Corrie ten Boom museum in Haarlem/Het borduurwerk

Om shanti, lieve allemaal

Jaren geleden  stapte ik uit de trein in Haarlem.

 

Was er nog nooit geweest. Deze dag werd een bijzondere dag voor me, één met een herinnering uit de oude doos.

Toen ik ongeveer 28 jaar oud was, een kleine 50 jaar geleden hoorde ik in een flits de naam Corrie ten Boom klinken. Deze vrouw vertelde dat als je in contact wilde komen met je innerlijk, je net als in een kolenkachel alle oude troep eruit moet halen, anders lukt het niet om de kachel brandende te krijgen. 

5 minuten en de impressie was diep..... 

Daarna heb ik nooit meer aan dat moment gedacht — tot die dag toen wij (een leerling en ik) daar in het centrum van Haarlem liepen en het informatiebord met verschillende musea zagen staan.  Tussen al die namen stond ook de naam van Corrie ten Boom. In één klap kwam het moment van bijna vijftig jaar geleden terug. Haarscherp. Op dat moment toen wij het lazen...wist ik nog steeds niet precies wie deze vrouw was, maar ik voelde opnieuw hoe diep haar woorden mij destijds hadden geraakt.

Wij zijn in het museum ter ere van haar geweest. Zij bleek een verzetsstrijdster geweest te zijn in de tweede wereldoorlog . In haar ouderlijk huis was net zoals bij Anne Frank in Amsterdam een ruimte gemaakt om vluchtelingen te verbergen. (Wat is er eigenlijk in bijna 75 jaar weinig veranderd). Deze vrouw heeft na de oorlog veel werk verricht als verkondiger van Gods liefde. Deze belofte aan God om voor God te werken, heeft haar tot haar 86e jaar in meer dan 60 landen gebracht.

De site is meer dan de moeite waard om te bekijken. Het gedicht en haar borduurwerk heb ik hieronder geplaatst. Het is een meditatie waard.  Lieve groeten uit Langeweg, Kamala

www.yogastudiolaksmi.nl
Email: Kamala

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Een kijk op enneagram-men

2015

Om shanti: Lieve allemaal

Steeds meer en meer ga ik beseffen hoe moeilijk het is om een leraar te zijn en mijn respect voor de Meesters in mijn leven neemt van dag tot dag toe. 

Het hoofd van de geestelijke dienst in het verzorgingstehuis van Surplus de 7-schakels in Zevenbergen, vertelde mij eens dat haar leraar Enneagram-men gebruikte om inzichten te verkrijgen. 
Nu kunnen Enneagram-men zeker structuur en inzicht geven hoe men kan functioneren in de maatschappij......
Wij kregen er een gesprekje over onder andere met de vraag hoe ik er naar keek.  Mijn antwoord was toen maar ook nu nog is,  dat het naar mijn idee een goeie techniek is, maar het brengt je niet door de deur naar binnen daar waar  het innerlijk leven zich afspeelt.

Plaatjes die gecreëerd zijn moeten worden opgegeven als je met innerlijk leven in aanraking wil komen 

Volgens mijn inzichten moet er zodra je aan het plafond zit met je ervaringen in de uiterlijke wereld  een deur opengaan naar de innerlijke wereld en dan moeten die zelfgemaakte plaatjes of ook wel begrenzingen opgeheven worden........

Ooit heb ik in een bijeenkomst aangegeven.....dat God geen diploma's geeft en ook geen plaatjes.....ja je wordt wel getest.......en ja reken er maar op dat je dan weet of de test wel of niet geslaagd is, daar kan geen plaatje en/of enneagram je bij helpen. 

Het bij elkaar zijn van leraar/leerling, ouder/kind, als spiritueel familielid of twee zielen verenigd door Gods liefde, is noodzakelijk..... zeker als de verhouding buitenwereld/innerlijke wereld onevenredig is. Dit bij elkaar zijn moet gebaseerd zijn op liefde, vertrouwen, onvoorwaardelijk zijn, want als deze basis er niet zou zijn, waarom zou je dan verder willen groeien, waarom zou een Meester tijd en aandacht aan iemand willen schenken. Waarom zou een ouder blijven investeren als een kind zijn eigen weg wil gaan.....waarom zou de Goddelijke wereld 2 mensen bij elkaar zetten als er geen hoop op groei is......... 

Toeval??  bestaat dat????

Kreeg terwijl ik deze blog tekst aan het schrijven was een mail binnen met de woorden van een gerealiseerd Yogi.   
Deze Yogi heeft het niet over plaatjes, maar over boundaries. Hieronder staat de door mij gelezen tekst. Voor nu een warme groet van mij Kamala

------------------------------------------------------------------------------------

In wezen betekent yoga: de wetenschap van het uitwissen van grenzen. Van het eenvoudigste wezen tot de mens: in hun meest basale staat is hun hele leven gericht op het vastleggen van grenzen.

Je ziet een hond overal plassen, niet omdat hij een probleem heeft met zijn blaas, maar omdat hij zijn territorium afbakent. Zo creëert ieder wezen — ook de mens — voortdurend zijn eigen grenzen.

In een ashram proberen we juist die grenzen te laten vervagen. Maar zelfs daar zie je dat mensen toch weer hun eigen kleine territorium afbakenen, anders voelen ze zich dakloos. De meeste mensen kunnen helaas niet eenvoudigweg in dit universum leven. Ze willen in een hokje wonen. In een zelfgebouwde gevangenis. Ze durven niet te leven in de uitgestrektheid van het kosmos, die volledig beschikbaar is om te ervaren en te bewonen.

Wanneer je een grens creëert, moet je die eerst definiëren, en vervolgens verdedigen. En als de grens groter wordt, moet je zelfs een leger bouwen. Yoga betekent: een mens op alle mogelijke manieren voorbereiden om zijn grenzen langzaam uit te wissen, zodat hij eenvoudigweg kan zijn.

