Een stilteperiode inlassen kan zo belangrijk zijn

2015 

Om shanti:  lieve allemaal,

In 2006 en 2015  was het nodig om mezelf de ervaring te geven om in de maatschappij te staan. 

Dit heb ik gedaan op 3 niveaus.   

• Bij een geestelijke dienst in een verzorgingstehuis, 
• bij vluchtelingenwerk als begeleidster van asielzoekers die in de maatschappij moeten gaan inburgeren. 
• Het ondersteunen van een school van arme kinderen in India. Daarbij ook nog het begeleiden van personen die een extra handje nodig hadden.

Nu ik voor het laatste stuk van mijn leven sta, wil ik onderzoeken hoe deze in te vullen en met wie ik dit laatste stuk wil delen. 
Ook zijn er zijn wat tegenkrachten ontstaan waar ik rekening mee moet houden. Heb diabetes en moet insuline spuiten, dat is goed maar het geeft je wel een rugzak mee.  
Ben nog niet echt oud maar ga wel het gebied van het ouder worden in. 

Je lichaamskrachten nemen af en mensen op een bepaalde leeftijd zullen minder lichaamsenergie hebben dan in de bloei van zijn/haar leven, dus ook ik.  
Dus ik moet voor kwaliteit gaan. 
Keuzes gaan maken wat en wie ik mee wil nemen in de volgende periode, vragen die ik aan mezelf moet stellen zijn onder andere  wat levert me stress op en wat niet. Hoe en waarmee kan ik de personen die op mijn pad gezet worden het beste van het beste geven......... 

Een stilteperiode inlassen is soms erg goed en de yogi's weten het belang hiervan.
Hieronder zal ik een stuk tekst plaatsen welke Swami Veda Bharati ooit heeft geschreven.

Doel om je voor een bepaalde tijd terug te trekken
Ons terugtrekken van overdadige wereldlijke prikkels en de voorkeur geven aan eenvoud en stil zijn is een groot goed. Hierdoor nemen onze concentratie, helderheid en wijsheid toe, evenals ons vertrouwen in ons innerlijk leven. Ook onze healing energieën zullen zich meer gaan ontwikkelen als men schoon en stil is van binnen en van buiten.

Advies Stilte
Luisteren vindt niet alleen plaats via de oren, maar met alle zintuigen. Soms is stilte de beste manier om onszelf voor te bereiden op een nieuwe en betere manier van horen, stil en zwijgzaam zijn.
Als we onze drukke geest - en onze drukke mond - tot rust brengen, merken we dat we beter in staat zijn ons hart te open te stellen. 

De stilte-oefening begint van oudsher met een afspraak met jezelf om een bepaalde periode te zwijgen. 
Het kan een uur een dag  een weekend of een maand zijn. Als je een periode van bezinning en stilte wilt proberen, bedenk dan dat het een rustperiode is voor al je zintuigen. 
Zet in de afgesproken tijd de radio, de telefoon, de televisie af. Zet de gedachten in je hoofd uit. 
Blijf rustig en neem je toevlucht tot innerlijke rust en vrede, dus telefoneer niet, schrijf niet, lees niet.

Advies van Swami Veda Bharati  (is een link)
Hij zegt: 0ns leven is vaak zo volledig gevuld met situaties die afleiding bieden, (dagjes uit, theater, etentjes, vakanties etc. etc.) dat we ons niet kunnen richten op wat belangrijk is, namelijk ons innerlijk leven. Als wij het "eenvoudig" eenvoudig houden, wordt duidelijk wat onze prioriteiten in het leven zijn.
Dit is één van de grootste voordelen van een retraite. 
In deze nieuwe eeuw voelen we ons al gezegend als wij een weekend, dag of zelfs een uur kunnen vinden om stil te zijn en na te denken over manieren waarop we ons leven kunnen vereenvoudigen.
Laat de kansen niet voorbij gaan geeft Swami Veda ons als advies mee.  P.s.: Swami Veda Bharati heb ik een paar keer mogen ontmoeten ook tijdens zijn lessen...De eerste dag dat wij elkaar zagen vroeg hij mij of ik niet een paar maanden naar India kon komen, zodat hij mij kon observeren....

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

www.yogastudiolaksmi.nl
Email: Kamala

Pavhari Baba: Een waar gebeurd verhaal hoe hij een leerling aannam

2014

om shanti: Lieve allemaal,

Heel vaak hoor je iemand zeggen: 
Ik ga naar MIJN therapeut, 
Ik ga naar MIJN geestelijk leraar of 
Mijn therapeut, 
Mijn dokter, 
Of ............... ik wil jou als MIJN goeroe of wil je MIJN goeroe zijn in een zachtere vorm.
Deze onzin dingen hebben met je mind te maken en niet met je hart. 
Mijn grootste wens is voor iedereen die op mijn pad komt dat die persoon gelukkig is of wordt.
Geestelijk vrij mag en kan zijn. Dat het hun lukt om met hun hartenergie in aanraking te komen en/of de rommel in hart te kunnen opruimen als er rommel zou zitten.

Tijdens mijn voorbereidingen voor de thema avond welke vanavond plaats vind, vond ik weer het verhaal terug welke  gaat over Pavhari Baba.
Pavhari Baba was een groot heilige in zijn tijd. In dit verhaal zitten genoeg aandachtpunten welke we onder onze aandacht kunnen brengen.  Punten welke men kan vertalen naar zijn of haar eigen leven.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hieronder het verhaal van Pavhari Baba. Hij staat bekend als een grote ziel, een buitengewoon heilig man die ongeveer in 1884 in het noorden van India leefde en soms weigerde om als Guru op te treden.

Levensverhaal van Pavhari Baba

Het was zijn wens om ver weg van alle mensen te leven, teruggetrokken in een grot midden in de bossen. Hij wilde niemand tot last zijn en hoewel hij de hoogste bewustzijnstoestand had bereikt, was hij er niet toe bereid om de rol van Meester op zich te nemen. Maar zijn poging om zich terug te trekken was tevergeefs.

Net zoals de mieren de suiker altijd vinden, ook al is die nog zo goed verstopt, zo trok de nectar van rust en vrede die Pavhari Baba zo eigen was onweerstaanbaar mensen aan. Uit alle windrichtingen kwamen ze naar zijn bescheiden onderkomen en zaten aan Zijn voeten om Zijn boodschap van stilte en zwijgzaamheid te aanvaarden. Slechts uiterst zeldzaam kwam er een woord over Zijn lippen, want Hij wilde niet als een geestelijk leraar worden beschouwd.  

