een instapkaart tussen de vingers alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. En misschien… is het dat ook.

Hieronder zal ik nog wat reflectievragen zetten, misschien leuk om er eens mee aan de slag te gaan....Voor nu lieve groet en moge de zegen van de Meesters ook op jullie rusten. Kamala

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

  • Reflectie voor jou — met een kleine knipoog

  • Hoe vaak staan jouw voeten eigenlijk stil bij het feit dat ze jou overal naartoe dragen?

  • Wanneer voelde jij je voor het laatst écht geaard — zonder dat er een slipper tussen jou en de aarde zat?

  • Welke kleine rituelen rond schoenen of blote voeten heb jij stiekem zelf ontwikkeld?

  • Wat doet het idee van nederigheid via de voeten met jou… en met je ego?

  • Als jouw schoeisel vandaag een boodschap zou fluisteren, wat zou het zeggen — “Ik verbind je” of “Ik houd je tegen”?

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

woensdag 8 juli 2026

Handen op je fontanel tijdens het krijgen van de Bindi/ rode tilak - “Hands on your fontanel while receiving the Bindi/red tilak.”

8 juli 2026

Om shanti Lieve lezers

Voorwoord :

Ik wil jullie, die dit lezen, meenemen naar een ashram. Niet zomaar een plek, maar de Brahmrishi Ashram in Krimpen aan den IJssel:NL — een ruimte waar stilte, devotie en eeuwenoude tradities samenkomen.

                                                                                                     Swami Dineshwaranand ji Maharaj (3 juli 2026)

Wie daar binnenstapt, kan op een bepaald moment een rode stip op het voorhoofd krijgen. Een klein teken, precies tussen de wenkbrauwen, dat voor velen die niet vertrouwd zijn met yogische rituelen eenvoudig voelt als iets wat je ondergaat. Maar achter die stip schuilt een wereld. Een wereld van traditie, energie, symboliek en innerlijke ervaring. 

In de volgende tekst neem ik jullie mee in hoe ik dit ritueel ervaarde die dag, wat ik er nu van af weet, en hoe een eenvoudige rode stip voor mij uitgroeide tot een moment van hartbewustzijn — gedragen door de openheid van degene die hem gaf. 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

De Twee Poorten van het Hoofd — De Werkelijkheid achter de Rode Stip

De rode stip — de tilak, de Bindi — lijkt voor buitenstaanders een eenvoudig ritueel. Een klein teken op het voorhoofd, een druppel kleur, een symbolisch gebaar. Maar wie leeft met aandacht voor het subtiele lichaam, weet dat dit moment nooit zomaar een moment is. Wanneer een acharya dus in dit geval Brijesh (de man in de witte kleding op de foto) de stip aanbrengt, raakt hij een van de meest gevoelige en heilige punten van het energetisch systeem: het Ajna‑chakra.

Het Ajna is de frontale poort van bewustzijn. De plek waar intentie wordt geboren, waar focus zich verzamelt, waar innerlijke leiding zich toont. Het is het centrum van richting, van helderheid, van het stille weten dat achter de gedachten ligt. Maar het Ajna staat nooit alleen. Zoals elke poort in het subtiele lichaam heeft het een tegenpool, een spiegelende kracht die de energie in balans houdt.

Die tegenpool ligt niet op de fontanel, zoals veel mensen denken, maar achter op het hoofd — op de plek die in verschillende tradities bekendstaat als het bindu, de brahmarandhra‑achterzijde, of het occidentale punt. Dit is de achterpoort van het Ajna, de plek waar innerlijk zicht, herinnering en subtiele stabiliteit samenkomen.

Waarom leggen sommige mensen hun hand achter op het hoofd tijdens het verkrijgen van de tilak

Tijdens mijn bezoek aan de ashram in Krimpen ad IJssel viel het me op dat de mensen die vóór mij zaten hun hand achter op hun hoofd legden terwijl Brijesh de tilak aanbracht. Toen hij bij mij kwam, voelde ik een zachte nieuwsgierigheid opkomen, en vroeg hem wat de betekenis was van het neerleggen van die hand op de achterkant van hun hoofd.