Begrijp dit goed: als je een grens creëert, moet je die definiëren, verdedigen, bevechten. Elke natie heeft een leger, niet voor de lol, maar omdat een grens verdedigd moet worden — anders wordt hij doorbroken. Die grens wordt belangrijk voor jou. Je moet hem beschermen, ervoor vechten, ervoor sterven. Yoga betekent vrij worden van dat alles — het uitwissen van grenzen.

Als je hier zit, zit je gewoon in dit universum. Je hebt geen eigen grens nodig. Geen zogenaamde “eigen ruimte”. Er bestaat überhaupt geen “jouw ruimte”. Je denkt dat het van jou is, maar dat is een illusie.

Het fysieke lichaam hééft een grens — dat is geen probleem, dat is simpelweg de aard van het fysieke. Maar die fysieke grens is doorgedrongen tot je psyche. Nu wil je geest een grens. Je emoties willen een grens. Omdat je zoveel hebt geïnvesteerd in het bouwen van grenzen, is dat wat grenzeloos is in jou buiten je bereik geraakt. Dat is alles. Omdat je je tijd, energie en intelligentie stopt in het bouwen van je eigen grens, glipt het grenzeloze uit je ervaring.

Wanneer we spreken over Adiyogi, noemen we hem een yogi omdat hij zijn innerlijke grenzen heeft doorbroken of uitgewist. Het is jouw eigen doen, jouw eigen karma, dat jou afgescheiden laat voelen van het universum. Je voelt je eenzaam in iets dat zo levend en zo inclusief is.

Adiyogi was de eerste die dit deed — daarom noemen we hem Adi‑yogi, de eerste yogi. Wanneer we hem neerzetten, zal dat zijn energie zijn. Als mensen daar komen zitten, zal hun leven langzaam bewegen richting het uitwissen van grenzen en het reizen naar het grenzeloze. Dat is het enige doel. Er is nooit een ander doel geweest in wat we doen.

Het idee dat het leven kan evolueren komt van hem. En die evolutie hoeft niet beperkt te blijven tot de fysieke vorm — een mens kan bewust evolueren. Dat is de meest bevrijdende mogelijkheid die hij heeft geopend.

De hele wetenschap van yoga is van hem afkomstig. Het is mijn streven dat zo’n groot wezen erkend wordt voor de fenomenale bijdrage die hij heeft geleverd. Sta naast mij in het vervullen hiervan, want dit zal een krachtig middel zijn om het menselijk bewustzijn te verhogen. Einde bericht

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

www.yogastudiolaksmi.nl
Email: Kamala

De vier niveaus van stilte — een weg naar binnen /Swami Veda Bharati

 juni 2026

Om Shanti....Lieve lezers

Er zijn ontmoetingen die je levenslang bijblijven. Voor mij was dat Swami Veda Bharati die ik voor het eerst zag tijdens een Yoga Nidra‑weekend in 1998 in Capelle ad IJssel. In de pauze kwam er iemand van zijn staf naar mij toe en vertelde mij dat Swami Veda Bharati onder de indruk van mij was en verzocht mij door dat staflid om naar zijn plaats te gaan voor een onderhoud....dit is wat Swami Veda Bharati tegen mij zei:

“Wil je voor een paar maanden naar India komen, zodat ik je kan observeren?”

Het was alsof hij iets zag wat ik zelf nog niet kende. Door omstandigheden kon ik toen niet gaan, maar jaren later bracht het leven mij alsnog vaak naar India — en naar de stilte waarover hij sprak. Nu, zoveel jaren later, voel ik dat het tijd is om iets van ZIJN onderricht door te geven aan jullie als dank aan hem.

Swami Veda sprak vaak over vier niveaus van stilte, volgens hem was het geen dogma, geen systeem, maar een innerlijke weg die steeds subtieler wordt. Een weg die voor beginners toegankelijk is, en voor gevorderden eindeloos verdiept.

1. Stilte van de spraak — vāg‑mauna 
Dit is de poort. Niet praten, maar vooral: de impuls om te reageren laten rusten. Je merkt hoe vaak woorden voortkomen uit onrust, gewoonte of emotie. Wanneer de tong stil wordt, begint de geest zich te tonen zoals hij werkelijk is. Dit is wat Brahmanistha, Parivrajaka, Junapithadhikari, His Holiness 1008 Shri Shri Soham Baba(Babaji) Mahamandalesvare of Juna - Akhara. (link) tegen mij zei in het jaar 2000...Kamala geen bla bla bla....

2. Stilte van de gedachten — manas‑mauna

Als de woorden verstillen, wordt de innerlijke dialoog hoorbaar. In deze fase leer je: de stroom van gedachten te vertragen de adem en aandacht tot één zachte lijn te maken. Gedachten te laten komen en gaan zonder ze vast te grijpen. De geest wordt daardoor transparanter en/of minder dwingend. Je begint te proeven dat stilte niet de afwezigheid van gedachten is, maar de ruimte waarin ze verschijnen.

3. Stilte van de emoties en beelden — bhāva‑mauna

Wanneer de gedachten rustiger worden, komen vaak subtielere bewegingen op: herinneringen, beelden, emoties, oude patronen. Dit is de fase waarin je niet meer reageert op wat opkomt. De innerlijke rimpelingen lossen op in een bredere aanwezigheid. Swami Veda Bharati noemde dit “de laatste bewegingen van het ego‑gevoel”. Hier wordt stilte zachter, dieper, vriendelijker.

4. Stilte van het bewustzijn zelf — mahā‑mauna

Dit is de stilte die niet meer gemaakt wordt. De stilte die er altijd al was. Hier wordt de adem bijna onmerkbaar valt zelfs de mantra stil...is er geen binnen en geen buiten...opent zich een ruimte die oneindig en toch intiem is. Swami Veda noemde dit “de kamer van stilte”. Het is de stilte waarin je niet meer mediteert —je bent meditatie.