Op een zekere dag werd Pavhari Baba door een cobra gebeten. In de wijde omgeving was er niemand die Hem kon helpen, maar Zijn zuiverheid en Zijn onschuld, die Hem uitsluitend God deden zien in alles en iedereen, verleenden Hem een verklaarbare immuniteit tegen het dodelijke gif. Hij overleefde het. 

Toen hij 's-avonds bezoek kreeg van een klein groepje aanhangers en zij er achter kwamen wat er was gebeurd, waren ze allemaal diep geschokt. De heilige echter, wiens hart overliep van liefde voor God en Zijn hele schepping, zei slechts: "De slang was een boodschapper van Mijn Geliefde". 

Een dief, die vele bezoekers iedere dag zag komen en gaan door het dichte woud, werd nieuwsgierig en vermoedde dat er een boel geld en waardevolle dingen in de grot van de heilige verborgen lagen.

Op een dag toen de Yogi alleen was en in Zijn meditatie de eenheid met God beleefde, een toestand waarin Hij niets vernam van wat er in Zijn omgeving gebeurde, sloop de dief naderbij. 
Hij maakte gebruik van de gelegenheid en doorzocht de grot, op zoek naar geld. Zijn teleurstelling was groot, toen hij erachter kwam dat er helemaal niets te halen viel. Een tweetal pannetjes en wat ander kookgerei, door de heilige af en toe gebruikt om voor zijn bezoekers te koken, bleek diens enige aardse bezit te zijn. Snel raapte de dief die spulletjes bij elkaar en maakte zich uit de voeten.                                                                                                                                                                                                                                                                                                

Kort daarop keerde de yogi tot normaal waakbewustzijn terug en ontdekte wat er was gebeurd.

Zijn "geliefde" had hem bezocht en hij, dwaas was er niet geweest om hem welkom te heten en te eten te geven. Iemand had zichtbaar meer behoefte aan zijn kookgerei dan hemzelf. Hij wist toch niet wat hij met al die spullen moest beginnen. God gaf en God nam, maar hij het zichzelf niet vergeven dat Hij in gelukzaligheid had verkeerd en daarom God niet had verwelkomd.  
Snel pakte hij de overgebleven voorwerpen, wat eten en een paar gevlochten matten, samen in een lap stof, zwaaide de bundel over Zijn schouders en ging zo snel mogelijk op weg om "Zijn" geliefde in te halen.

Toen de dief de Yogi aan zag komen, ging de dief nog harder hollen, totdat hij volledig buiten adem was en hij zich gedwongen zag te stoppen en om uit te blazen. Op dat moment kwam de grote en krachtig gebouwde heilige recht voor hem staan. De dief was er van overtuigd dat hem nu een harde les wachtte, maar in plaats daarvan gebeurde er het vreemdste wat hem ooit in zijn leven was overkomen.
Pavhari Baba zette de bundel voor de voeten van de dief, knielde voor hem neer, groette hem met gevouwen handen en zei met tranen in zijn ogen. O Heer, vergeef uw onwetende zoon, die in zijn Eigen gelukzaligheid toefde toen U hem kwam bezoeken. Wat moet ik doen met dit aardse bezit?
U bent  een aantal dingen vergeten mee te nemen, Vader. Ook deze dingen behoren U toe. Vergeef Uw onwaardige zoon. Met die woorden nam Pavhari Baba afscheid en keerde terug naar Zijn kluizenaarsverblijf terug.

De dief bleef alleen achter, overweldigd door zoveel liefde. Hij, een door de maatschappij verachte, een zondaar, mocht dit blijk van grenzeloze liefde van de kant van een groot heilige ontvangen. In zijn hele leven had niemand hem zoveel begrip en liefde getoond, zelfs niet zijn ouders of zijn vrouw. 
Deze ontmoeting werd het keerpunt in zijn leven. Nog op datzelfde moment besloot hij het leven als dief op te geven. Hij wilde zich niet langer verstoppen, niet langer in angst en schaamte leven. Zorgvuldig bundelde hij alle voorwerpen samen en keerde terug naar het kluizenaarsverblijf van de Yogi.

Pavhari baba ontving de "verloren zoon" met een begrijpende glimlach, waarachter al Zijn liefde schuilging. De dief werd een trouwe metgezel van de heilige en na jaren samen doorgebracht te hebben werd hij zelf iemand die zijn medemens bijstond in diens zoeken naar licht in deze wereld vol duisternis en pijn.

Vraag: 
Is een spiritueel leidsman of een goeroe dan niet toch een grote hulp voor de zoeker naar waarheid????? 
Antwoord: Ja dat is hij---maar alleen in het begin. Alleen het begin kan wel 12-15 jaar duren.
Zoals het populaire gezegde in India luidt. Een guru is iemand die de spirituele aspirant met God bekendmaakt. Daarna keert Hij hem de rug toe en vervolgt zijn eigen weg.

Met andere woorden een goeroe is als een richtingaanwijzer die de weg naar de hemel toont, hij is als een vinger naar de maan, maar het is aan de disciple/leerling om zelf het doel te bereiken. 
Wat ik zelf hier aan toe wil voegen is dit: Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. God gebruikt mensen om iets duidelijk te maken. Voor nu een warme groet....Kamala
------------------------------------------------------------------------------------

www.yogastudiolaksmi.nl
email: Kamala

Genezing door energie???? - mijn pad hiermee

1987

Om Shanti: Lieve lezers

Dit is een levensreis die niet alleen diep persoonlijk en spiritueel is, maar ook een bron van inspiratie voor anderen kan zijn. Dit is de reden dat ik dit verhaal online zet. Met liefde gedeeld. Kamala

---

De Energie die Door Mij Heen Leeft 

 
Heal God trough your glance, your presence, your touch and your atmosphere (kamala) 

Als jong meisje van zeventien jaar oud legde ik mijn hand op mijn moeder wanneer de pijn van haar borstkanker te zwaar werd. Zij vroeg er soms om, omdat de pijn weg ging zodra mijn hand haar huid raakte. Het was een ervaring die ik toen niet kon begrijpen, maar die zich diep in mij heeft verankerd. De verbondenheid tussen ons, de stille stroom die via mijn hand haar lichaam bereikte — het was alsof iets groters dan ikzelf door mij heen werkte. Die herinnering draag ik nog altijd in mijn ziel.

Rond mijn achtentwintigste begon ik te beseffen wat mijn aanwezigheid bij mensen teweegbracht. Het was alsof ik voortdurend ‘aan’ stond, zonder dat ik daar bewust voor koos. Soms voelde het als te intens, te open, te veel. Daarom koos ik ervoor om onder de radar te leven. Niet om mij te verbergen, maar om ruimte te scheppen voor wie ik werkelijk was — zonder te hoeven uitleggen, zonder te hoeven bewijzen. In die stilte vond ik mijn eigen bedding, mijn eigen waarheid.