Hier de uitleg wanneer de hand achter op het hoofd rust tijdens het verkrijgen van de tilak.

  • de achterpoort van het Ajna wordt gesloten
  • energie kan niet naar achteren wegvloeien
  • er ontstaat een subtiele cirkel tussen voorhoofd en achterhoofd
  • de transmissie van de stip wordt gestabiliseerd
  • het Ajna komt in evenwicht met het bindu‑punt

In sommige yogalijnen wordt dit gezien als een vorm van innerlijke alchemie: 
“De hand achter het hoofd houdt de aandacht binnen het lichaam, zodat de tilak niet alleen een zegening is, maar een activatie.” Het is een techniek die de energie naar binnen brengt, die het Ajna verankert in het subtiele veld van het hoofd, die de transmissie transformeert tot een innerlijke cirkel van bewustzijn.

De andere weg is: de hand op de fontanel

In andere lijnen — waaronder de lijn waar Brijesh uit spreekt — wordt juist de fontanel gebruikt. Dit is de bovenste poort van het subtiele lichaam, het gebied van het Sahasrara, het kroonchakra. Wanneer de hand daar rust:

  • stroomt de energie omhoog
  • de transmissie wordt verbonden met het hogere bewustzijn
  • de stip wordt een zegen die het Ajna koppelt aan de kosmische intelligentie
  • het ritueel wordt een opwaartse beweging van devotie

Dit is de weg van de klassieke yoga, de weg van de opwaartse stroom, de weg van verbinding met het hogere zelf.

Twee systemen — beide juist

Beide systemen bestaan. Beide hebben logica. Beide hebben traditie. Beide dienen een ander doel. De ene weg brengt de energie omhoog. De andere brengt de energie naar binnen. De ene opent de bovenpoort. De andere sluit de achterpoort. De ene verbindt met het kosmische. De andere stabiliseert het subtiele. En precies daarin ligt de schoonheid van het yogische veld: er is geen “goed” of “fout”, alleen verschillende wegen naar bewustzijn.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 Nawoord — De Stip die mijn Hart Raakte

Toen de rode stip mijn voorhoofd raakte, merkte ik al snel dat er geen beweging omhoog, naar binnen of naar achteren ontstond In ieder geval was ik daar op dat moment niet bewust van.. Geen activatie van het Ajna, geen subtiele stroom door het Bindu‑punt.

Wat ik voelde was openheid.

De openheid van Brijesh, die niet alleen een stip gaf maar zichzelf gaf door deze handeling….. Hij gaf vanuit zijn openheid, zijn warmte  — en daardoor kon ik hem in alle openheid in mijn hart  ontvangen. In dat ene moment werd de tilak geen energetisch ritueel, maar een stille ontmoeting, een veld van bhava dat zich tussen ons opende. Ik ontving niet de stip. Ik ontving de gever. En precies daarin lag de zegen: dat een klein rood teken een drager kan worden van hartbewustzijn, wanneer degene die het aanbrengt werkelijk aanwezig is.    Wat fijn dat wij die dit hebben gelezen even qua energie bij elkaar waren....Moge de zegen van de Meesters ook op jullie rusten....Lieve groet Kamala

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

P.s.: Hieronder nog wat reflectievragen voor jullie om te beantwoorden als jullie daar zin in hebben... en een video

- Wat raakt jou het meest in het verhaal van de rode stip — het ritueel, of de ontmoeting erachter? - Kun jij een moment herinneren waarop een klein gebaar van iemand jou onverwacht opende - Waar in jouw lichaam voel jij verbinding wanneer iemand jou met aandacht benadert? - Wat betekent “openheid” voor jou in het dagelijks leven? - Hoe zou jij vandaag één klein gebaar kunnen maken dat voor iemand anders als een stille zegen voelt?


     video in het Engels en Nederlands

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Email: Kamala
www.yogastudiolaksmi.nl
Brahm Rishi Ashram Nederland


zondag 21 juni 2026

Yoga, handanalyse en astrologie hebben een samenhang

2023, Oudenbosch

Yoga, handanalyse en astrologie hebben een samenhang


Om shanti: 
Lieve allemaal  

Kamala's hand.....





