Waarom deze vier niveaus belangrijk zijn

Voor beginners bieden ze een eenvoudige kaart: van buiten naar binnen, van doen naar zijn. Voor gevorderden openen ze een subtiel pad: van inspanning naar moeiteloze aanwezigheid. Voor mij persoonlijk zijn het vier vensters naar dezelfde ruimte die ik al die jaren geleden in Swami Veda’s ogen zag — een ruimte die niet van hem was, en niet van mij, maar van het bewustzijn zelf. Nu begrijp ik het wel maar ben er van overtuigd dat ik vast nog niet alle stadia's heb gerealiseerd. En stiekem tussen jou en mij, vind ik bla bla bla nog steeds af en toe leuk.

Een klein ritueel van stilte voor wie dit leest

Voor iedereen die deze woorden heeft gelezen, voor iedereen bij wie iets is gaan bewegen, voor iedereen die even wil rusten:

Ga zitten zoals je nu zit. Niets hoeft anders. Laat je ogen zacht worden, alsof je door een dunne sluier kijkt. Breng dan je aandacht naar je adem. Niet om haar te veranderen, maar om haar te ontmoeten. Adem één keer iets dieper in…en laat los. Leg één hand op je hart, en voel hoe daar een stille ruimte opent — een ruimte die er altijd al was. Fluister vanbinnen, heel zacht: “Ik keer terug naar stilte.” Laat de woorden oplossen. Laat de adem vanzelf gaan. Laat de stilte zichzelf vinden. Blijf zo drie ademhalingen zitten. Wanneer je wilt, open je je ogen weer. De stilte blijft.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Nawoord

Als deze woorden iets in je hebben aangeraakt — een herinnering, een verlangen, een vraag, of gewoon een stille herkenning — dan ben je welkom om dat met mij te delen. Je kunt me bereiken via een mail te sturen. Voor nu moge stilte je begeleiden, zoals een zachte adem die altijd bij je is.

Lieve groet Kamala

2026: Sankalpa - Ben jij er klaar voor om naar je innerlijke leraar te luisteren!!!!!

Om  shanti.....Lieve allemaal...

In deze blog tekst wil ik jullie op een andere manier uitleggen waarom in stilte zijn en zitten zo belangrijk is......dus vertellen hoe een Sankalpa één van de grootste Meesters in je eigen leven is....en dat "die Meester" al in jou aanwezig is.....fijn dat we even in deze blog tekst bij elkaar kunnen zijn....Kamala

Er zijn momenten in een mensenleven waarop je denkt dat je precies weet wie je bent en waar je heen gaat. Ik had dat tot mijn 30e jaar ook. Ik kon toen jarenlang heel goed overleven, doorgaan, aanpassen, dragen. Totdat ik merkte dat er onder al die lagen iets zat waar ik niet bij kon komen. Een fluistering . Een aanwezigheid die bleef aandringen om niet naar buiten te kijken maar naar binnen.

Ik heb dat gevoel toen lang genegeerd. Niet bewust — gewoon omdat ik dacht dat het leven nu eenmaal zo werkte. Tot ik op een dag merkte dat ik er niet meer om dat diepe gevoel heen kon. Er kwam een Bardo ...of wel op zijn Nederlands gezegd een totale ommekeer in mij gewoon van het ene moment op het andere......Stilte.....en toen van binnenuit iets of iemand die heel luid en duidelijk zei:

“Ben je er klaar voor om te luisteren?” Dat was mijn eerste echte ontmoeting met Sankalpa.

Hoe Sankalpa zich aan mij liet zien 

Jaren daarna dacht ik dat een Sankalpa iets was dat je moest formuleren, iets dat je bedacht, iets dat je mooi opschreef in een schriftje dat je vervolgens nooit meer opensloeg. Maar toen ik werkelijk ging luisteren, ontdekte ik dat een Sankalpa niet van mijn denken kwam. Niet van mijn persoonlijkheid, niet van mijn verlangens, niet van mijn plannen. Het kwam van die stille plek in mij die ouder is dan mijn naam, ouder dan mijn geschiedenis, ouder dan mijn overtuigingen. Het voelde niet als een opdracht. Het was het ene aha-moment na de andere...nu weet ik dat het thuiskomen in jezelf is. En eerlijk: het was ook confronterend, want als je eenmaal hoort wat waar is, kun je niet meer doen alsof je het niet weet.

Er waren drie krachten die mij hielpen 

Toen ik begon te leven vanuit mijn Sankalpa, merkte ik dat ik drie innerlijke krachten nodig had — niet als theorie, maar als dagelijkse metgezellen:

• Iccha — de zachte wil die me elke ochtend opnieuw vroeg: “Ben je bereid?”

• Jñāna — het stille weten dat me hielp onderscheid te maken tussen mijn oude patronen en mijn essentie

• Kriyā — de actie, soms klein, soms ongemakkelijk, maar altijd precies genoeg

Deze drie krachten hebben me door periodes gedragen waarin ik soms liever onder een deken was gekropen dan trouw te blijven aan mijn innerlijke belofte. Maar elke keer dat ik terugviel, merkte ik dat mijn Sankalpa niet boos werd. Het wachtte gewoon. Zoals een oude vriend die weet dat je toch terugkomt.

De voordelen die ik ontdekte

Het mooiste aan Sankalpa is dat het je leven niet ingewikkelder maakt, maar eenvoudiger. Niet makkelijker — dat is iets anders — maar wel helderder.

• Ik hoefde minder te twijfelen. Ik hoefde minder te compenseren. Ik hoefde minder te pleasen. Ik hoefde minder te bewijzen.

Mijn keuzes werden zachter én krachtiger tegelijk. Alsof mijn leven eindelijk in één richting begon te stromen. En ja, mijn omgeving merkte het. Sommigen kwamen dichterbij. Anderen verdwenen. Maar dat voelde niet meer als verlies — eerder als ruimte.

