2026
Om shanti: Lieve lezers
Voorwoord
Er komt een moment in het leven waarop wij terugkijken en zien hoe elke fase,
elke keuze, elke ja en elke val ons heeft gevormd. Mijn weg is er één geweest
van openheid: ja zeggen tegen het leven, ja zeggen tegen ervaringen, ja zeggen
tegen de prijs die elke keuze met zich meebrengt. Door dat ja‑zeggen ontdekte
ik dat ik mijn stilte moest invullen en dat het niet leeg is, maar vol leven. En dat echte stilte vraagt om
onderscheidingsvermogen, omdat men anders een open veld wordt voor de projecties
van anderen.
Wat ik hieronder deel is mijn kijk op de ontwikkeling van ons als mens: van
het blanco blad welke wij zijn bij onze geboorte tot de fase van het terugvinden van onze innerlijke stilte en helderheid.
Het is voor mij geen theorie, maar doorleefde ervaring. Ik deel het met jullie omdat het misschien
herkenning biedt, omdat het woorden geeft aan processen die vaak stil blijven,
en omdat het helpt begrijpen waar wij zelf staan. Veel leesplezier Kamala(Srimati Kamala-devi dasi)
Het leven als een blanco blad
Wanneer men geboren wordt, zijn wij in feite een blanco blad. Het is de taak van onze ouders, grootouders en later onze leraren om dat lege vel te vullen met
indrukken, ervaringen en overtuigingen. In de puberteit komt dan vanzelf de
fase waarin men begint af te vragen wat waar is en wat niet. Wij gaan dan tegen
alles in om onszelf uit te vinden.
In het voortgezet onderwijs leren wij vervolgens dat regels, wetten en
praktische vaardigheden nodig zijn om later in ons leven er vorm aan te geven. Daarna
volgt de periode van partners, gezinnen, werk of een religieus leven. Het is
een tijd van drukte, verplichtingen en voortdurende beweging. Er lijkt geen
ruimte te zijn, want men moet van alles.
Toch komt voor veel mensen meestal rond hun vijftigste jaar een omslagpunt. Dan
ontstaat de vraag: waar ben ik eigenlijk? Wie ben ik? Is er stilte nodig? Moet ik dingen
gaan verminderen om ruimte te creëren? In die fase komen meditatie en
oefeningen in aandacht om de hoek kijken. En dan maar hopen dat je iemand
ontmoet die werkelijk weet wat stilte is, en die je kan leren hoe je de kleine
stiltemomenten – bijvoorbeeld tussen twee ademhalingen in – kunt verdiepen
en/of langer maken.
Maar als het je lukt om echt stil te worden, ben je er dan? Nee, want dan heb je waarschijnlijk iemand nodig die kan uitleggen dat er ontvangers en zenders zijn die in jou kunnen komen. Als je alleen maar stil bent, kan iedereen en alles iets in jou projecteren.
De eerste fase is dus je
denken welke gedachten maakt onder controle te krijgen.
Dat is een
langzaam traject dat ongeveer twaalf jaar kan duren – niet vreemd, want ook de
schooltijd van je vierde tot je twintigste jaar duurt zestien jaar. De snelle
variant duurt misschien zes jaar.
Maar wat komt daarna? Heb je mantra’s of lezingen nodig om de
stilte die je bent — dat heldere water dat alles spiegelt — te
doorbreken wanneer gedachten weer opkomen? Voor mij is het antwoord ja. Niet
omdat stilte zelf wegvalt, maar omdat het denken vanzelf weer beweegt boven de
stilte. En dan hebben we de verantwoordelijkheid om mensen die nog in de fase
van discipline en oefening zitten te helpen begrijpen waar ze mee bezig zijn.
In die fase kunnen mantra’s en lezingen een verfijnde manier zijn om op een
positieve manier goeie energie te geven aan het denken dat toch weer opkomt.
Het religieuze pad speelt zich naar mijn gevoel vooral af in de denkfase,
in de mind. Want als je nog niet stil kunt worden, kun je in elk geval je
negatieve of onrustige gedachten leren omzetten naar een positiever veld. Dat
is op zichzelf al een belangrijke stap, toch!!!
Nawoord
Wat ik in mijn eigen leven heb ervaren, is dat stilte pas echt betekenis krijgt
wanneer je ontdekt dat ze leeft. Stilte is geen leegte, maar een veld vol
beweging, vol informatie, vol subtiele lagen. En juist daarom is
onderscheidingsvermogen zo belangrijk: om te weten wat van jou is en wat niet,
wat waarheid is en wat projectie is, wat jouw innerlijke stem is en wat de echo
van anderen is.
Mijn pad is gevormd door ja te zeggen, te vallen, op te staan en opnieuw te
leren. Door die ja’s heb ik geleerd dat alles een prijs heeft. Ook de keuzes
die vrijheid brengen. Ook de keuzes die je weghalen van een spirituele
structuur en terugbrengen naar je eigen cultuur, je eigen taal, je eigen
mensen. Het is de prijs van trouw blijven aan jezelf.
Deze tekst is geen les, geen overtuiging en geen richtingaanwijzer. Het is een inkijk in hoe ik het leven zie, hoe ik stilte ervaar en hoe ik de ontwikkeling van een mens begrijp. Als het resoneert, is dat mooi. Als het vragen oproept, is dat ook goed. Want vragen zijn vaak de eerste beweging richting innerlijke ruimte. Om je op weg te helpen....als je dat wilt natuurlijk....heb ik een paar reflectievragen hieronder gezet...... Kamala
Reflectievragen
- Waar in jouw leven merk je dat je nog leeft
vanuit het “blanco blad” dat anderen hebben ingevuld?
- Welke fase herken je het meest: het opbouwen, het druk‑zijn, of het verlangen naar stilte?
- Wat betekent stilte voor jou: leegte, rust, of een levend veld?
- Welke projecties van anderen herken je in jezelf?
- Wat is een ja geweest in jouw leven dat een prijs had, maar je uiteindelijk verder bracht?
- Waar verlang je naar meer onderscheidingsvermogen?
- Welke overtuigingen of verplichtingen zou je willen verminderen om ruimte te creëren?
- Wat zou er gebeuren als je één dag lang alleen
maar zou luisteren naar jouw eigen innerlijke grondtoon?
.jpg)