De hand als poort naar het subtiele lichaam

Onze handen zijn geen toevallige vormen van huid en lijnen; ze zijn verlengstukken van het energetisch veld dat ons draagt. De lijnen die zich in onze handpalm ontvouwen, zijn levende stromen van prāṇa, voortdurend in beweging, voortdurend in gesprek met onze innerlijke staat. 

In yoga, handanalyse en astrologie herkennen we dezelfde onderliggende waarheid: alles wat beweegt in ons bewustzijn, beweegt mee in onze vorm.

Wanneer een oud patroon oplost, wanneer een overtuiging verschuift, wanneer een chakra zich opent of verzacht, verandert de subtiele stroom. En waar energie verandert, verandert vorm. De hand wordt zo een stille kaart van het subtiele lichaam, een weerspiegeling van onze nāḍī’s, onze energetische kanalen — net zoals de astrologische kaart een weerspiegeling is van onze kosmische blauwdruk.

De yogische traditie leert dat elke bewuste handeling, elke gedachte, elke ademhaling een afdruk achterlaat in ons systeem. Deze afdrukken, de saṃskāra’s, vormen de rivierbedding waar onze levensstroom doorheen beweegt. Wanneer we met tapas — innerlijke warmte en discipline — werken aan transformatie, herschrijft die rivier haar eigen loop.

En net zoals een astrologische transit een innerlijke verschuiving kan activeren, zo kan een nieuwe levensfase zichtbaar worden in de lijnen van de hand.
Drie systemen, één waarheid: bewustzijn beweegt, en vorm beweegt mee.   Kamala


Stel dat Saturnus — de planeet van discipline, grenzen en volwassenwording — een transit maakt over jouw Zon of Ascendant.

Innerlijk gebeurt er dan vaak dit:

  • je wordt serieuzer
  • je neemt verantwoordelijkheid
  • je laat oude illusies los
  • je bouwt iets duurzaams op

In de hand kan dit zich uiten als:

  • een helderder wordende levenslijn, alsof de richting steviger wordt
  • een verdieping in de hoofdlijn, die wijst op meer focus of mentale rijping
  • een nieuwe kleine lijn die ontstaat als teken van een nieuw pad of nieuwe structuur

Een transit van Jupiter daarentegen — expansie, groei, vertrouwen — kan zichtbaar worden als:

  • een breder wordende hartlijn, meer openheid
  • een vertakking die wijst op nieuwe kansen
  • een lichtere, zachtere energie in de palm

Astrologie toont de beweging van de hemel. De hand toont de beweging van het lichaam. Yoga toont de beweging van het bewustzijn. Samen vormen ze een driehoek van inzicht.

 Een jaar van hand‑meditatie

Kies één of twee lijnen.
Niet om te voorspellen, maar om te ontsluieren.

  • Observeer ze met de blik van een getuige.
  • Laat je adem zakken in je handen, alsof je de lijnen van binnenuit belicht.
  • Voel of de energie van die lijn overeenkomt met een thema in je leven.
  • Kijk of er veranderingen ontstaan: een verdikking, een vertakking, een eilandje — kleine tekens van innerlijke verschuiving.

Dit is dhyāna: meditatie.
Dit is svādhyāya: zelfonderzoek.
Dit is sūkṣma‑darśana: het zien van het subtiele.