De uitdagingen (want die zijn er altijd)

Een Sankalpa is geen spirituele parfum die je opspuit. Het is eerder een innerlijke schoonmaak. En geloof me: ik heb kamers in mezelf gevonden waarvan ik niet wist dat ze bestonden. De grootste uitdaging was eerlijkheid. Niet naar anderen — dat kon ik altijd al — maar naar mezelf. Want een Sankalpa vraagt dat je stopt met jezelf gerust te stellen met halve waarheden.

Het vraagt dat je luistert. Dat je durft. Dat je doet. En soms dat je opnieuw begint.

Hoe mijn Sankalpa zich uiteindelijk liet uitspreken

Mijn Sankalpa kwam niet als een zin. Niet als een mantra. Niet als een poëtische uitspraak die je op een tegeltje kunt zetten. Het kwam als een gevoel. Een richting. Een innerlijke houding. Pas later kreeg het woorden erbij. En die woorden waren eenvoudiger dan ik ooit had verwacht. Niet groots. Niet verheven. Maar waar. En dat is precies wat een Sankalpa is: een waarheid die je niet bedenkt, maar herkent.

De drie fasen zoals ik ze heb ervaren mede door mijn yogapad

De Veda's (de boeken over het Yogasysteem) Mystiek vanuit de Soefi gemeenschap van Inayath Khan en uit het Boedhisme het boek concentratie en meditatie en natuurlijk uit het Christendom ik heb ze alle vier doorleefd — soms in één dag, soms in één jaar:

1. Śravaṇa — het moment waarop ik eindelijk bereid was te horen wat ik al wist

2. Manana — het moment waarop ik stopte met discussiëren en begon te ontvangen

3. Nididhyāsana — het moment waarop ik het ging leven, ook als het spannend was

En eerlijk: ik beweeg nog steeds door deze vier fasen heen. Het is geen lineair proces. Het is een dans.

Epiloog — Voor wie verder wil luisteren

Misschien herken je iets van mijn verhaal in jezelf. Misschien voel je ook dat er ergens in jou een fluistering is die al langer wacht. Niet luid, niet dwingend, maar aanwezig — zoals een zachte hand op je schouder. Het mooie is: je hoeft niets te forceren. Je hoeft geen perfecte meditatiehouding te hebben, geen ingewikkelde mantra’s te kennen, geen spirituele prestaties te leveren.

Stilzitten is genoeg. Zonder iets te benoemen. Zonder iets te willen bereiken. Zonder jezelf te verbeteren. Gewoon zitten. Ademen. Luisteren.

En als er niets komt, is dat ook luisteren. Sankalpa is geduldig. Het vindt je vanzelf wanneer jij er klaar voor bent.

Nawoord — Handgrepen voor jouw eigen pad 

Voor wie voelt dat dit resoneert, hier enkele eenvoudige handgrepen die je kunt gebruiken in je eigen leven:

• Maak elke dag een klein moment van stilte Vijf minuten is genoeg.

• Laat je persoonlijkheid even rusten Je hoeft niets te bedenken of te formuleren.

• Schrijf op wat je raakt Niet als opdracht, maar als herkenning.

• Wees mild wanneer je afdwaalt Iedereen dwaalt af. Dat is de beoefening.

• Deel je proces met iemand die je vertrouwt Soms helpt het om jezelf hardop te horen

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------- www.yogastudiolaksmi.nl Email: Kamala

Het denkvermogen en de metafoor van de spiegel

2026

Om  shanti: Lieve lezers

Het denkvermogen is een spiegel — hoe drie tradities in mij begonnen te praten

Een week of 2 geleden las ik weer even  in het boek "De Wereld van het Denken"  van Hazrat Inayat Khan. Soms lees je een zin die je al kende, maar die ineens een andere deur opent. Dit keer was het:
“Voor de mysticus is het denkvermogen een spiegel.”  En precies op dat moment gebeurde er iets grappigs. Niet buiten mij, maar binnenin mij.  Alsof drie stemmen — drie tradities waar ik in mijn leven mee verbonden ben geweest — zachtjes begonnen te praten.

De Soefi fluisterde.
De Himalaya‑monnik glimlachte.
De Brahma Rishi zei: “Ego.”

En ik dacht: Hoe verhouden deze drie zich eigenlijk tot elkaar? En waarom raakt deze ene zin me precies nu? 

Inayat Khan (link)— de spiegel die wil zingen

Ik herinner me hoe ik rond mijn 28e jaar zijn boeken las. Hij schreef over het denken alsof het een instrument was dat je zacht moest stemmen. Niet forceren. Niet dwingen. Niet polijsten tot het glimt. Gewoon verfijnen. Zoals je een snaar aanraakt en voelt of hij klopt. Ik begreep dat toen nog niet zo. Ik probeerde stil te worden waarschijnlijk door wilskracht. Dat werkte natuurlijk niet. De spiegel werd alleen maar zenuwachtiger. Pas veel later begreep ik: stilte is iets dat je laat gebeuren. Zoals water dat vanzelf helder wordt als je het met rust laat. 

Swami Veda Bharati (link) — de spiegel die niets van je vraagt

Rond mijn 35e was ik in Capelle ad IJssel waar Swami Veda Bharati  een workshop Yoga Nidra gaf. Van hem kreeg ik een oefening  die nu op mijn 77e nog steeds werkbaar is. Ik hoor zijn stem nog: “Ga zitten bij de zee. Kijk. Maar ga niet benoemen.” En soms zat ik bij de zee en zag deze dan  voor me. De wind in mijn haar. Mijn hoofd vol goede bedoelingen. Ik zag een schip. En meteen dacht ik: Waar zou het heen gaan? En ik hoorde hem in mijn hoofd: “Niet benoemen.” Ik zag een meeuw. “Meeuw.” En weer: “Niet benoemen.” Ik zag een kind met een rode emmer. “Rode emmer.” En opnieuw: “Niet benoemen.” En toen gebeurde het. Heel klein. Heel eenvoudig. Ik begon te lachen om mezelf. En precies daar werd de spiegel helder. Heel even. Heel zacht.