De roeping die mij wekte

Ik was vijfendertig toen er een vrouw uit Klundert naar mij toe kwam, eenvoudigweg omdat zij voelde dat ze bij míj moest zijn. In een kleine zijkamer bij mijn vader thuis — niets meer dan een opklapbedje en een plankje aan de muur — legde ik intuïtief mijn handen op haar, waarom? Het hoofd van de NVGN (Nederlandse Vereniging voor Natuurgeneeswijzen) had een jaar daarvoor gezegd....Spring, ga ervoor...je hebt het helemaal in je. Ik had toen geen methode, geen plan, geen opleidingen. Alleen afstemming, alleen aanwezigheid. Diezelfde nacht nadat deze vrouw geweest was werd ik wakker geschud tenminste zo voelde het. In een droom, of misschien eerder een visioen Er verscheen een gezicht van een Oosterse man. Zijn gezicht streng, zijn stem scherp als een pijl:

“Waar ben jij in godsnaam mee bezig? Je moet op haar thymus werken!”

Ik schrok overeind, mijn hart bonzend in mijn borst. Thymus? Ik had toen geen idee wat dat was. Computers bestonden nog niet in mijn wereld, dus ik ging naar de bibliotheek. Tussen de boeken, in de stilte van dat gebouw, begon mijn zoektocht.

Dat moment — die schok, die stem, die opdracht — werd het begin van mijn leerperiode. Een deur die ik niet zelf had geopend, maar die voor mij werd opengezet. Ja ik ben gaan leren, ben verpleegkundige A geworden...Ben beëdigd geworden als natuurgeneeskundige bij de Ring en bij de VNT. Heb veel bijscholingen gedaan. Ben beëdigd medisch-shiatsu therapeute geworden met bijscholingen chemo, do-in etc. Ben meerdere malen in een Ayurvedisch resort geweest waar het hoofd van de kliniek mij onder haar hoede nam en mij veel heeft geleerd. Ben 12 jaar als vrijwilliger in een verzorgingstehuis bezig geweest. Ik heb op mijn 35e jaar een Yogastudio opgezet en op mijn 50e jaar een Stichting voor Gezondheid, Kennisontwikkeling en Spiritualiteit opgezet.

Jaren later, toen het gezicht uit mijn visioen opnieuw naar boven kwam tijdens een bezoek aan de Soefitempel in Katwijk aan Zee, kreeg de man in  het visioen een naam: Ali Khan. Hij bleek een groot Soefigenezer, een musicus, een meester uit de Indiase Soefi‑lijn te zijn geweest. En precies toen voelde ik: dit is het ontbrekende stuk. Alles viel op zijn plaats. Het visioen bleek geen illusie te zijn geweest.

De droom. De stem. De schok. De roeping die mij wekte. Het klopte gewoon.

 Mijn pad leidde me verder:

Ik werd door Swami Veda Bharati (niet zomaar iemand..) van de Himalaya‑gemeenschap uitgenodigd om een paar maanden naar India te komen, zodat hij maar daar kon observeren.

Ik ontving ook inwijdingen binnen de Soefibeweging, kreeg de naam Siri Arti Kaur vanuit de Sikh‑traditie en een initiatie bij de ISKCON en daarmee de naam Srimati Kamala-devi dasi Later werd ik benoemd tot bestuurslid van de Soefibeweging door oud‑minister Witteveen. Ik ontmoette Yogi’s, en uiteindelijk kwam de donkere voorspelde Yogi in mijn leven: Mahamandalashwar van de Juna Akhara uit India. Zijn naam is Soham Baba. Het waren geen titels die ik zocht, maar zegeningen die mij vonden — precies op het moment dat ik er klaar voor was.

Toen ik rond mijn vijftigste een ontmoeting had met deze Mahamandalashwar van de Juna Akhara—genaamd Soham Baba, een Spiritueel Meester van het hoogste kaliber—gebeurde iets wat me diep raakte.
Hij pakte mijn hand, keek verwonderd en zei dat hij nog nooit zóveel energie in iemands hand had gevoeld. Hij vertelde me dat ik mensen kon genezen, alleen door naar ze te kijken. Zo eenvoudig en zo groots. Het gaf woorden aan iets wat ik sinds mijn jeugd al wist, maar nooit echt durfde te benoemen.

                                                                                                                                                             Mijn energie is geen kunstje. Geen methode.
Het is een gave die me soms fluisterend leidt. en soms stormachtig opent. Ik voel het in ruimtes, in mensen, in momenten van stilte. Soms tintelt mijn huid. Soms stroomt mijn adem anders. En soms voel ik andermans emoties als golven door mijn eigen veld. Dat is niet altijd gemakkelijk, maar wel ontzettend zuiverend.

Energie volgens oude geschriften

Door de eeuwen heen is energie omschreven als de essentie van leven zelf: Deze energie is te ervaren, te voeden en te verfijnen—door ademhaling, ritueel, intentie en pure aanwezigheid. In elk van deze tradities is energie niet slechts iets functioneels, maar iets wat in diepe afstemming tot leven komt. 

Belangrijk Slotwoord

Wat ik heb mogen ervaren is geen pad dat ik heb gekozen, maar een stroom die mij heeft gekozen. 
Mijn energie is een gids, een genezer, een stille kracht die haar werk doet met precisie en liefde.      Soms zichtbaar, vaak voelbaar. Door de jaren heen heb ik geleerd te leven in afstemming met haar ritme. Ja, ik heb mijn medische en alternatieve diploma’s behaald. Ze waren belangrijk voor mijn ontwikkeling en vormden een brug tussen Oosterse en Westerse kennis. 

Maar wat ik van leraren als Ali Khan en Soham Baba heb ontvangen, staat los van opleidingen. Het werkt op een ander niveau — een energetisch, intuïtief , goddelijk veld dat niet uit boeken komt en niet te herleiden is tot methodes of technieken.
Het is geen vaardigheid die ik ‘gebruik’, maar een stroom die door mij heen werkt.” 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

www.yogastudiolaksmi.nl
Email: kamala

Corrie ten Boom museum in Haarlem/Het borduurwerk

Om shanti, lieve allemaal

Jaren geleden  stapte ik uit de trein in Haarlem.

 

Was er nog nooit geweest. Deze dag werd een bijzondere dag voor me, één met een herinnering uit de oude doos.