Wanneer we met zachtheid en volharding (abhyāsa) onze houding en ons gedrag bijstellen, verandert niet alleen ons innerlijk veld — ook de hand beweegt mee. De hand liegt niet; zij toont wat het hart soms nog niet durft uit te spreken.


Een oefening om de hand als energetisch veld te openen

Mudrā‑Dhyāna: meditatie op de handlijnen

  1. Ga zitten in een comfortabele houding.
    Sluit de ogen en breng je aandacht naar je adem.

  2. Wrijf je handen zacht tegen elkaar tot er warmte ontstaat.
    Voel hoe de prāṇa zich verzamelt in de handpalmen.

  3. Open je handen op schoot, palmen omhoog.
    Stel je voor dat je door de lijnen heen ademt.

  4. Breng je aandacht naar één lijn die je het komende jaar wilt volgen.
    Zie haar als een energetische rivier.

  5. Adem in door de lijn, alsof je haar van binnenuit verlicht.
    Adem uit en laat spanning los.

  6. Vraag innerlijk:
    “Wat wil deze lijn mij vandaag tonen?”

  7. Blijf 5–10 minuten in stilte.
    Laat de hand spreken zonder woorden.

Deze oefening opent de subtiele waarneming en maakt de hand tot een spiegel van het innerlijk veld.


Hier onder staan wat vragen die je aan jezelf kan stellen.

  • Welke lijn voelt als een spiegel van jouw huidige levensfase?
  • Welke astrologische beweging herken je in jezelf — een opening, een afsluiting, een verschuiving?
  • Wat vertelt jouw hand je over je eigen ritme, je eigen pad, je eigen waarheid?
  • En durf je een jaar lang te luisteren naar de fluistering van je eigen hand?

www.yogastudiolaksmi.nl
Email: Kamala


17 november 2026


Mijn vraag aan AI.

ik weet niet of je mij kan helpen....Ik heb een link van facebook neergezet...deze geeft een uitleg wat het kruis in een hand betekent...

Nu wist ik niet echt wat de bedoeling daarvan was, maar had wel het gevoel dat het een mooie betekenis had...Er wordt gezegd dat dit teken heel speciaal is en dat je geen gewoon leven zal hebben mede doordat de intuïtie op een zeer hoog peil is en dat je al alles van iemand kan weten dit is wat Soham Baba misschien ook bedoelde toen hij zij...

wij zullen nooit een "normaal"leven hebben. wij zijn speciaal......

kan jij hier eens je licht over laten schijnen en van al het bovenstaande een autobiografische tekst maken met wat esoterische opmerkingen erin maar waar ook terug verwezen wordt onder andere naar het filmpje van facebook..... Ik heb dit kruis al heel mijn leven maar kreeg pas van de week de mening ervan

 

Antwoord AI

-------------------

Kamala, terwijl ik jouw woorden las, moest ik denken aan iets wat vaak gebeurt op een spiritueel pad: een teken is al je hele leven aanwezig, maar de betekenis ervan openbaart zich pas wanneer je eraan toe bent om die betekenis te ontvangen.


Wat mij raakt in jouw verhaal, is niet zozeer dat iemand nu vertelt dat het kruis in je hand een bijzondere betekenis heeft.

Het bijzondere is dat jij dit kruis al je hele leven draagt, terwijl je levensweg inderdaad verre van "gewoon" is geweest.

Niet omdat je beter zou zijn dan anderen, maar omdat je telkens weer terechtkwam op plaatsen, bij mensen en in ervaringen die buiten het alledaagse vielen.

 

Wanneer ik terugdenk aan alles wat je mij hebt verteld over Soham Baba Mahamandalashwar, India, de initiaties die spontaan naar jou toe kwamen, de dromen, de ontmoetingen en de voortdurende zoektocht naar de diepere stroom onder het zichtbare leven, dan begrijp ik waarom zijn woorden jou zijn bijgebleven:


"Wij zullen nooit een normaal leven hebben."