De Brahm Rishi Mission (link) — de spiegel en het ego dat overal tussen springt

En dan is er de Brahma Rishi Mission. Op mijn 73e kwamen ze na 40 jaar weer in mijn leven. Daar is de spiegel niet verfijnd of poëtisch. Daar is hij praktisch. Als iemand zegt: “Ik voel dit, ik denk dat, ik worstel met zus…” dan zeggen ze vaak: “Het is je ego.” Niet als verwijt. Maar als bevrijding. Ze bedoelen: Het is niet je ziel. Niet je essentie. Niet je bestemming. Niet je falen. Het is gewoon een laagje stof op de spiegel. En stof kun je wegblazen. Soms met een mantra. Soms met devotie. Soms met een lach. Maar altijd met eenvoud.

De Veda’s — de spiegel als instrument

De Veda’s — en vooral de Upanishads — zeggen het eigenlijk het meest neutraal: Het denken is een instrument. Een antahk arana. Een spiegel die helder wordt door sattva. Geen poëzie. Geen oefening. Geen prik. Gewoon de structuur:

• manas (denken)

• buddhi (onderscheid)

• chitta (geheugen)

• ahamkara (ego)

En dan de simpele conclusie: Wanneer dit geheel stil wordt, weerspiegelt het Purusha. Het is de meest filosofische versie van dezelfde waarheid.

Hoe ze samenkomen — in mij
Toen ik die zin van Inayat Khan las, voelde ik ineens: Ze zeggen allemaal hetzelfde. Maar elk op hun eigen toon. En ik heb ze alle vier nodig gehad.

• De Soefi gaf me verfijning.
• De Himalaya‑traditie gaf me stil kijken.
• De Brahm Rishi Mission gaf me eenvoud.
• De Veda’s gaven me begrip van de structuur.

En samen vormen ze precies dat wat ik in mijn eigen leven ervaar: Het denken is een spiegel. En elke traditie leert me op haar eigen manier hoe ik hem helder kan laten worden. Niet door te vechten. Niet door te analyseren. Niet door te benoemen. Niet door te verbeteren. Maar door te zien. Te laten. Te glimlachen. En soms gewoon te zitten bij de zee.

Met vriendelijk groet...Kamala

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Een oefening — zoals ik hem zelf doe

Geen methode. Geen prestatie. Geen spirituele ambitie. Gewoon dit:
1. Ga zitten. Waar dan ook. Bij de zee, in je kamer, op een bankje, op een stoepje.
2. Kijk naar wat er voor je is. Een schip. Een wolk. Een muur. Een mier.
3. Laat alles voorbijgaan zonder het te benoemen. Geen namen. Geen verhalen. Geen verklaringen.
4. Als je toch gaat benoemen — glimlach. Dat is het moment waarop de spiegel helder wordt.
5. Sluit dan je ogen. En kijk op dezelfde manier naar binnen.
6. Laat alles voorbijgaan zoals schepen op zee.
7. Sta op wanneer je voelt dat het genoeg is. Niet wanneer je denkt dat het genoeg is. Dat is alles.
8. Begin met 5 minuten en bouw het op...Als je het 3 uur vol kan houden begin je het te                                begrijpen..zeggen de Meesters.......En dat is voor nu genoeg 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Kamala's lesvideo's you tube

Email Kamala

yogastudio Laksmi

                                                

Stilte ervaren en in Stilte leven...het is mogelijk

2026

Om shanti: Lieve lezers

Voorwoord

Er komt een moment in het leven waarop wij terugkijken en zien hoe elke fase, elke keuze, elke ja en elke val ons heeft gevormd. Mijn weg is er één geweest van openheid: ja zeggen tegen het leven, ja zeggen tegen ervaringen, ja zeggen tegen de prijs die elke keuze met zich meebrengt. Door dat ja‑zeggen ontdekte ik dat ik mijn stilte moest invullen en dat het niet leeg is, maar vol leven. En dat echte stilte vraagt om onderscheidingsvermogen, omdat men anders een open veld wordt voor de projecties van anderen.

Wat ik hieronder deel is mijn kijk op de ontwikkeling van ons als mens: van het blanco blad welke wij zijn bij onze geboorte tot de fase van het terugvinden van onze innerlijke stilte en helderheid. Het is voor mij geen theorie, maar doorleefde ervaring. Ik deel het met jullie omdat het misschien herkenning biedt, omdat het woorden geeft aan processen die vaak stil blijven, en omdat het helpt begrijpen waar wij zelf staan.  Veel leesplezier Kamala(Srimati Kamala-devi dasi)

---

Het leven als een blanco blad

Wanneer men geboren wordt, zijn wij in feite een blanco blad. Het is de taak van onze ouders, grootouders en later onze leraren om dat lege vel te vullen met indrukken, ervaringen en overtuigingen. In de puberteit komt dan vanzelf de fase waarin men begint af te vragen wat waar is en wat niet. Wij gaan dan tegen alles in om onszelf uit te vinden.

In het voortgezet onderwijs leren wij vervolgens dat regels, wetten en praktische vaardigheden nodig zijn om later in ons leven er vorm aan te geven. Daarna volgt de periode van partners, gezinnen, werk of een religieus leven. Het is een tijd van drukte, verplichtingen en voortdurende beweging. Er lijkt geen ruimte te zijn, want men moet van alles.

Toch komt voor veel mensen meestal rond hun vijftigste jaar een omslagpunt. Dan ontstaat de vraag: waar ben ik eigenlijk? Wie ben ik? Is er stilte nodig? Moet ik dingen gaan verminderen om ruimte te creëren? In die fase komen meditatie en oefeningen in aandacht om de hoek kijken. En dan maar hopen dat je iemand ontmoet die werkelijk weet wat stilte is, en die je kan leren hoe je de kleine stiltemomenten – bijvoorbeeld tussen twee ademhalingen in – kunt verdiepen en/of langer maken.