Toen ik ongeveer 28 jaar oud was, een kleine 50 jaar geleden hoorde ik in een flits de naam Corrie ten Boom klinken. Deze vrouw vertelde dat als je in contact wilde komen met je innerlijk, je net als in een kolenkachel alle oude troep eruit moet halen, anders lukt het niet om de kachel brandende te krijgen. 

5 minuten en de impressie was diep..... 

Daarna heb ik nooit meer aan dat moment gedacht — tot die dag toen wij (een leerling en ik) daar in het centrum van Haarlem liepen en het informatiebord met verschillende musea zagen staan.  Tussen al die namen stond ook de naam van Corrie ten Boom. In één klap kwam het moment van bijna vijftig jaar geleden terug. Haarscherp. Op dat moment toen wij het lazen...wist ik nog steeds niet precies wie deze vrouw was, maar ik voelde opnieuw hoe diep haar woorden mij destijds hadden geraakt.

Wij zijn in het museum ter ere van haar geweest. Zij bleek een verzetsstrijdster geweest te zijn in de tweede wereldoorlog . In haar ouderlijk huis was net zoals bij Anne Frank in Amsterdam een ruimte gemaakt om vluchtelingen te verbergen. (Wat is er eigenlijk in bijna 75 jaar weinig veranderd). Deze vrouw heeft na de oorlog veel werk verricht als verkondiger van Gods liefde. Deze belofte aan God om voor God te werken, heeft haar tot haar 86e jaar in meer dan 60 landen gebracht.

De site is meer dan de moeite waard om te bekijken. Het gedicht en haar borduurwerk heb ik hieronder geplaatst. Het is een meditatie waard.  Lieve groeten uit Langeweg, Kamala

www.yogastudiolaksmi.nl
Email: Kamala

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Een kijk op enneagram-men

2015

Om shanti: Lieve allemaal

Steeds meer en meer ga ik beseffen hoe moeilijk het is om een leraar te zijn en mijn respect voor de Meesters in mijn leven neemt van dag tot dag toe. 

Het hoofd van de geestelijke dienst in het verzorgingstehuis van Surplus de 7-schakels in Zevenbergen, vertelde mij eens dat haar leraar Enneagram-men gebruikte om inzichten te verkrijgen. 
Nu kunnen Enneagram-men zeker structuur en inzicht geven hoe men kan functioneren in de maatschappij......
Wij kregen er een gesprekje over onder andere met de vraag hoe ik er naar keek.  Mijn antwoord was toen maar ook nu nog is,  dat het naar mijn idee een goeie techniek is, maar het brengt je niet door de deur naar binnen daar waar  het innerlijk leven zich afspeelt.

Plaatjes die gecreëerd zijn moeten worden opgegeven als je met innerlijk leven in aanraking wil komen 

Volgens mijn inzichten moet er zodra je aan het plafond zit met je ervaringen in de uiterlijke wereld  een deur opengaan naar de innerlijke wereld en dan moeten die zelfgemaakte plaatjes of ook wel begrenzingen opgeheven worden........

Ooit heb ik in een bijeenkomst aangegeven.....dat God geen diploma's geeft en ook geen plaatjes.....ja je wordt wel getest.......en ja reken er maar op dat je dan weet of de test wel of niet geslaagd is, daar kan geen plaatje en/of enneagram je bij helpen. 

Het bij elkaar zijn van leraar/leerling, ouder/kind, als spiritueel familielid of twee zielen verenigd door Gods liefde, is noodzakelijk..... zeker als de verhouding buitenwereld/innerlijke wereld onevenredig is. Dit bij elkaar zijn moet gebaseerd zijn op liefde, vertrouwen, onvoorwaardelijk zijn, want als deze basis er niet zou zijn, waarom zou je dan verder willen groeien, waarom zou een Meester tijd en aandacht aan iemand willen schenken. Waarom zou een ouder blijven investeren als een kind zijn eigen weg wil gaan.....waarom zou de Goddelijke wereld 2 mensen bij elkaar zetten als er geen hoop op groei is......... 

Toeval??  bestaat dat????

Kreeg terwijl ik deze blog tekst aan het schrijven was een mail binnen met de woorden van een gerealiseerd Yogi.   
Deze Yogi heeft het niet over plaatjes, maar over boundaries. Hieronder staat de door mij gelezen tekst. Voor nu een warme groet van mij Kamala

------------------------------------------------------------------------------------

In wezen betekent yoga: de wetenschap van het uitwissen van grenzen. Van het eenvoudigste wezen tot de mens: in hun meest basale staat is hun hele leven gericht op het vastleggen van grenzen.

Je ziet een hond overal plassen, niet omdat hij een probleem heeft met zijn blaas, maar omdat hij zijn territorium afbakent. Zo creëert ieder wezen — ook de mens — voortdurend zijn eigen grenzen.

In een ashram proberen we juist die grenzen te laten vervagen. Maar zelfs daar zie je dat mensen toch weer hun eigen kleine territorium afbakenen, anders voelen ze zich dakloos. De meeste mensen kunnen helaas niet eenvoudigweg in dit universum leven. Ze willen in een hokje wonen. In een zelfgebouwde gevangenis. Ze durven niet te leven in de uitgestrektheid van het kosmos, die volledig beschikbaar is om te ervaren en te bewonen.

Wanneer je een grens creëert, moet je die eerst definiëren, en vervolgens verdedigen. En als de grens groter wordt, moet je zelfs een leger bouwen. Yoga betekent: een mens op alle mogelijke manieren voorbereiden om zijn grenzen langzaam uit te wissen, zodat hij eenvoudigweg kan zijn.

Begrijp dit goed: als je een grens creëert, moet je die definiëren, verdedigen, bevechten. Elke natie heeft een leger, niet voor de lol, maar omdat een grens verdedigd moet worden — anders wordt hij doorbroken. Die grens wordt belangrijk voor jou. Je moet hem beschermen, ervoor vechten, ervoor sterven. Yoga betekent vrij worden van dat alles — het uitwissen van grenzen.

Als je hier zit, zit je gewoon in dit universum. Je hebt geen eigen grens nodig. Geen zogenaamde “eigen ruimte”. Er bestaat überhaupt geen “jouw ruimte”. Je denkt dat het van jou is, maar dat is een illusie.

Het fysieke lichaam hééft een grens — dat is geen probleem, dat is simpelweg de aard van het fysieke. Maar die fysieke grens is doorgedrongen tot je psyche. Nu wil je geest een grens. Je emoties willen een grens. Omdat je zoveel hebt geïnvesteerd in het bouwen van grenzen, is dat wat grenzeloos is in jou buiten je bereik geraakt. Dat is alles. Omdat je je tijd, energie en intelligentie stopt in het bouwen van je eigen grens, glipt het grenzeloze uit je ervaring.