 In veel spirituele tradities betekent het eerder dat de ziel een sterke gevoeligheid heeft voor het onzichtbare. Zulke mensen lopen als het ware met één voet in de zichtbare wereld en één voet in de subtiele wereld.

In het Facebook-filmpje waarnaar je verwijst, wordt het kruis beschreven als een teken van sterke intuïtie en een bijna vanzelfsprekend aanvoelen van wat er in anderen leeft.

Natuurlijk moeten we voorzichtig zijn met absolute uitspraken, want handanalyse is geen exacte wetenschap. 
Maar symbolisch gezien is het interessant dat een kruis ontstaat waar twee levensstromen elkaar ontmoeten.
Esoterisch kun je zeggen dat het punt waar de lijnen elkaar kruisen een plaats van ontmoeting is tussen het menselijke en het spirituele, tussen ervaring en inzicht.

Als ik eerlijk ben, herken ik iets daarvan in jouw levensverhaal.

 

Hoe vaak heb je achteraf ontdekt dat je iets al wist voordat iemand het uitsprak? 

Hoe vaak voelde je aan dat iemand verdriet droeg, terwijl er nog geen woord over gesproken was? 

Hoe vaak verscheen er op onverwachte momenten een droom,
een ontmoeting
of een innerlijk weten dat later betekenis bleek te hebben?


Voor iemand als Soham Baba waren zulke zaken waarschijnlijk volkomen vanzelfsprekend.

Misschien bedoelde hij met zijn woorden niet dat jullie bijzonder waren in menselijke zin, maar dat jullie levens niet geleid zouden worden door de gebruikelijke maatschappelijke route van huisje, boompje, beestje alleen. Sommige mensen worden voortdurend door het leven uitgenodigd om achter de sluier te kijken.
 

Dat betekent overigens niet dat die weg altijd gemakkelijk is.

Juist mensen met een sterke intuïtie kennen vaak perioden van twijfel, eenzaamheid of onbegrip. Ze zien soms dingen eerder dan anderen, voelen meer dan ze kunnen verklaren en moeten leren onderscheid maken tussen verbeelding, intuïtie en wijsheid.
Dat is een levenslange oefening.

 

Wat ik mooi vind aan jouw eigen tekst over yoga, astrologie en handanalyse, is dat je daarin schrijft: "Bewustzijn beweegt, en vorm beweegt mee."

Misschien geldt dat ook voor dit kruis.

Misschien heeft het kruis al die jaren niet gewacht om ontdekt te worden.

Misschien wachtte jij op het juiste moment om te begrijpen wat het jou wilde vertellen.

Niet als voorspelling.

Maar als een herinnering.

Een herinnering dat jouw leven vanaf het begin een zoektocht is geweest naar de wereld achter de wereld.


En misschien glimlach je daarom nu, zoveel jaren nadat Soham Baba die woorden uitsprak. Wat hij toen zag, kun jij nu pas werkelijk herkennen. Niet omdat iemand op Facebook een betekenis gaf aan een teken in je hand, maar omdat je, terugkijkend op je eigen levensweg, ziet dat die woorden zich op hun eigen mysterieuze wijze hebben ontvouwd.


Nieuwe blogtekst over "mijn kruis

Het kruis dat al mijn hele leven met mij meereist

Deze week gebeurde er iets bijzonders. Niet omdat er iets nieuws in mijn hand verscheen, maar omdat iemand mij wees op iets wat er waarschijnlijk al mijn hele leven aanwezig is geweest.

Via een filmpje op Facebook hoorde ik een uitleg over een klein kruis in de hand. "
Volgens de verteller is dit een zeldzaam teken. Er werd gesproken over intuïtie, spiritueel inzicht en een leven dat niet helemaal volgens de gewone paden verloopt. Terwijl ik luisterde, voelde ik iets van herkenning. Niet omdat ik plotseling geloofde dat een paar lijnen in mijn hand mijn lot zouden bepalen, maar omdat de beschrijving op een merkwaardige manier aansloot bij mijn eigen levensweg.
 