Maar als het je lukt om echt stil te worden, ben je er dan? Nee, want dan heb je waarschijnlijk iemand nodig die kan uitleggen dat er ontvangers en zenders zijn die in jou kunnen komen. Als je alleen maar stil bent, kan iedereen en alles iets in jou projecteren. 

De eerste fase is dus je denken welke gedachten maakt onder controle te krijgen. 

Dat is een langzaam traject dat ongeveer twaalf jaar kan duren – niet vreemd, want ook de schooltijd van je vierde tot je twintigste jaar duurt zestien jaar. De snelle variant duurt misschien zes jaar.

Maar wat komt daarna? Heb je mantra’s of lezingen nodig om de stilte die je bent — dat heldere water dat alles spiegelt — te doorbreken wanneer gedachten weer opkomen? Voor mij is het antwoord ja. Niet omdat stilte zelf wegvalt, maar omdat het denken vanzelf weer beweegt boven de stilte. En dan hebben we de verantwoordelijkheid om mensen die nog in de fase van discipline en oefening zitten te helpen begrijpen waar ze mee bezig zijn. In die fase kunnen mantra’s en lezingen een verfijnde manier zijn om op een positieve manier goeie energie  te geven aan het denken dat toch weer opkomt.

Het religieuze pad speelt zich naar mijn gevoel vooral af in de denkfase, in de mind. Want als je nog niet stil kunt worden, kun je in elk geval je negatieve of onrustige gedachten leren omzetten naar een positiever veld. Dat is op zichzelf al een belangrijke stap, toch!!!

---

Nawoord

Wat ik in mijn eigen leven heb ervaren, is dat stilte pas echt betekenis krijgt wanneer je ontdekt dat ze leeft. Stilte is geen leegte, maar een veld vol beweging, vol informatie, vol subtiele lagen. En juist daarom is onderscheidingsvermogen zo belangrijk: om te weten wat van jou is en wat niet, wat waarheid is en wat projectie is, wat jouw innerlijke stem is en wat de echo van anderen is.

Mijn pad is gevormd door ja te zeggen, te vallen, op te staan en opnieuw te leren. Door die ja’s heb ik geleerd dat alles een prijs heeft. Ook de keuzes die vrijheid brengen. Ook de keuzes die je weghalen van een spirituele structuur en terugbrengen naar je eigen cultuur, je eigen taal, je eigen mensen. Het is de prijs van trouw blijven aan jezelf.

Deze tekst is geen les, geen overtuiging en geen richtingaanwijzer. Het is een inkijk in hoe ik het leven zie, hoe ik stilte ervaar en hoe ik de ontwikkeling van een mens begrijp. Als het resoneert, is dat mooi. Als het vragen oproept, is dat ook goed. Want vragen zijn vaak de eerste beweging richting innerlijke ruimte.  Om je op weg te helpen....als je dat wilt natuurlijk....heb ik een paar reflectievragen hieronder gezet......  Kamala

---

Reflectievragen

• Waar in jouw leven merk je dat je nog leeft vanuit het “blanco blad” dat anderen hebben ingevuld? 
• Welke fase herken je het meest: het opbouwen, het druk‑zijn, of het verlangen naar stilte? 
• Wat betekent stilte voor jou: leegte, rust, of een levend veld? 
• Welke projecties van anderen herken je in jezelf? 
• Wat is een ja geweest in jouw leven dat een prijs had, maar je uiteindelijk verder bracht? 
• Waar verlang je naar meer onderscheidingsvermogen? 
• Welke overtuigingen of verplichtingen zou je willen verminderen om ruimte te creëren? 
• Wat zou er gebeuren als je één dag lang alleen maar zou luisteren naar jouw eigen innerlijke grondtoon?

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

www.yogastudiolaksmi.nl

Email: Kamala

2024 7 juli Havan ervaring bij Swami Dineswarandji BRM

2024 7 juli

Om Shanti: Lieve allemaal

Voorwoord

Bhavandeep en ik hebben deelgenomen aan de havan op 7 juli 2024 in Krimpen ad IJssel. 

• gewoon als iemand die er niets van af wisten en  om er naar te kijken….
• om deel te nemen en eigenlijk niet weten wat je precies aan het doen ben….
• en dan nu met de kennis die erbij hoort en met de intenties waar wij al heel lang bekend mee zijn hoe deze werken. 

Als zo’n havan gedaan wordt onder leiding van een Maharaja die tevens doctor psychologie, filosofie en een getraind yogi is….dan ben je in goeie handen want die zal je door je eigen proces meenemen om te zuiveren wat er in je hart leeft.

Wat is de uitleg van een Havan, Hieronder de onderstaande tekst  die ik vertaald heb uit het Hindi naar het Nederlands. Hoop dat jullie hier iets aan hebben en/of eruit kunnen halen.

Lieve groet, Kamala 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------·    

De 108 Kundiya Yagya is een grootschalige Vedic ritueel waarbij meerdere vuurkuilen (kundis) worden gebruikt voor het offeren tijdens een yagna.  

Het getal 108 heeft een bijzondere spirituele betekenis in het hindoeïsme en wordt vaak geassocieerd met heiligheid en voltooiing 

Een samohik yagya is een gemeenschappelijke ceremonie waarbij mensen samen komen om deel te nemen aan het ritueel. Het is een diepgaande spirituele ervaring die bedoeld is om de luisteraars te inspireren en te leiden naar een pad van dharma (rechtvaardigheid) en bhakti (devotie)

Als Vaishnava, iemand die Vishnu of een van zijn incarnaties zoals Rama aanbidt, is het deelnemen aan een yagna of het luisteren naar Sri Ram Katha niet tegenstrijdig met uw geloofsovertuigingen. Integendeel, het kan worden gezien als een versterking van uw spirituele praktijk en toewijding.  