Wanneer we spreken over Adiyogi, noemen we hem een yogi omdat hij zijn innerlijke grenzen heeft doorbroken of uitgewist. Het is jouw eigen doen, jouw eigen karma, dat jou afgescheiden laat voelen van het universum. Je voelt je eenzaam in iets dat zo levend en zo inclusief is.

Adiyogi was de eerste die dit deed — daarom noemen we hem Adi‑yogi, de eerste yogi. Wanneer we hem neerzetten, zal dat zijn energie zijn. Als mensen daar komen zitten, zal hun leven langzaam bewegen richting het uitwissen van grenzen en het reizen naar het grenzeloze. Dat is het enige doel. Er is nooit een ander doel geweest in wat we doen.

Het idee dat het leven kan evolueren komt van hem. En die evolutie hoeft niet beperkt te blijven tot de fysieke vorm — een mens kan bewust evolueren. Dat is de meest bevrijdende mogelijkheid die hij heeft geopend.

De hele wetenschap van yoga is van hem afkomstig. Het is mijn streven dat zo’n groot wezen erkend wordt voor de fenomenale bijdrage die hij heeft geleverd. Sta naast mij in het vervullen hiervan, want dit zal een krachtig middel zijn om het menselijk bewustzijn te verhogen. Einde bericht

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

www.yogastudiolaksmi.nl
Email: Kamala

De vier niveaus van stilte — een weg naar binnen /Swami Veda Bharati

 juni 2026

Om Shanti....Lieve lezers

Er zijn ontmoetingen die je levenslang bijblijven. Voor mij was dat Swami Veda Bharati die ik voor het eerst zag tijdens een Yoga Nidra‑weekend in 1998 in Capelle ad IJssel. In de pauze kwam er iemand van zijn staf naar mij toe en vertelde mij dat Swami Veda Bharati onder de indruk van mij was en verzocht mij door dat staflid om naar zijn plaats te gaan voor een onderhoud....dit is wat Swami Veda Bharati tegen mij zei:

“Wil je voor een paar maanden naar India komen, zodat ik je kan observeren?”

Het was alsof hij iets zag wat ik zelf nog niet kende. Door omstandigheden kon ik toen niet gaan, maar jaren later bracht het leven mij alsnog vaak naar India — en naar de stilte waarover hij sprak. Nu, zoveel jaren later, voel ik dat het tijd is om iets van ZIJN onderricht door te geven aan jullie als dank aan hem.

Swami Veda sprak vaak over vier niveaus van stilte, volgens hem was het geen dogma, geen systeem, maar een innerlijke weg die steeds subtieler wordt. Een weg die voor beginners toegankelijk is, en voor gevorderden eindeloos verdiept.

1. Stilte van de spraak — vāg‑mauna 
Dit is de poort. Niet praten, maar vooral: de impuls om te reageren laten rusten. Je merkt hoe vaak woorden voortkomen uit onrust, gewoonte of emotie. Wanneer de tong stil wordt, begint de geest zich te tonen zoals hij werkelijk is. Dit is wat Brahmanistha, Parivrajaka, Junapithadhikari, His Holiness 1008 Shri Shri Soham Baba(Babaji) Mahamandalesvare of Juna - Akhara. (link) tegen mij zei in het jaar 2000...Kamala geen bla bla bla....

2. Stilte van de gedachten — manas‑mauna

Als de woorden verstillen, wordt de innerlijke dialoog hoorbaar. In deze fase leer je: de stroom van gedachten te vertragen de adem en aandacht tot één zachte lijn te maken. Gedachten te laten komen en gaan zonder ze vast te grijpen. De geest wordt daardoor transparanter en/of minder dwingend. Je begint te proeven dat stilte niet de afwezigheid van gedachten is, maar de ruimte waarin ze verschijnen.

3. Stilte van de emoties en beelden — bhāva‑mauna

Wanneer de gedachten rustiger worden, komen vaak subtielere bewegingen op: herinneringen, beelden, emoties, oude patronen. Dit is de fase waarin je niet meer reageert op wat opkomt. De innerlijke rimpelingen lossen op in een bredere aanwezigheid. Swami Veda Bharati noemde dit “de laatste bewegingen van het ego‑gevoel”. Hier wordt stilte zachter, dieper, vriendelijker.

4. Stilte van het bewustzijn zelf — mahā‑mauna

Dit is de stilte die niet meer gemaakt wordt. De stilte die er altijd al was. Hier wordt de adem bijna onmerkbaar valt zelfs de mantra stil...is er geen binnen en geen buiten...opent zich een ruimte die oneindig en toch intiem is. Swami Veda noemde dit “de kamer van stilte”. Het is de stilte waarin je niet meer mediteert —je bent meditatie.

Waarom deze vier niveaus belangrijk zijn

Voor beginners bieden ze een eenvoudige kaart: van buiten naar binnen, van doen naar zijn. Voor gevorderden openen ze een subtiel pad: van inspanning naar moeiteloze aanwezigheid. Voor mij persoonlijk zijn het vier vensters naar dezelfde ruimte die ik al die jaren geleden in Swami Veda’s ogen zag — een ruimte die niet van hem was, en niet van mij, maar van het bewustzijn zelf. Nu begrijp ik het wel maar ben er van overtuigd dat ik vast nog niet alle stadia's heb gerealiseerd. En stiekem tussen jou en mij, vind ik bla bla bla nog steeds af en toe leuk.

Een klein ritueel van stilte voor wie dit leest

Voor iedereen die deze woorden heeft gelezen, voor iedereen bij wie iets is gaan bewegen, voor iedereen die even wil rusten:

Ga zitten zoals je nu zit. Niets hoeft anders. Laat je ogen zacht worden, alsof je door een dunne sluier kijkt. Breng dan je aandacht naar je adem. Niet om haar te veranderen, maar om haar te ontmoeten. Adem één keer iets dieper in…en laat los. Leg één hand op je hart, en voel hoe daar een stille ruimte opent — een ruimte die er altijd al was. Fluister vanbinnen, heel zacht: “Ik keer terug naar stilte.” Laat de woorden oplossen. Laat de adem vanzelf gaan. Laat de stilte zichzelf vinden. Blijf zo drie ademhalingen zitten. Wanneer je wilt, open je je ogen weer. De stilte blijft.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Nawoord

Als deze woorden iets in je hebben aangeraakt — een herinnering, een verlangen, een vraag, of gewoon een stille herkenning — dan ben je welkom om dat met mij te delen. Je kunt me bereiken via een mail te sturen. Voor nu moge stilte je begeleiden, zoals een zachte adem die altijd bij je is.