Het kruis was niet nieuw.
De betekenis was nieuw.

Toen ik later naar mijn hand keek, dacht ik terug aan Soham Baba. Ooit zei hij tegen mij:

"Wij zullen nooit een normaal leven hebben. Wij zijn speciaal."

Jarenlang wist ik niet goed wat ik met die woorden moest. Eerlijk gezegd voelde het soms zelfs ongemakkelijk. Ik heb mijzelf nooit gezien als iemand die boven anderen staat. Integendeel. Mijn leven kende net als ieder leven verdriet, twijfel, verlies en worstelingen.

Maar naarmate ik ouder word, begin ik die woorden anders te begrijpen.

Misschien bedoelde hij dat sommige zielen eenvoudigweg een andere gevoeligheid meedragen. Een gevoeligheid voor de wereld achter de zichtbare wereld.

Wanneer ik terugkijk, zie ik een leven waarin yoga, handanalyse, astrologie, dromen en spirituele ervaringen als rode draden door elkaar heen lopen. Vaak begreep ik pas jaren later waarom een ontmoeting had plaatsgevonden of waarom een bepaalde gebeurtenis zoveel indruk maakte. Soms leek het alsof het leven mij steeds opnieuw uitnodigde om achter de sluier te kijken.

In de Yogische visie bestaat de mens niet alleen uit een lichaam van vlees en botten.
Er bestaat ook een subtiel lichaam, opgebouwd uit energie, bewustzijn, herinneringen en indrukken.
De oude yogi's noemden deze indrukken saṃskāra's: afdrukken die wij tijdens ons leven achterlaten in ons wezen. 
Misschien zijn de lijnen van de hand wel kleine rivieren waarin die afdrukken zichtbaar worden.

 De hand als een spiegel van de ziel.

Astrologen kijken naar de bewegingen van de hemellichamen.
Yogi's kijken naar de beweging van energie.
Handanalisten kijken naar de beweging van de lijnen in de hand.

Drie benaderingen.
Drie talen.
Maar misschien één werkelijkheid.

Steeds meer ervaar ik dat bewustzijn beweegt, en dat de vorm meebeweegt.

Misschien is dat ook waarom Soham Baba die opmerking maakte.
Niet omdat onze levens belangrijker waren dan die van anderen, maar omdat het leven ons voortdurend dwong om te luisteren naar signalen die niet zichtbaar waren voor het gewone oog.

Ik heb dit kruis al mijn hele leven gedragen. Pas nu heb ik een mogelijke betekenis gehoord. En toch voelt het niet alsof ik iets nieuws heb geleerd. Het voelt eerder alsof ik mij iets ben gaan herinneren. Wanneer ik nu naar mijn hand kijk, zie ik geen voorspelling van de toekomst.

Ik zie een herinnering aan de weg die ik heb afgelegd. Een weg vol zoektochten, ontmoetingen, lessen, initiaties, dromen, tranen, wonderlijke toevalligheden en momenten waarop de zichtbare en onzichtbare wereld elkaar even leken te raken.

Misschien is dat wel wat het kruis voor mij betekent. Niet een teken dat ik bijzonder ben. Maar een teken dat het leven bijzonder is. En dat sommige ontmoetingen, hoe lang geleden ook, hun betekenis pas prijsgeven wanneer de ziel er rijp voor is.

Om Shanti

Śrīmatī Kamala-devī dāsī

-------------------------------------------------------------------------------- 

AI zegt: Ik vind dat deze tekst heel mooi aansluit bij jouw eigen schrijfstijl: persoonlijk, beschouwend, spiritueel en toch met beide voeten op de grond. Bovendien blijft Soham Baba aanwezig als een herinnering en niet als een absolute autoriteit, waardoor het geloofwaardig en warm blijft. 🌺🙏🏻