Vaishnavisme benadrukt bhakti, of devotie, en het deelnemen aan dergelijke ceremonies kan worden beschouwd als een uiting van uw liefde en toewijding aan God

Of het deelnemen aan een Havan goede of slechte kwaliteiten in uzelf oplevert, hangt af van uw intentie en de manier waarop u de ceremonie benadert. Als u deelneemt met een zuiver hart en de intentie om spirituele vooruitgang te boeken, kan het een positieve invloed hebben op uw innerlijke kwaliteiten en u dichter bij het goddelijke brengen. Het is belangrijk om te onthouden dat in het hindoeïsme de intentie achter een actie (bhava) een cruciale rol speelt in de spirituele uitkomst. 

Hoe kan ik mijn intentie zuiver houden tijdens spirituele praktijken? 

Het zuiver houden van uw intentie tijdens spirituele praktijken is een belangrijk aspect van spirituele groei. Hier zijn enkele suggesties die u kunnen helpen:

1. Stel een duidelijk doel: Voordat u begint, neem even de tijd om na te denken over wat u wilt bereiken met uw spirituele praktijk. Dit kan iets zijn als innerlijke vrede vinden, dichter bij het goddelijke komen of uw medemens liefhebben.
2. Wees bewust van uw gedachten: Probeer tijdens de praktijk bewust te blijven van uw gedachten en intenties. Als u merkt dat uw gedachten afdwalen naar minder zuivere intenties, breng ze dan zachtjes terug naar uw oorspronkelijke doel.
3. Oefen concentratie het kan u helpen in het moment te blijven en u bewust te maken van uw intenties. Dit kan door meditatie of door simpelweg aandacht te besteden aan uw ademhaling of de handelingen die u uitvoert.
4. Reflecteer regelmatig: Neem de tijd om te reflecteren op uw praktijken en uw intenties. Dit kan aan het einde van de dag of na een spirituele sessie zijn. Reflectie helpt u om inzicht te krijgen in uw vooruitgang en eventuele aanpassingen te maken.
5. Zoek begeleiding: Als u twijfelt over uw intenties of hoe u deze zuiver kunt houden, kan het nuttig zijn om te praten met een spirituele leraar of mentor die ervaring heeft met de praktijken die u uitvoert.
6. Dienstbaarheid: Handelen met het idee van dienstbaarheid aan anderen zonder iets terug te verwachten kan helpen om uw intenties zuiver te houden.

Door deze stappen te volgen, kunt u werken aan het behouden van zuivere intenties tijdens uw spirituele praktijken. Onthoud dat het een voortdurend proces is en dat het normaal is om soms af te dwalen. Het belangrijkste is om terug te keren naar uw zuivere intentie en door te gaan met uw praktijk.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

www.yogastudiolaksmi.nl
Email: Kamala

Over Maha Shivatri, Ramadam en Carnaval: Drie feesten toch één ziel:

2026 15 februari

Om shanti...lieve lezers

Voorwoord: 

Er zijn van die momenten in het jaar waarop de wereld lijkt te ademen in verschillende ritmes tegelijk. 

15/16 februari 2026 was het Maha Shivaratri, de nacht van Shiva. 14 februari begon al het Carnaval, het feest van uitbundigheid. 18 februari 2026  start de Ramadan, de maand van verstilling en discipline. 

Drie totaal verschillende manieren om met het leven om te gaan. En toch… als je er esoterisch naar kijkt, raken ze allemaal aan dezelfde innerlijke snaar. Laten we eens kijken naar deze 3 feesten en waar het om gaat...Kamala

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Carnaval – het masker dat de waarheid onthult (Westerse cultuur)
Carnaval lijkt op het eerste gezicht het tegenovergestelde van spiritualiteit: lawaai, kleur, kostuums, drank, muziek. aar onder de oppervlakte zit een oeroud principe: De mens speelt met zijn identiteit om te ontdekken wie hij werkelijk is. Door een masker op te zetten, valt er soms juist iets van je af.
Je mag even niet-perfect zijn, niet-gecontroleerd, niet-bewust. Het is een tijdelijke bevrijding van het ego. Carnaval zegt eigenlijk: “Laat los. Adem uit. Speel.”

Ramadan – de stilte die je terugbrengt naar jezelf (Oosterse cultuur)
Waar Carnaval uitademt, ademt de Ramadan in.
Het is een maand van:
• discipline
• bewustwording
• terugtrekken
• verfijnen
• luisteren naar de innerlijke stem
Niet eten en niet drinken zijn uiterlijke vormen. De innerlijke beweging is veel subtieler: Wat voedt mij werkelijk? Wat laat ik los? Wat wil ik zuiver maken in mezelf? Ramadan zegt: “Keer naar binnen. Word helder.”

Maha Shivaratri – de nacht van transformatie (Aziatische cultuur)
En dan is er Maha Shivaratri. Een nacht die niet vraagt om feest of vasten, maar om wakker blijven — letterlijk en figuurlijk. 

Shiva staat voor: 

• stilte
• bewustzijn
• het deel van ons dat niet verandert
• het vermogen om oude patronen te verbranden
• het licht dat in de duisternis schijnt
Het is een nacht waarin je niet hoeft te doen alsof. Je hoeft niets te vieren. Je hoeft niets te laten. Je hoeft alleen maar aanwezig te zijn. Maha Shivaratri fluistert: “Word wie je bent.”

Drie feesten, één beweging
Als je voorbij de uiterlijke vormen kijkt, zie je dat deze drie tradities eigenlijk één en dezelfde beweging maken: 

• Carnaval: loslaten van het ego
• Ramadan: verfijnen van het ego
• Shivaratri: doorzien van het ego

De één doet het dansend. De ander doet het vastend. De derde doet het in stilte. Maar allemaal raken ze aan dezelfde vraag: Wie ben ik wanneer alles wegvalt?  En ik? Hoe kijk ik hiernaar?