Lieve groet Kamala

2026: Sankalpa - Ben jij er klaar voor om naar je innerlijke leraar te luisteren!!!!!

Om  shanti.....Lieve allemaal...

In deze blog tekst wil ik jullie op een andere manier uitleggen waarom in stilte zijn en zitten zo belangrijk is......dus vertellen hoe een Sankalpa één van de grootste Meesters in je eigen leven is....en dat "die Meester" al in jou aanwezig is.....fijn dat we even in deze blog tekst bij elkaar kunnen zijn....Kamala

Er zijn momenten in een mensenleven waarop je denkt dat je precies weet wie je bent en waar je heen gaat. Ik had dat tot mijn 30e jaar ook. Ik kon toen jarenlang heel goed overleven, doorgaan, aanpassen, dragen. Totdat ik merkte dat er onder al die lagen iets zat waar ik niet bij kon komen. Een fluistering . Een aanwezigheid die bleef aandringen om niet naar buiten te kijken maar naar binnen.

Ik heb dat gevoel toen lang genegeerd. Niet bewust — gewoon omdat ik dacht dat het leven nu eenmaal zo werkte. Tot ik op een dag merkte dat ik er niet meer om dat diepe gevoel heen kon. Er kwam een Bardo ...of wel op zijn Nederlands gezegd een totale ommekeer in mij gewoon van het ene moment op het andere......Stilte.....en toen van binnenuit iets of iemand die heel luid en duidelijk zei:

“Ben je er klaar voor om te luisteren?” Dat was mijn eerste echte ontmoeting met Sankalpa.

Hoe Sankalpa zich aan mij liet zien 

Jaren daarna dacht ik dat een Sankalpa iets was dat je moest formuleren, iets dat je bedacht, iets dat je mooi opschreef in een schriftje dat je vervolgens nooit meer opensloeg. Maar toen ik werkelijk ging luisteren, ontdekte ik dat een Sankalpa niet van mijn denken kwam. Niet van mijn persoonlijkheid, niet van mijn verlangens, niet van mijn plannen. Het kwam van die stille plek in mij die ouder is dan mijn naam, ouder dan mijn geschiedenis, ouder dan mijn overtuigingen. Het voelde niet als een opdracht. Het was het ene aha-moment na de andere...nu weet ik dat het thuiskomen in jezelf is. En eerlijk: het was ook confronterend, want als je eenmaal hoort wat waar is, kun je niet meer doen alsof je het niet weet.

Er waren drie krachten die mij hielpen 

Toen ik begon te leven vanuit mijn Sankalpa, merkte ik dat ik drie innerlijke krachten nodig had — niet als theorie, maar als dagelijkse metgezellen:

• Iccha — de zachte wil die me elke ochtend opnieuw vroeg: “Ben je bereid?”

• Jñāna — het stille weten dat me hielp onderscheid te maken tussen mijn oude patronen en mijn essentie

• Kriyā — de actie, soms klein, soms ongemakkelijk, maar altijd precies genoeg

Deze drie krachten hebben me door periodes gedragen waarin ik soms liever onder een deken was gekropen dan trouw te blijven aan mijn innerlijke belofte. Maar elke keer dat ik terugviel, merkte ik dat mijn Sankalpa niet boos werd. Het wachtte gewoon. Zoals een oude vriend die weet dat je toch terugkomt.

De voordelen die ik ontdekte

Het mooiste aan Sankalpa is dat het je leven niet ingewikkelder maakt, maar eenvoudiger. Niet makkelijker — dat is iets anders — maar wel helderder.

• Ik hoefde minder te twijfelen. Ik hoefde minder te compenseren. Ik hoefde minder te pleasen. Ik hoefde minder te bewijzen.

Mijn keuzes werden zachter én krachtiger tegelijk. Alsof mijn leven eindelijk in één richting begon te stromen. En ja, mijn omgeving merkte het. Sommigen kwamen dichterbij. Anderen verdwenen. Maar dat voelde niet meer als verlies — eerder als ruimte.

De uitdagingen (want die zijn er altijd)

Een Sankalpa is geen spirituele parfum die je opspuit. Het is eerder een innerlijke schoonmaak. En geloof me: ik heb kamers in mezelf gevonden waarvan ik niet wist dat ze bestonden. De grootste uitdaging was eerlijkheid. Niet naar anderen — dat kon ik altijd al — maar naar mezelf. Want een Sankalpa vraagt dat je stopt met jezelf gerust te stellen met halve waarheden.

Het vraagt dat je luistert. Dat je durft. Dat je doet. En soms dat je opnieuw begint.

Hoe mijn Sankalpa zich uiteindelijk liet uitspreken

Mijn Sankalpa kwam niet als een zin. Niet als een mantra. Niet als een poëtische uitspraak die je op een tegeltje kunt zetten. Het kwam als een gevoel. Een richting. Een innerlijke houding. Pas later kreeg het woorden erbij. En die woorden waren eenvoudiger dan ik ooit had verwacht. Niet groots. Niet verheven. Maar waar. En dat is precies wat een Sankalpa is: een waarheid die je niet bedenkt, maar herkent.

De drie fasen zoals ik ze heb ervaren mede door mijn yogapad

De Veda's (de boeken over het Yogasysteem) Mystiek vanuit de Soefi gemeenschap van Inayath Khan en uit het Boedhisme het boek concentratie en meditatie en natuurlijk uit het Christendom ik heb ze alle vier doorleefd — soms in één dag, soms in één jaar:

1. Śravaṇa — het moment waarop ik eindelijk bereid was te horen wat ik al wist

2. Manana — het moment waarop ik stopte met discussiëren en begon te ontvangen

3. Nididhyāsana — het moment waarop ik het ging leven, ook als het spannend was

En eerlijk: ik beweeg nog steeds door deze vier fasen heen. Het is geen lineair proces. Het is een dans.

Epiloog — Voor wie verder wil luisteren

Misschien herken je iets van mijn verhaal in jezelf. Misschien voel je ook dat er ergens in jou een fluistering is die al langer wacht. Niet luid, niet dwingend, maar aanwezig — zoals een zachte hand op je schouder. Het mooie is: je hoeft niets te forceren. Je hoeft geen perfecte meditatiehouding te hebben, geen ingewikkelde mantra’s te kennen, geen spirituele prestaties te leveren.

Stilzitten is genoeg. Zonder iets te benoemen. Zonder iets te willen bereiken. Zonder jezelf te verbeteren. Gewoon zitten. Ademen. Luisteren.

En als er niets komt, is dat ook luisteren. Sankalpa is geduldig. Het vindt je vanzelf wanneer jij er klaar voor bent.

Nawoord — Handgrepen voor jouw eigen pad 

Voor wie voelt dat dit resoneert, hier enkele eenvoudige handgrepen die je kunt gebruiken in je eigen leven:

• Maak elke dag een klein moment van stilte Vijf minuten is genoeg.

• Laat je persoonlijkheid even rusten Je hoeft niets te bedenken of te formuleren.

• Schrijf op wat je raakt Niet als opdracht, maar als herkenning.

• Wees mild wanneer je afdwaalt Iedereen dwaalt af. Dat is de beoefening.

• Deel je proces met iemand die je vertrouwt Soms helpt het om jezelf hardop te horen

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------- www.yogastudiolaksmi.nl Email: Kamala

Het denkvermogen en de metafoor van de spiegel

2026

Om  shanti: Lieve lezers

Het denkvermogen is een spiegel — hoe drie tradities in mij begonnen te praten

Een week of 2 geleden las ik weer even  in het boek "De Wereld van het Denken"  van Hazrat Inayat Khan. Soms lees je een zin die je al kende, maar die ineens een andere deur opent. Dit keer was het:
“Voor de mysticus is het denkvermogen een spiegel.”  En precies op dat moment gebeurde er iets grappigs. Niet buiten mij, maar binnenin mij.  Alsof drie stemmen — drie tradities waar ik in mijn leven mee verbonden ben geweest — zachtjes begonnen te praten.

De Soefi fluisterde.
De Himalaya‑monnik glimlachte.
De Brahma Rishi zei: “Ego.”

En ik dacht: Hoe verhouden deze drie zich eigenlijk tot elkaar? En waarom raakt deze ene zin me precies nu? 

Inayat Khan (link)— de spiegel die wil zingen

Ik herinner me hoe ik rond mijn 28e jaar zijn boeken las. Hij schreef over het denken alsof het een instrument was dat je zacht moest stemmen. Niet forceren. Niet dwingen. Niet polijsten tot het glimt. Gewoon verfijnen. Zoals je een snaar aanraakt en voelt of hij klopt. Ik begreep dat toen nog niet zo. Ik probeerde stil te worden waarschijnlijk door wilskracht. Dat werkte natuurlijk niet. De spiegel werd alleen maar zenuwachtiger. Pas veel later begreep ik: stilte is iets dat je laat gebeuren. Zoals water dat vanzelf helder wordt als je het met rust laat. 

Swami Veda Bharati (link) — de spiegel die niets van je vraagt

Rond mijn 35e was ik in Capelle ad IJssel waar Swami Veda Bharati  een workshop Yoga Nidra gaf. Van hem kreeg ik een oefening  die nu op mijn 77e nog steeds werkbaar is. Ik hoor zijn stem nog: “Ga zitten bij de zee. Kijk. Maar ga niet benoemen.” En soms zat ik bij de zee en zag deze dan  voor me. De wind in mijn haar. Mijn hoofd vol goede bedoelingen. Ik zag een schip. En meteen dacht ik: Waar zou het heen gaan? En ik hoorde hem in mijn hoofd: “Niet benoemen.” Ik zag een meeuw. “Meeuw.” En weer: “Niet benoemen.” Ik zag een kind met een rode emmer. “Rode emmer.” En opnieuw: “Niet benoemen.” En toen gebeurde het. Heel klein. Heel eenvoudig. Ik begon te lachen om mezelf. En precies daar werd de spiegel helder. Heel even. Heel zacht.

De Brahm Rishi Mission (link) — de spiegel en het ego dat overal tussen springt

En dan is er de Brahma Rishi Mission. Op mijn 73e kwamen ze na 40 jaar weer in mijn leven. Daar is de spiegel niet verfijnd of poëtisch. Daar is hij praktisch. Als iemand zegt: “Ik voel dit, ik denk dat, ik worstel met zus…” dan zeggen ze vaak: “Het is je ego.” Niet als verwijt. Maar als bevrijding. Ze bedoelen: Het is niet je ziel. Niet je essentie. Niet je bestemming. Niet je falen. Het is gewoon een laagje stof op de spiegel. En stof kun je wegblazen. Soms met een mantra. Soms met devotie. Soms met een lach. Maar altijd met eenvoud.

De Veda’s — de spiegel als instrument

De Veda’s — en vooral de Upanishads — zeggen het eigenlijk het meest neutraal: Het denken is een instrument. Een antahk arana. Een spiegel die helder wordt door sattva. Geen poëzie. Geen oefening. Geen prik. Gewoon de structuur:

• manas (denken)

• buddhi (onderscheid)

• chitta (geheugen)

• ahamkara (ego)

En dan de simpele conclusie: Wanneer dit geheel stil wordt, weerspiegelt het Purusha. Het is de meest filosofische versie van dezelfde waarheid.

Hoe ze samenkomen — in mij
Toen ik die zin van Inayat Khan las, voelde ik ineens: Ze zeggen allemaal hetzelfde. Maar elk op hun eigen toon. En ik heb ze alle vier nodig gehad.

• De Soefi gaf me verfijning.
• De Himalaya‑traditie gaf me stil kijken.
• De Brahm Rishi Mission gaf me eenvoud.
• De Veda’s gaven me begrip van de structuur.

En samen vormen ze precies dat wat ik in mijn eigen leven ervaar: Het denken is een spiegel. En elke traditie leert me op haar eigen manier hoe ik hem helder kan laten worden. Niet door te vechten. Niet door te analyseren. Niet door te benoemen. Niet door te verbeteren. Maar door te zien. Te laten. Te glimlachen. En soms gewoon te zitten bij de zee.