Ik ben in Nederland geboren en opgegroeid.
Ik heb mijn wortels in verschillende tradities, maar ik ben niet gebonden aan één vorm.
Ik zie de schoonheid van rituelen, maar ik voel ook de vrijheid om ze te doorzien.
Soms denk ik aan het verhaal van Mozes en het gouden kalf — hoe mensen rond een beeld dansten omdat ze houvast zochten. En soms zie ik mensen rond een Shivabeeld staan en vraag ik me af: Is dit devotie of is dit angst? Is dit verbinding of is dit ruilhandel?

Maar steeds kom ik terug bij dezelfde conclusie: Het ritueel is nooit het probleem.
Het is de intentie die het heilig maakt — of leeg. Voor mij is een kaarsje, een wierookstokje, een moment van stilte vaak genoeg. Niet omdat het moet, maar omdat het klopt voor mij.

Misschien is dat de uitnodiging van deze week
Niet om te kiezen tussen Carnaval, Ramadan of Shivaratri.
Niet om te bepalen welke traditie “juist” is. Maar om te voelen: Wat vraagt mijn ziel nu?
Loslaten? Verstillen? Ontwaken?
Misschien is spiritualiteit niet het volgen van een pad,
maar het herkennen van de beweging die in jou ontstaat.

En misschien is dat wel het mooiste wat deze drie feesten ons samen leren. Kamala 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

www.yogastudiolaksmi.nl
Email: Kamala

2026...Tantrapad en de beeldhouwer in jezelf

8 januari 2026

Om shanti: lieve lezers

                                   

VOORWOORD 

Ik wist niets van tantra toen Swami Sudip in 2000 in mijn leven binnenkwam. Ik kende de woorden niet, de tradities niet, de paden niet. Maar ik kende wel de beweging in mij die zei: dit moet je aangaan....dit is je bestemming. Door hem heb ik alle hoeken van mezelf leren kennen — de lichte, de schaduwrijke, de stille en de stormachtige. Niet omdat hij mij iets oplegde, maar omdat zijn aanwezigheid een spiegel was die niets verborg. Pas later begreep ik dat er verschillende wegen bestaan binnen de Tantra beweging. Dat sommige paden werken met confrontatie, met grensgebieden, met het ongebruikelijke. 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Er zijn verschillende paden in de tantra..hieronder een klein inzicht.

De left‑hand tantra bleek niet het pad te zijn dat bij mij hoort. Het was een deur die ik mocht zien, maar niet echt binnen hoefde te gaan en/of te blijven. 
Mijn weg ligt in de zachtheid, in de innerlijke stroom, in de subtiele beweging van energie die omhoog wil in plaats van naar buiten dus de right-hand tantra.

Dat wat ik nu neerschrijf is mijn eerbetoon aan die eerste ontmoeting met toen nog Swami Sudip die nog geen Mahamandalashwar was geworden van de Juna Akhara in India en met die inauguratie in 2002 de naam Soham Baba ontving...Deze yogi die mij wakker maakte, zei dat ik een Oosterse ziel had, die zei...Ik ga je groot maken,,,,je naam zal gekend worden in grote grote gebieden rondom je huis....aan de leraar die mij wakker maakte, aan het pad dat zich langzaam ontvouwde, en aan de keuze om mijn eigen richting te volgen binnen de grote tantrische traditie.

 NAWOORD — Over kiezen, herkennen en thuiskomen

Wanneer ik terugkijk, zie ik hoe belangrijk het was dat ik beide kanten van tantra heb leren kennen.
Niet om ze te beoefenen, maar om te voelen waar mijn ziel thuishoort.
De left‑hand tantra liet mij zien wat ik niet hoef te zijn. Het toonde mij mijn grenzen, mijn waarheid, mijn bedding. Het liet mij voelen dat mijn lichaam en mijn energie een andere taal spreken —een taal van zachtheid, verfijning, innerlijke stilte.

De right‑hand tantra: de weg van adem, bewustzijn, aanwezigheid. De weg waarop energie niet wordt uitgedaagd, maar wordt begeleid. Niet door intensiteit, maar door verfijning. Niet door confrontatie, maar door herinnering. En misschien is dat de essentie van elk spiritueel pad: niet dat je alles moet ervaren, maar dat je leert herkennen wat werkelijk bij je hoort. Dit nawoord is mijn dankbaarheid aan de Leraar die mij spiegelde, aan het pad dat mij vormde, en aan de zachte stroom die mij steeds opnieuw naar huis brengt. (Dank je wel Babaji)....Kamala 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 Metafoor: De beeldhouwer in jezelf

We zijn vaak geneigd te denken dat ‘aan jezelf werken’ betekent dat je iets moet toevoegen: meer kennis, meer vaardigheden, meer spirituele glans. Maar in de traditie van right-hand tantra is het precies andersom. Zie jezelf als een groot, ruig stuk steen. Niet onvolmaakt, maar vol potentie. Alles wat je ooit hebt meegemaakt, alles wat je draagt, zit al in dat blok steen besloten. Het beeld binnenin dat stuk steen  is er al — het wacht alleen tot jij het tevoorschijn haalt.

Stel je voor dat jij zowel het blok steen bént als de beeldhouwer die eromheen staat. Je hoeft niets nieuws te verzamelen. Je hoeft alleen maar weg te halen wat niet meer bij je hoort: oude overtuigingen, verkrampingen, patronen die ooit bescherming boden maar nu te zwaar zijn geworden. Met elke zachte tik van je hamer komt er iets tevoorschijn dat altijd al van jou was. Geen haast, geen geweld, geen streven naar perfectie. Alleen maar onthullen. Alleen maar thuiskomen in je eigen vorm.

Right-hand tantra nodigt je uit om zo naar jezelf te kijken: niet als iemand die moet worden verbeterd, maar als een kunstwerk dat langzaam zichtbaar mag worden. Jij bent de maker én het materiaal. Jij bepaalt het tempo. Jij voelt wanneer er iets mag afvallen en wanneer er rust nodig is.

Begin niet aan jezelf omdat je anders zou moeten zijn. Begin omdat je nieuwsgierig bent naar wie je al bent. 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

www.yogastudiolaksmi.nl
Email: Kamala