Met vriendelijk groet...Kamala

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Een oefening — zoals ik hem zelf doe

Geen methode. Geen prestatie. Geen spirituele ambitie. Gewoon dit:
1. Ga zitten. Waar dan ook. Bij de zee, in je kamer, op een bankje, op een stoepje.
2. Kijk naar wat er voor je is. Een schip. Een wolk. Een muur. Een mier.
3. Laat alles voorbijgaan zonder het te benoemen. Geen namen. Geen verhalen. Geen verklaringen.
4. Als je toch gaat benoemen — glimlach. Dat is het moment waarop de spiegel helder wordt.
5. Sluit dan je ogen. En kijk op dezelfde manier naar binnen.
6. Laat alles voorbijgaan zoals schepen op zee.
7. Sta op wanneer je voelt dat het genoeg is. Niet wanneer je denkt dat het genoeg is. Dat is alles.
8. Begin met 5 minuten en bouw het op...Als je het 3 uur vol kan houden begin je het te                                begrijpen..zeggen de Meesters.......En dat is voor nu genoeg 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Kamala's lesvideo's you tube

Email Kamala

yogastudio Laksmi

                                                

Stilte ervaren en in Stilte leven...het is mogelijk

2026

Om shanti: Lieve lezers

Voorwoord

Er komt een moment in het leven waarop wij terugkijken en zien hoe elke fase, elke keuze, elke ja en elke val ons heeft gevormd. Mijn weg is er één geweest van openheid: ja zeggen tegen het leven, ja zeggen tegen ervaringen, ja zeggen tegen de prijs die elke keuze met zich meebrengt. Door dat ja‑zeggen ontdekte ik dat ik mijn stilte moest invullen en dat het niet leeg is, maar vol leven. En dat echte stilte vraagt om onderscheidingsvermogen, omdat men anders een open veld wordt voor de projecties van anderen.

Wat ik hieronder deel is mijn kijk op de ontwikkeling van ons als mens: van het blanco blad welke wij zijn bij onze geboorte tot de fase van het terugvinden van onze innerlijke stilte en helderheid. Het is voor mij geen theorie, maar doorleefde ervaring. Ik deel het met jullie omdat het misschien herkenning biedt, omdat het woorden geeft aan processen die vaak stil blijven, en omdat het helpt begrijpen waar wij zelf staan.  Veel leesplezier Kamala(Srimati Kamala-devi dasi)

---

Het leven als een blanco blad

Wanneer men geboren wordt, zijn wij in feite een blanco blad. Het is de taak van onze ouders, grootouders en later onze leraren om dat lege vel te vullen met indrukken, ervaringen en overtuigingen. In de puberteit komt dan vanzelf de fase waarin men begint af te vragen wat waar is en wat niet. Wij gaan dan tegen alles in om onszelf uit te vinden.

In het voortgezet onderwijs leren wij vervolgens dat regels, wetten en praktische vaardigheden nodig zijn om later in ons leven er vorm aan te geven. Daarna volgt de periode van partners, gezinnen, werk of een religieus leven. Het is een tijd van drukte, verplichtingen en voortdurende beweging. Er lijkt geen ruimte te zijn, want men moet van alles.

Toch komt voor veel mensen meestal rond hun vijftigste jaar een omslagpunt. Dan ontstaat de vraag: waar ben ik eigenlijk? Wie ben ik? Is er stilte nodig? Moet ik dingen gaan verminderen om ruimte te creëren? In die fase komen meditatie en oefeningen in aandacht om de hoek kijken. En dan maar hopen dat je iemand ontmoet die werkelijk weet wat stilte is, en die je kan leren hoe je de kleine stiltemomenten – bijvoorbeeld tussen twee ademhalingen in – kunt verdiepen en/of langer maken.

Maar als het je lukt om echt stil te worden, ben je er dan? Nee, want dan heb je waarschijnlijk iemand nodig die kan uitleggen dat er ontvangers en zenders zijn die in jou kunnen komen. Als je alleen maar stil bent, kan iedereen en alles iets in jou projecteren. 

De eerste fase is dus je denken welke gedachten maakt onder controle te krijgen. 

Dat is een langzaam traject dat ongeveer twaalf jaar kan duren – niet vreemd, want ook de schooltijd van je vierde tot je twintigste jaar duurt zestien jaar. De snelle variant duurt misschien zes jaar.

Maar wat komt daarna? Heb je mantra’s of lezingen nodig om de stilte die je bent — dat heldere water dat alles spiegelt — te doorbreken wanneer gedachten weer opkomen? Voor mij is het antwoord ja. Niet omdat stilte zelf wegvalt, maar omdat het denken vanzelf weer beweegt boven de stilte. En dan hebben we de verantwoordelijkheid om mensen die nog in de fase van discipline en oefening zitten te helpen begrijpen waar ze mee bezig zijn. In die fase kunnen mantra’s en lezingen een verfijnde manier zijn om op een positieve manier goeie energie  te geven aan het denken dat toch weer opkomt.

Het religieuze pad speelt zich naar mijn gevoel vooral af in de denkfase, in de mind. Want als je nog niet stil kunt worden, kun je in elk geval je negatieve of onrustige gedachten leren omzetten naar een positiever veld. Dat is op zichzelf al een belangrijke stap, toch!!!

---

Nawoord

Wat ik in mijn eigen leven heb ervaren, is dat stilte pas echt betekenis krijgt wanneer je ontdekt dat ze leeft. Stilte is geen leegte, maar een veld vol beweging, vol informatie, vol subtiele lagen. En juist daarom is onderscheidingsvermogen zo belangrijk: om te weten wat van jou is en wat niet, wat waarheid is en wat projectie is, wat jouw innerlijke stem is en wat de echo van anderen is.

Mijn pad is gevormd door ja te zeggen, te vallen, op te staan en opnieuw te leren. Door die ja’s heb ik geleerd dat alles een prijs heeft. Ook de keuzes die vrijheid brengen. Ook de keuzes die je weghalen van een spirituele structuur en terugbrengen naar je eigen cultuur, je eigen taal, je eigen mensen. Het is de prijs van trouw blijven aan jezelf.

Deze tekst is geen les, geen overtuiging en geen richtingaanwijzer. Het is een inkijk in hoe ik het leven zie, hoe ik stilte ervaar en hoe ik de ontwikkeling van een mens begrijp. Als het resoneert, is dat mooi. Als het vragen oproept, is dat ook goed. Want vragen zijn vaak de eerste beweging richting innerlijke ruimte.  Om je op weg te helpen....als je dat wilt natuurlijk....heb ik een paar reflectievragen hieronder gezet......  Kamala

---

Reflectievragen

• Waar in jouw leven merk je dat je nog leeft vanuit het “blanco blad” dat anderen hebben ingevuld? 
• Welke fase herken je het meest: het opbouwen, het druk‑zijn, of het verlangen naar stilte? 
• Wat betekent stilte voor jou: leegte, rust, of een levend veld? 
• Welke projecties van anderen herken je in jezelf? 
• Wat is een ja geweest in jouw leven dat een prijs had, maar je uiteindelijk verder bracht? 
• Waar verlang je naar meer onderscheidingsvermogen? 
• Welke overtuigingen of verplichtingen zou je willen verminderen om ruimte te creëren? 
• Wat zou er gebeuren als je één dag lang alleen maar zou luisteren naar jouw eigen innerlijke grondtoon?

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

www.yogastudiolaksmi.nl

Email: Kamala